ሐዋርያው ይሁዳ የሐሰት አስተማሪዎችን ባህርይ ለይቶ ሲያሳውቅ "እነርሱ። በመጨረሻው ዘመን በኃጢአተኝነት እንደ ገዛ ምኞታቸው የሚመላለሱ ዘባቾች ይሆናሉ ብለዋችኋልና" ይላል (ይሁዳ 1:18)። እዚህ ላይ "ዘባቾች" (በግሪኩ ኤምፓይክታይ) ማለት በእግዚአብሔር ቃል እውነት ላይ የሚያሾፉ፣ የክርስቶስን ዳግም ምጽአት የሚያቃልሉ፣ የቅድስናን ኑሮ እንደ ኋላ-ቀር የሚያዩ እና በሃይማኖት ስም እየነገዱ በመንፈሳዊው ዓለም ላይ የሚሳለቁ ሰዎች ናቸው።
በታሪካዊው አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን መጨረሻ ላይ፣ ክርስቲያኖች "ጌታ በቅርቡ ይመጣል" የሚለውን ተስፋ አጥብቀው ይዘው ነበር። ነገር ግን ጊዜው እየረዘመ ሲሄድ፣ እነዚህ ወደ ቤተ ክርስቲያን ሰርገው የገቡ ሰዎች "መምጣቱ የት አለ?" በማለት ማሾፍ ጀመሩ። የዘበታቸው ዋነኛ ምክንያት እውቀት ማጣታቸው ሳይሆን፣ ኃጢአታቸውንና ሥጋዊ ምኞታቸውን ያለምንም የሕሊና ወቀሳና የፍርድ ፍርሃት በነጻነት ለመፈጸም ስለፈለጉ ነው።
የዚህ ዘበታ ሥነ-መለኮታዊ መሠረት የሞራል ውድቀት ነው። ይሁዳ ዘባቾቹ "በኃጢአተኝነት እንደ ገዛ ምኞታቸው የሚመላለሱ" መሆናቸውን አበክሮ ገልጿል። አንድ ሰው የእግዚአብሔርን ሕግ መጣስ ሲፈልግ፣ መጀመሪያ የሚያደርገው ሕጉንና ሕግ ሰጪውን ማሾፍ ነው። እነዚህ ዘባቾች መንፈስ የሌላቸው፣ ሥጋውያን የሆኑና መለያየትን የሚያመጡ ናቸው። የነርሱ መምጣት ቃሉ ውሸት መሆኑን ሳይሆን፣ ይልቁንም የሐዋርያት ትንቢት እየተፈጸመ መሆኑን የሚያሳይ ማረጋገጫ ነው።
ይህንን እውነት ሐዋርያው ጴጥሮስ ሲያጠናክር፣ በመጨረሻው ዘመን እንደ ራሳቸው ምኞት የሚመላለሱ ዘባቾች በዘበት እንዲመጡ ይህን አስቀድማችሁ እወቁ؛ እርሱም፣ የመምጣቱ የተስፋ ቃል ወዴት ነው? … ይላሉ በማለት የዘባቾቹን ማንነት በግልጽ አስቀምጦታል (2ኛ ጴጥሮስ 3:3-4)። መዝሙረኛውም ዳዊት በብፁዕ ሰው የሕይወት መመሪያ ላይ፣ በፌዘኞች (ዘባቾች) ወንበር የማይቀመጥ ሰው የተባረከ መሆኑን አስቀድሞ አስተምሮ ነበር (መዝሙር 1:1)።
ቃሉ ለእኛም ስለ እምነታችን ጽናት ታላቅ ኃይል ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን በትምህርት ቤቶች፣ በማኅበራዊ ሚዲያና በኅብረተሰቡ ዘንድ በመጽሐፍ ቅዱስ እውነት ላይ የሚያሾፉ ሰዎች በዝተዋል። ነገር ግን እኛ የዘባቾችን ፌዝ ሰምተን ተስፋ ልንቆርጥ አይገባም። የእነርሱ መብዛት ዓለም ወደ ፍጻሜዋ መድረሷን የሚያበስር የትንቢት ፍጻሜ ነው።
የፌዘኞች ጩኸት የእግዚአብሔርን እውነት ፈጽሞ ሊያደበዝዘው አይችልም። "የዓለም ፌዝ የጌታን መምጣት አያስቀርም፣ እርሱ በወሰነው ሰዓት በክብር ይመጣል" እንደሚባለው፣ እኛም ፌዘኞችን ችላ በማለት ራሳችንን በቅድስና ጠብቀን ዘወትር የጌታን መምጣት ልንጠባበቅ ይገባል።