"ነፍሱን ሊያድን የሚወድ ሁሉ ያጠፋታልና፥ ስለ እኔ ግን ነፍሱን የሚያጠፋ ሁሉ ያገኛታል" (ማቴ 16:25)። ይህ ቅዱስ ቃል ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ እውነተኛ ደቀ መዝሙርነት ዋጋ ያስተማረውን እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ መርህ የሚገልጽ ነው። በዚህ አውድ "ነፍስ" ወይም "ሕይወት" የሚለው ቃል የሰውን ሥጋዊ ፍላጎት፣ ራስ ወዳድነትን፣ ምድራዊ ምቾትንና የግል ፈቃድን ሲያመለክት፣ "ነፍሱን የሚያጠፋ" የሚለው ሐረግ ደግሞ ሕይወቱን ለክርስቶስ ጌትነት አሳልፎ የሚሰጥን፣ የራሱን ፈቃድ የሚክድንና ለእግዚአብሔር መንግሥት ሲል ራሱን መሥዋዕት የሚያደርግን አማኝ በምሳሌያዊና በተግባራዊ መንገድ ይገልጻል። በአንጻሩ "ያገኛታል" የሚለው ቃል፣ የራስን ፈቃድ በመተው የሚገኘውን እውነተኛ፣ ዘላለማዊና ክቡር የሆነውን መንፈሳዊ ሕይወት ማግኘትን ያረጋግጣል።
በታሪካዊና በባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ ይህ ቃል የተነገረው ጌታችን ኢየሱስ ስለ መከራው፣ ስለ ሞቱና ስለ ትንሣኤው ለደቀ መዛሙርቱ በገለጸበት ወቅት ነበር (ማቴ 16:21)። ጴጥሮስ ይህንን ሲሰማ ጌታን ከሞት ሊከለክለው ሞክሮ ነበር፤ ነገር ግን ኢየሱስ የሰውን እንጂ የእግዚአብሔርን አያስብምና ገሥጾታል። በመቀጠልም ማንም ከኋላዬ ሊመጣ የሚወድ ቢኖር ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ በማለት ይህንን ጥልቅ ትምህርት አስተማረ (ማቴ 16:24)። በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የሮማውያን አስተዳደር፣ መስቀልን መሸከም ማለት በአደባባይ የሞት ፍርድን ተቀብሎ ወደ መቀጣጫ ስፍራ መጓዝን የሚያሳይ እጅግ አሳፋሪና ዘግናኝ ሕጋዊ ቅጣት ነበር። ደቀ መዛሙርቱ ይህንን ቃል ሲሰሙ የተሰማቸው ሥነ-ልቦናዊና መንፈሳዊ ውጥረት እጅግ ከባድ ነበር፤ ምክንያቱም ክርስቶስን መከተል ራስን ለማዳን ከመሞከር ጋር ፈጽሞ የሚቃረን መሆኑን ተረድተዋል።
ከሥነ-መለኮትና ከሕጋዊ አንጻር ሲታይ፣ ይህ ቃል የክርስትና እምነት የቆመበትን ታላቅ መለኮታዊ ተቃርኖ ያሳያል። በሰውኛ ስሌት ሕይወትን ማትረፍ ማለት ሀብትን መሰብሰብ፣ ሥጋዊ ምቾትን መጠበቅና የግል ክብርን ከፍ ማድረግ ነው። ነገር ግን በመንፈሳዊው ሕግ፣ ማንም ሰው ዓለሙን ሁሉ ቢያተርፍ ነፍሱንም ቢያጐድል ምን ይጠቅመዋል? ተብሎ እንደተጻፈው (ማቴ 16:26)፣ ከእግዚአብሔር ውጭ የሆነ ማንኛውም ሥጋዊ ትርፍ በመጨረሻው ፍርድ ጊዜ ከንቱ ነው። ነፍሱን ለጌታ አሳልፎ የሚሰጥ ሰው ግን ሐዋርያው ጳውሎስ፣ ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ ሕያው ሆኜ እኖራለሁ አሁን ግን ክርስቶስ በእኔ ይኖራል ብሎ እንዳስተማረው (ገላ 2:20)፣ በሕጋዊ መንገድ የሞትን ሥልጣን አሸንፎ በክርስቶስ የዘላለም ሕይወትን ይወርሳል። እውነተኛ ሕይወት የሚገኘው በእግዚአብሔር እጅ ውስጥ ብቻ መሆኑን ይህ መለኮታዊ አሠራር ያስረግጣል።
የዚህ ትምህርት ሌላኛው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የሚያተኩረው በእለት ተእለት የመስቀል ጉዞ ላይ ነው። ነፍስን ማጥፋት ማለት የግድ በሰማዕትነት ደምን ማፍሰስ ብቻ ሳይሆን፣ በየዕለቱ የሥጋን ፍትወትና የራስን ፈቃድ በመስቀል ላይ መቸንከርን ያካትታል። ሐዋርያው ጳውሎስ ዕለት ዕለት እሞታለሁ በማለት እንደመሰከረው (1 ቆሮ 15:31)፣ ክርስቲያናዊ ሕይወት ቀጣይነት ያለው ራስን የመካድ ሂደት ነው። የሰው ልጅ የራሱን ፈቃድ የሙጥኝ ብሎ በያዘ መጠን ከእግዚአብሔር ጸጋ እየራቀ ይሄዳል፤ ራሱን ባዶ አድርጎ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ሲያስገዛ ግን በመንፈስ ቅዱስ ሙላት ይሞላል። ይህ መንፈሳዊ ሕግ፣ የሰው ልጅ እውነተኛ ነጻነት የሚገኘው ለክርስቶስ ሙሉ በሙሉ ባሪያ በመሆን ውስጥ እንደሆነ የሚያስረዳ ታላቅ ሚስጥር ነው። ክርስቶስ በአባቱ ክብር መላእክቱን አስከትሎ በሚመጣበት ጊዜ ለእያንዳንዱ እንደ ሥራው የሚከፍለው ይህንን የልብ መገዛት መዝኖ ነው (ማቴ 16:27)።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ንቃትና የራስን ፈቃድ ለእግዚአብሔር አሳልፎ የመስጠት ግዴታን የሚያስገነዝብ ነው። ዛሬ ምናልባት እንደ መጀመሪያው ዘመን ክርስቲያኖች በአካል እንድንሰቀል ላንጠየቅ እንችላለን፤ ነገር ግን በየዕለቱ በሥራ ቦታችን፣ በትዳራችን፣ በገንዘብ አያያዛችንና በጊዜ አጠቃቀማችን የራሳችንን ፈቃድ ክደን የክርስቶስን ፈቃድ የማስቀደም ታላቅ ውጥረት ፊት ለፊት እንጋፈጣለን። ሥጋችን የራሱን ክብርና ምቾት ሲሻ፣ መንፈስ ቅዱስ ግን የክርስቶስን ፈለግ እንድንከተል ይጠራናል። ሕይወታችንን በራሳችን ጥበብ ለመምራት ስንሞክር መጨረሻው ባዶነት ይሆናል፤ ነገር ግን ራሳችንን ለእግዚአብሔር ቃልና አሠራር ሙሉ በሙሉ ስንሰጥ፣ ከሁኔታዎች በላይ የሆነ ሰላምንና እውነተኛ የሕይወት ትርጉምን እናገኛለን። በእግዚአብሔር እጅ የወደቀ ሕይወት መቼም አይጠፋም።
በማጠቃለል፣ ነፍሱን የሚያጠፋ ያገኛታል የሚለው የጌታችን ቃል፣ የክርስትናን እውነተኛ ማንነት ጠቅለል አድርጎ የሚያሳይ የሕይወት መመሪያ ነው። ስንሰጥ እንቀበላለን፣ ስንዋረድ ከፍ እንላለን፣ እንዲሁም የገዛ ፈቃዳችንን ስንገድል እውነተኛውን ሕይወት እንኖራለን። የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች እንደሚለው ቃል (ዮሐ 12:24)፣ የእኛም የራስ ወዳድነት ማንነት መሞት ለመንፈሳዊ ፍሬያማነት ግድ ነው። የቱን ያህል ምድራዊ ነገር ብናጣ እንኳ፣ በክርስቶስ ያገኘነው የዘላለም ሕይወት ከማንኛውም ቁሳዊ ክብር ይበልጣል። ስለዚህ እያንዳንዳችን ፍርሃትን አስወግደን፣ ሕይወታችንን በሙሉ እምነትና መታዘዝ ለእግዚአብሔር አሳልፈን በመስጠት የዘላለም ሕይወት ወራሾች ለመሆን በጸጋው ልንጸና ይገባናል።