ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች ሊኖራቸው ስለሚገባው ጥልቅ መንፈሳዊ በረከት ሲጸልይ፣ "የተስፋ አምላክ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በተስፋ እንድትበዙ በማመን ደስታንና ሰላምን ሁሉ ይሙላባችሁ" በማለት ታላቅ መለኮታዊ ምኞቱን ይገልጻል (ሮሜ 15:13)። በዚህ ክፍል \’ደስታ\’ (በግሪኩ ካራ) የሚለው ቃል ውጫዊ ሁኔታዎች የማይቀይሩትን የልብ ሐሴት ሲያመለክት፣ \’ሰላም\’ (ኤይሬኔ) ደግሞ ከእግዚአብሔር ጋር የተስተካከለ ግንኙነት በማድረግ የሚገኘውን ፍጹም የነፍስ ዕረፍት ያሳያል። እነዚህ ሁለቱ ጸጋዎች የሚገኙት በሥራ ወይም በሰው ጥረት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ቃል ላይ ያለ ማወላወል "በማመን" ብቻ ነው።
በታሪካዊና ማኅበራዊ አውድ፣ በሮም የነበረችው ቤተ ክርስቲያን በአይሁድና በአሕዛብ ክርስቲያኖች መካከል ከፍተኛ የባሕልና የልማድ ግጭት ነበረባት። አይሁዳውያን ሕግንና ሥርዓትን ሲያጠብቁ፣ አሕዛብ ደግሞ በነጻነት መኖርን ይመርጡ ነበር። ይህ ልዩነት በቤተ ክርስቲያኒቱ ውስጥ ውጥረትን ፈጥሮ ነበር። ጳውሎስ ይህን ጸሎት ሲጸልይ፣ የሰው ልጅ መለያየት ሊያመጣው የማይችለውን እውነተኛ ደስታና ሰላም፣ ክርስቶስ ኢየሱስ በመስቀል ላይ ባደረገው የቤዛነት ሥራ ማመን ብቻ እንደሚያመጣው እያሳያቸው ነበር። በልዩነታቸው ውስጥ የሚያስተሳስራቸው ዋነኛ ገመድ ይህ የእምነት ፍሬ ነው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ በማመን የሚገኝ ሰላም የክርስትና መሠረት ነው። "እንግዲህ በእምነት ከጸደቅን በእግዚአብሔር ዘንድ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ሰላምን እንያዝ" ተብሎ እንደተጻፈው (ሮሜ 5:1)፣ ከእግዚአብሔር ጋር ሰላም ሳይኖረን በልባችን የእግዚአብሔር ሰላም ሊኖረን አይችልም። ደስታም እንዲሁ ከመንፈስ ቅዱስ የሚመነጭ የድነት ፍሬ ነው። የሰው ልጅ እውነተኛውን አዳኝ ሲያገኝና የኃጢአቱ ሸክም ሲወርድለት፣ በልቡ ውስጥ ማንም ሊነጥቀው የማይችል መለኮታዊ ደስታ ይፈስሳል። ይህ ደስታና ሰላም የሚመገቡት ከእግዚአብሔር ቃልና ከተስፋው ኪዳን ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ መከራና ሥቃይ ባለበት ዓለም ውስጥ ይህን ደስታና ሰላም እንዴት መለማመድ ይቻላል? የሚለው ነው። ዓለማዊ ደስታ የሚመነጨው ምቹ ከሆነ ሁኔታ ነው፤ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ደስታ ግን በሐዘንም ውስጥ የሚጸና ነው። ጳውሎስ ራሱ በወህኒ ቤት ሆኖ፣ "ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ" ብሎ ማዘዝ የቻለው ለዚህ ነው (ፊልጵ 4:4)። በማመን የሚገኝ ሰላም ማዕበልን አያስወግድም፣ ነገር ግን በማዕበሉ መካከል ልባችን በእግዚአብሔር ላይ አርፎ እንዲተኛ ያደርገዋል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የልብ መረጋጋትን ይሰጠናል። ዛሬ በምንኖርበት ዓለም ጭንቀት፣ ፍርሃትና መከራ በዝተዋል፤ ሰዎች ሰላምን በገንዘብ፣ በሥልጣንና በዓለማዊ መዝናኛ ለማግኘት ይጥራሉ። ነገር ግን እኛ ክርስቲያኖች እውነተኛው ዕረፍት የሚገኘው በክርስቶስ ኢየሱስ በማመን ብቻ መሆኑን አውቀን ልባችንን መጠበቅ አለብን። ጌታ የገባልንን የተስፋ ቃል በማመንና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በመደገፍ፣ ከሁኔታዎች በላይ የሆነውን የሰማይ ደስታና ሰላም በየዕለቱ ልንለማመድ ይገባል።
በማጠቃለያ፣ በማመን የሚገኘው ደስታና ሰላም የእግዚአብሔር ሉዓላዊ ስጦታ ነው። "ዓለም ሊሰጠውም ሆነ ሊነጥቀው የማይችለው ብቸኛ ሀብት፣ በእግዚአብሔር እውነት ላይ በማረፍ የሚመነጭ የልብ ሰላም ነው" እንደሚባለው፣ የክርስትና ሕይወት ውበት ያለው በዚህ መለኮታዊ ዕረፍት ውስጥ ነው። እያንዳንዱ አማኝ ይህንን የጸጋ ስጦታ አጥብቆ በመያዝ፣ በጨለመው ዓለም ውስጥ የክርስቶስን ብርሃንና ደስታ በሕይወቱ ሊያንጸባርቅ ተጠርቷል።