ሐዋርያው ጳውሎስ በ1 ቆሮንቶስ 11፡3-16 ላይ ስለ ሥርዓትና ስለ ራስ መሸፈን ሲያስተምር፣ "የወንድ ሁሉ ራስ ክርስቶስ፣ የሴትም ራስ ወንድ፣ የክርስቶስም ራስ እግዚአብሔር እንደ ሆነ ልታውቁ እወዳለሁ… ሴት ራስዋን ሳትሸፍን ብትጸልይ ወይም ትንቢት ብትናገር ራስዋን ታዋርዳለች" ይላል። ይህ ክፍል በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ብዙ አከራካሪ ቢሆንም፣ ዋናው መልእክቱ እግዚአብሔር በፍጥረት ውስጥ ያስቀመጠውን የራስነትና የተገዢነት ሥርዓት ማክበርን የሚመለከት ነው። መሸፈን (በግሪኩ ካታካሉፕቶ) የሚለው ቃል፣ ውጫዊውን ልብስ ብቻ ሳይሆን፣ ለሥልጣን የመገዛትን የልብ አቋም ያሳያል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የሮምና የግሪክ ባሕል ውስጥ፣ የተከበረችና ባል ያላት ሴት በአደባባይ ስትወጣ ራሷን መሸፈኗ የክብር፣ የንጽሕናና ለባሏ ያላትን ታማኝነት መግለጫ ነበር። ራሳቸውን የማይሸፍኑት ብዙ ጊዜ አመንዝሮች ወይም አመጸኛ ሴቶች ነበሩ። በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ አንዳንድ ሴቶች በክርስቶስ ያገኙትን አዲስ ነጻነት ምክንያት በማድረግ፣ ይህንን ባሕላዊ የክብር መሸፈኛ አውልቀው መጸለይ ጀምረው ነበር። ጳውሎስ ይህ ድርጊት ማኅበረሰቡን የሚያሰናክልና የሴቲቱንም ሆነ የባሏን ክብር የሚያዋርድ በመሆኑ፣ ሥርዓትን እንዲጠብቁ አዘዛቸው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ጳውሎስ ይህንን ባሕላዊ ሥርዓት ከፍጥረት መሠረታዊ መርህ ጋር ያያይዘዋል። እግዚአብሔር ወንድንና ሴትን በእኩልነትና በአምሳሉ ቢፈጥርም፣ በተልእኮና በኃላፊነት ግን ሥርዓትን አስቀምጧል። ክርስቶስ ከእግዚአብሔር አብ ጋር እኩል ሆኖ ሳለ ለአብ እንደተገዛ፣ ሴትም ከወንድ ጋር እኩል ሆና ሳለ በቤተሰብ ሥርዓት ውስጥ ለወንድ የራስነት ሥልጣን መገዛቷ መለኮታዊ ውበት ነው። የራስ መሸፈኛ ይህንን ውስጣዊ የተገዢነት መንፈስ ለዓለምና ለመላእክት የሚያሳይ ውጫዊ ምልክት ሆኖ አገልግሏል።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የባሕልና የዘለዓለማዊ መርህ ልዩነት ነው። "ሴቶች ዛሬም ሻሽ ማሰር አለባቸውን?" ለሚለው ጥያቄ፣ መጽሐፍ ቅዱሳዊው ምላሽ መለየት ያለበት ምልክቱንና መርሁን ነው። መርሁ (የእግዚአብሔርን የራስነት ሥርዓት ማክበርና መገዛት) ዘላለማዊ ሲሆን፣ ምልክቱ (መሸፈኛው) ግን እንደየባሕሉ ሊለዋወጥ ይችላል። በቆሮንቶስ ሻሽ አለማሰር ዓመጽን ያሳይ ነበር፤ ዛሬ በብዙ ባሕሎች ግን ሻሽ አለማሰር አመጸኝነትን አያሳይም። ዋናው ነገር ሴቲቱ በቤተ ክርስቲያን አምልኮ ውስጥ በጨዋነት፣ ለሥርዓት በመገዛትና በትሕትና መካፈሏ ነው።
ቃሉ ለእኛም፣ አለባበሳችንና ጠባያችን እግዚአብሔርን ማክበር እንዳለበት ያስተምረናል። ዛሬ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ዋናው የራስ መሸፈኛ ውጫዊ ጨርቅ ሳይሆን፣ የልብ መገዛት ነው። ሴቶችም ሆኑ ወንዶች ወደ እግዚአብሔር ፊት ሲቀርቡ፣ በሥነ ሥርዓት፣ ሌላውን በማያሰናክል አለባበስና በመንፈሳዊ ትሕትና መሆን አለባቸው። የቆሮንቶስ ሰዎች ነጻነታቸውን ለትዕቢት አውለውት ነበር፤ እኛ ግን ነጻነታችንን ለፍቅር፣ ለሥርዓትና እግዚአብሔር ላስቀመጠው መንፈሳዊ መዋቅር ልናስገዛው ይገባል።
በማጠቃለያ፣ በ1 ቆሮንቶስ 11 ላይ ያለው ትምህርት የእግዚአብሔርን ሥርዓት የማክበር ጥሪ ነው። "የእውነተኛ አምልኮ ውበት የሚገኘው ነጻነትን በማወጅ ሳይሆን፣ በፈጣሪ መለኮታዊ ሥርዓት ውስጥ ራስን በትሕትና በማስገዛት ነው" እንደሚባለው፣ የራስነት መርህ ፈጽሞ አይለወጥም። እያንዳንዱ ክርስቲያን፣ ወንድም ሆነ ሴት፣ እግዚአብሔር የሰጠውን የኃላፊነት ቦታ አውቆ፣ በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በቤተሰብ ውስጥ የክርስቶስን መንግሥት ሥርዓት ሊጠብቅ ይገባዋል።