የእግዚአብሔር ቃል በመጨረሻው ዘመን ስለሚሆነው ክስተት ሲያስጠነቅቅ "የዓመፅ ሰው እርሱም የጥፋት ልጅ ሳይገለጥ ያ ቀን አይደርስምና" በማለት የዚህን ዓመፀኛ ማንነት ይገልጣል (2 ተሰሎንቄ 2፥3)። "የዓመፅ ሰው" (በግሪክኛ \’አኖሚያ\’) ማለት ከሕግ ውጪ የሆነ፣ ሕግን የሚጠላ እና ፍጹም የሆነ የሥርዓት አልበኝነት መገለጫ የሆነ ግለሰብ ማለት ነው።
በታሪክ አኳያ፣ ይህ የዓመፅ ሰው የሐሰተኛው ክርስቶስ (አንቲ-ክራይስት) ትንቢታዊ ምስል ነው። በጥንት ዘመን እንደ አንጥያኮስ ኤጲፋኑስ እና ራሳቸውን እንደ አምላክ እንዲመለኩ ያደረጉ የሮም ቄሣሮች የዚህ ዓመፀኛ ሰው ጥላ ነበሩ። ነገር ግን ጳውሎስ እዚህ ላይ የሚያስተምረው በዓለም መጨረሻ ላይ ስለሚነሳው፣ የእግዚአብሔርን ሕግ ሙሉ በሙሉ ስለሚንድ እና ዓለምን በክፋት ስለሚገዛው የመጨረሻው ሐሰተኛ መሪ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ የዓመፅ ሰው የሚሠራው ሕጋዊ እና መንፈሳዊ ሥርዓትን በማፍረስ ነው። እርሱ በሰይጣን ኃይል ታግዞ ሐሰተኛ ምልክቶችንና ድንቆችን በማድረግ ሰዎችን ያስታል (2 ተሰሎንቄ 2፥9)። የእግዚአብሔርን ቃል እውነት በመቃወም፣ ሰዎች በውሸት እንዲያምኑ እና የጽድቅን መንገድ እንዲተዉ የሚያደርግ የክፋት አውራ ነው።
ሆኖም፣ ይህ የዓመፅ ሰው የፈለገውን እንዳያደርግ የሚከለክለው መለኮታዊ ኃይል አለ። ጳውሎስ "በገዛ ዘመኑ ይገለጥ ዘንድ የሚከለክለውን አሁን ታውቃላችሁ" በማለት፣ የእግዚአብሔር ሉዓላዊ ሥልጣን እና የመንፈስ ቅዱስ አሠራር የክፋትን ሙሉ መገለጥ በተወሰነ ጊዜ ገድቦ እንደያዘው ያብራራል (2 ተሰሎንቄ 2፥6)። ይህም እግዚአብሔር የታሪክ ሁሉ የበላይ ተቆጣጣሪ መሆኑን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም የእውነትን ፍቅር አጥብቀን እንድንይዝ ጥብቅ አደራ ይሰጠናል። ሰዎች እውነትን ለመቀበል ፍቅር ስላልነበራቸው ለስህተት አሠራር ተላልፈው እንደሚሰጡ ቃሉ ስለሚያስጠነቅቅ፣ እኛ ግን ሁልጊዜም በእግዚአብሔር ቃል ላይ በመመሥረት ራሳችንን ከዘመኑ የዓመፅ መንፈስ መጠበቅ አለብን።
በማጠቃለያ፣ የዓመፅ ሰው መጨረሻ ዘላለማዊ ፍርድ ነው። ሐዋርያው ይህንን ታላቅ እውነት ሲያትም "እውነትን ያላመኑ ነገር ግን በዓመፃ ደስ ያላቸው ሁሉ ይፈረድባቸው ዘንድ፣ እግዚአብሔር የሐሰት አሠራርን ይልክባቸዋል" በማለት፣ በእግዚአብሔር ጸጋ ጸንተው ለሚቆሙት ግን የደኅንነት እና የክብር ተስፋ እንዳላቸው ያረጋግጣል (2 ተሰሎንቄ 2፥12)።