በሐዋርያው ጳውሎስ መልእክት ውስጥ እውነተኛ የክርስትናን ማንነት ከሚገልጹ ታላላቅ ቃላት መካከል "የእግዚአብሔር መንፈስ በእናንተ ዘንድ ቢኖር በመንፈስ እንጂ በሥጋ አይደላችሁም" የሚለው ይገኝበታል (ሮሜ 8፡9)። "በመንፈስ መሆን" ማለት አንድ አማኝ ዳግመኛ ሲወለድ ከጨለማው ሥልጣን ወጥቶ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት መሸጋገሩንና አዲሱን መንፈሳዊ አቋሙን የሚያመለክት ሕጋዊና መንፈሳዊ እውነታ ነው። ይህ ማለት አማኙ የሚኖረው በመንፈስ ቅዱስ ቁጥጥርና አገዛዝ ሥር ባለ አዲስ ዓለም ውስጥ ነው ማለት ነው።
በታሪካዊና መንፈሳዊ ዳራ ይህ ቃል የሰውን ልጅ የሕይወት ቆይታ በሁለት ግዛቶች ይከፍለዋል። የመጀመሪያው "በሥጋ መሆን" ሲሆን፣ ይህም ከአዳም የወረስነውና ለኃጢአት ባሪያ የሆንበት ተፈጥሯዊው ዓለም ነው። ሁለተኛው ደግሞ "በመንፈስ መሆን" ሲሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ በማመን ከሞት ወደ ሕይወት የተሻገርንበት የጸጋው ግዛት ነው። ማንም በክርስቶስ ቢሆን አዲስ ፍጥረት ነው (ሁለተኛ ቆሮንቶስ 5፡17)። ስለዚህ በመንፈስ መሆን ማለት የተሻሻለ ሥነ-ምግባር ሳይሆን፣ ሥር ነቀል የሆነ የዜግነትና የሕይወት ለውጥ ነው።
በሥነ-መለኮታዊ ትርጉሙ ይህ እውነት የመንፈስ ቅዱስን በአማኙ ልብ ውስጥ ማደር ያረጋግጣል። ጳውሎስ ሲቀጥል "የክርስቶስ መንፈስ የሌለው ከሆነ ግን ይኸው የእርሱ ወገን አይደለም" በማለት ይደመድማል። በመንፈስ መሆን ስሜታዊ የሆነ ልዩ መነቃቃት ውስጥ መግባት ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ አማኙን ቤተ መቅደሱ አድርጎ ሕጋዊ ማደሪያው ማድረጉን ያመለክታል። መንፈስ ቅዱስ በእኛ ውስጥ መኖሩ እኛ የእግዚአብሔር ልጆች ለመሆናችን ዋስትናና ማኅተም ነው።
ይህ እውነታ በአማኙ ውስጥ የድል አድራጊነትን ሥልጣን ያረጋግጣል። በመንፈስ ውስጥ ያለ ሰው ሥጋን መልበሱና በምድር ላይ መኖሩ ባይቀርም፣ መንፈሳዊ ማንነቱ ግን ከሥጋ ሕግ ነጻ ወጥቷል። ኃጢአት በእርሱ ላይ ሥልጣን የለውም፤ ምክንያቱም የሚኖረው የኃጢአት አውራ በሆነው በሥጋ ግዛት ውስጥ ሳይሆን፣ ጽድቅ በሚነግሥበት በመንፈስ ግዛት ውስጥ ነውና። አማኙ በየዕለቱ ሊሰናከል ቢችልም፣ መንፈሳዊ አቋሙና መኖሪያው ግን ፈጽሞ አይለወጥም።
ቃሉ ለእኛም ማንነታችንን በትክክል አውቀን በድፍረት እንድንመላለስ ኃይል ይሰጠናል። ዲያብሎስ ባለፈው ታሪካችንና በድክመታችን እያስፈራራ ሊያሳዝነን ሲሞክር፣ እኛ ግን ሥጋውያን ሳንሆን በመንፈስ የተወለድን የእግዚአብሔር ማደሪያዎች መሆናችንን አውቀን ልንቃወመው እንችላለን። እውነተኛ ማንነታችን ያለው በምድራዊ ዜግነታችን ወይም በማኅበራዊ ደረጃችን ሳይሆን፣ ክርስቶስ በሰጠን መንፈሳዊ ግዛት ውስጥ መሆኑን ዘወትር ማስታወስ አለብን።
በማጠቃለያም፣ በመንፈስ መሆን የእያንዳንዱ እውነተኛ ክርስቲያን ዘላለማዊ ማንነትና የጸጋ መኖሪያ ነው። "በመንፈስ መሆን ማለት ሙሉ በሙሉ የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስና የጸጋው ማደሪያ መሆን ነው" እንደሚባለው፣ በውስጣችን በሚኖረው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በመታመን፣ ይህንን ከፍ ያለ ሰማያዊ ማንነት በምድር ላይ በሚታይ ቅድስናና ፍቅር እየኖርን ልናንጸባርቅ ይገባናል።