መጽሐፍ ቅዱስ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ ስለ መንፈሳዊ ማመዛዘን ጥልቅ ትምህርት ሲሰጥ፡ "የተቀደሰውን ለውሾች አትስጡ፥ ዕንቁዎቻችሁንም በእሪያዎች ፊት አትጣሉ፤ በእግራቸው እንዳይረግጡት ተመልሰውም እንዳይነክሱአችሁ" ይለናል (ማቴ 7፡6)። በዚህ ስፍራ "ውሾች" (በግሪኩ ኩዮን) እና "እሪያዎች" ወይም አሳማዎች (በግሪኩ ኾይሮስ) የተባሉት እንስሳት ቃል በቃል ሳይሆኑ፣ የእግዚአብሔርን እውነት አጥብቀው የሚጠሉትንና የሚያፌዙትን ሰዎች የሚወክሉ ዘይቤያዊ አገላለጾች ናቸው። "የተቀደሰው" እና "ዕንቁ" የተባለው ደግሞ የክርስቶስ ወንጌል፣ ጥልቅ የሆኑ መንፈሳዊ ሚስጥሮች እና መለኮታዊ እውነቶች ናቸው። ይህ ቃል ክርስቲያኖች ውድ የሆነውን የእግዚአብሔርን ቃል፣ ክብሩን ለማያውቁና ለሚያቃልሉ ሰዎች አሳልፈው ከመስጠት እንዲቆጠቡ የሚያዝ መሠረታዊ አስተምህሮ ነው።
ይህንን ሀሳብ በጥልቀት ለመረዳት ጌታ ኢየሱስ ይህንን ትምህርት ባስተማረበት ዘመን የነበረውን ማኅበራዊና ሃይማኖታዊ አውድ ማወቅ ያሻል። በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን እስራኤል ውስጥ፣ ውሾች እንደ ዛሬው የቤት የቁም እንስሳት ተደርገው አይታዩም ነበር፤ ይልቁንም በየመንገዱ የሚንከራተቱ፣ ቆሻሻ የሚበሉና አደገኛ አውሬዎች ነበሩ። እሪያዎች ደግሞ በአይሁድ ሕግ ርኩስ ተደርገው የሚቆጠሩ እንስሳት ናቸው (ዘሌ 11፡7)። የተቀደሰውን የመሥዋዕት ሥጋ ለጎዳና ውሾች መስጠት፣ ወይም እጅግ ውድ የሆነውን ዕንቁ ጭቃ ለሚወዱ እሪያዎች መወርወር፣ የነገሩን ክቡርነት ከማዋረዱም በላይ ለእንስሳቱ ምንም ትርጉም አይሰጥም። ክርስቶስ ይህንን ሥዕላዊ አገላለጽ የተጠቀመው፣ መንፈሳዊ እውነትን መንፈሳዊነት ለጎደላቸው ሰዎች ማካፈል ምን ያህል ከንቱና አደገኛ እንደሆነ ለማስረዳት ነው።
በዚህ የጌታ ቃል ውስጥ ያለው ታላቁ መንፈሳዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ወንጌልን ለፍጥረት ሁሉ ስበኩ ከሚለው ትእዛዝ እና ቃሉን ከሚያቃልሉ ሰዎች ራስን ከመጠበቅ መካከል ካለው ሚዛን ነው። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች የእግዚአብሔር ጸጋ ለሰው ሁሉ እንደተገለጠ ብናምንም፣ ነገር ግን ቃሉን ሰምተው ሆን ብለው በሚሳለቁና መንፈስ ቅዱስን በሚሳደቡ ሰዎች ላይ ቃሉን በግድ ለመጫን አንሞክርም። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በሄሮድስ ፊት በቀረበ ጊዜ፣ ሄሮድስ የፈለገው ተአምር አይቶ ሊዝናና እንጂ እውነትን ሊቀበል ስላልነበረ፣ ጌታችን አንዲት ቃል እንኳ አልመለሰለትም (ሉቃ 23፡9)። ይህ የሚያሳየው፣ ልባቸውን አደንድነው እውነትን ለሚጠሉ ሰዎች የእግዚአብሔርን ክቡር ሚስጥር ማካፈል እንደማይገባ ነው።
ጌታችን ትምህርቱን ሲቀጥል፣ "በእግራቸው እንዳይረግጡት ተመልሰውም እንዳይነክሱአችሁ" በማለት የችግሩን አሳሳቢነት ያብራራል። ፌዘኞችና የእግዚአብሔር ጠላቶች መንፈሳዊውን ዕንቁ ብቻ ረግጠው አይተውም፤ ይልቁንም ቃሉን የሚያካፍለውንም አማኝ ለማጥቃትና ለመጉዳት ይመለሳሉ። ስለዚህ በመንፈስ ቅዱስ ምሪት ማመዛዘን ያስፈልገናል። ደቀ መዛሙርት ወደ አንዲት ከተማ ገብተው ቃሉን ባይቀበሉአቸው፣ የእግራቸውን ትቢያ አራግፈው እንዲወጡ ጌታችን ያዘዘው ለዚሁ ነው (ማቴ 10፡14)። ቃሉን ለሚጠሙትና በተሰበረ ልብ ለሚቀበሉት አትረፍርፈን መስጠት ሲገባን፣ ወንጌልን ለመከራከሪያና ለፌዝ ለሚጠቀሙት ግን ዝምታን መምረጥ ታላቅ መንፈሳዊ ጥበብ ነው።
የዚህ ቃል እውነት ዛሬ ላለነው ክርስቲያኖች እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት ትምህርት ይሰጠናል። በዘመናችን በተለይም በማኅበራዊ ሚዲያ ላይ፣ ስለ እግዚአብሔር ቃል ለመከራከርና ለማሾፍ ብቻ የተዘጋጁ ብዙዎች ናቸው። ክርስቲያኖች እንደመሆናችን መጠን የክርስቶስን ወንጌል ለመከላከል በምናደርገው ጥረት፣ የከበረውን የጌታን ቃል በጭቃ ላይ ከሚረግጡ ፌዘኞች ጋር ወደማይጠቅም ክርክር ውስጥ መግባት የለብንም። የሰዎችን ልብ መለወጥ የምንችለው በክርክር ብዛት ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በሚያመጣው የልብ መለወጥ ብቻ ነው። ስለዚህ ውድ ጊዜያችንንና መንፈሳዊ ጉልበታችንን ቃሉን በሚንቁት ላይ ከማባከን ይልቅ፣ በጸሎት ሸፍነን እውነትን ለሚፈልጉት ቅኖች ማካፈል እውነተኛ የአገልግሎት ፍሬ ያመጣል።
በማጠቃለያ፣ የተቀደሰውን ለውሾች አትስጡ የሚለው መለኮታዊ ትእዛዝ፣ የወንጌልን ክቡርነት እንድንጠብቅና በመንፈሳዊ ማስተዋል እንድንመላለስ የተሰጠን የጥበብ ቃል ነው። እግዚአብሔር አምላክ የሰጠንን የጸጋ ዕንቁዎች ዋጋቸውን ለሚያውቁና ለሚለወጡበት ሰዎች እንድናካፍል ይፈልጋል። የሰዎች መዳን የሚያሳስበን ቢሆንም፣ የጌታን ቃል ግን ለፌዝ አሳልፈን አንሰጥም። ስለዚህ ዘወትር መንፈሳዊ ማመዛዘንን በመለማመድ፣ ቃሉን በምንናገርበትና ዝም በምንልበት ጊዜ የመንፈስ ቅዱስን ጥበብ ልንጠይቅ ይገባል። ቃሉ ይህንን ታላቅ የጥበብ መንገድ ሲያስታውሰን፡ "ፌዘኛን አትገሥጽ እንዳይጠላህ፤ ጠቢብን ገሥጽ ይወድህማል" ይለናል (ምሳ 9፡8)።