ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈሳዊውን የሕይወት ሕግ በተፈጥሮ ምሳሌ ሲያብራራ፣ "አትሳቱ፤ እግዚአብሔር አይዘበትበትም፤ ሰው የሚዘራውን ሁሉ ያንኑ ደግሞ ያጭዳልና" በማለት በጥብቅ ያስጠነቅቃል (ገላትያ 6፡7)። ይህ "መዝራትና ማጨድ" የሚለው ቃል በግብርናው ዓለም ያለውን የማይለወጥ የተፈጥሮ ሕግ በማሳየት፣ የሰው ልጅ ምርጫና የሚያስከትለው መንፈሳዊ ውጤት መካከል ያለውን ጥብቅ ቁርኝት ይገልጻል።
በታሪካዊ አውድ ይህ ሕግ በሁሉም የሰው ዘር ዘንድ የሚታወቅ ጥንታዊ መርህ ነው። ገበሬ ስንዴ ዘርቶ ገብስ አላጭድም ብሎ እንደማያስብ ሁሉ፣ በመንፈሳዊውም ዓለም የሕይወታችን ተግባር የራሱ የሆነ ቋሚ ፍሬ አለው። በገላትያ የነበሩ አማኞች የእግዚአብሔርን ጸጋ እንደ ምክንያት በመጠቀም በኃጢአት ለመኖር ወይም በሐሰት ትምህርት ለመመላለስ አስበው ከሆነ፣ የእግዚአብሔርን ፍትሕ ማለፍ እንደማይችሉ ሐዋርያው ያሳስባቸዋል። እግዚአብሔር አይዘበትበትም ማለት፣ መለኮታዊው ፍትሕ በማንም የሰው ማታለል አይጣስም ማለት ነው።
የዚህ ቃል ስነ-መለኮታዊ ጥልቀት የሰውን ልጅ የነጻ ፈቃድ ኃላፊነት ያሳያል። እግዚአብሔር ለሰው ልጅ የመምረጥ ነጻነትን ሰጥቶታል፤ ነገር ግን የምርጫውን ውጤት የመወሰን ሥልጣን የለውም። በኃጢአት፣ በክፋትና በሥጋዊ ምኞት ውስጥ የሚመላለስ ሰው የሚያጭደው የጥፋት ፍሬን ሲሆን፣ በእግዚአብሔር ቃል፣ በጸሎትና በጽድቅ የሚያሳልፍ ደግሞ የሕይወትን ፍሬ ይሰበስባል። ይህ መለኮታዊ የፍትሕ ሚዛን በእያንዳንዱ ሰው ሕይወት ላይ ያለ አድልዎ ይሠራል (ሮሜ 2፡6)።
በክርስትና አስተምህሮ መዝራት የዕለት ተዕለት ውሳኔያችንን፣ ንግግራችንን፣ ጊዜያችንን የምናሳልፍበትን መንገድና ገንዘባችንን የምንጠቀምበትን አግባብ ያጠቃልላል። እያንዳንዱ አነስተኛ ተግባር መንፈሳዊ ዘር ነው። ይህ ዘር ዛሬ ባይታይም፣ ጊዜው ሲደርስ ማደጉና ፍሬ ማፍራቱ የማይቀር ነው። መዝራትና ማጨድ ጊዜን የሚፈልግ ሂደት ስለሆነ፣ ብዙዎች ዛሬ የዘሩትን ዛሬውኑ ስላላጨዱ ብቻ የእግዚአብሔር ፍርድ የሌለ ሊመስላቸው ይችላል፤ ነገር ግን መከሩ በእርግጥ ይመጣል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መንፈሳዊ ንቃትና የሕይወት ጥንቃቄን ይሰጠናል። በድብቅ የምናደርገው ኃጢአትም ሆነ በስውር የምንሠራው በጎ ሥራ ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት የተመዘገበና የራሱን ፍሬ የሚያመጣ መሆኑን ማወቅ አለብን። ጊዜያችንን፣ ጉልበታችንንና ሀብታችንን በከንቱ ዓለማዊ ነገር ላይ ከማዋል ይልቅ፣ ለዘላለም ሕይወት በሚጠቅም መንፈሳዊ ኢንቨስትመንት ላይ ልናውለው ይገባል።
የእግዚአብሔር ፍትሕ ዘወትር እውነተኛና የማይለወጥ ነው። "ንፋስን ይዘራሉ፣ ዐውሎ ነፋስንም ያጭዳሉ" (ሆሴዕ 8፡7) እንደሚል ቃሉ፣ የሕይወታችን ፍጻሜ የዛሬው ዘራችን ውጤት በመሆኑ፣ ዘወትር በጽድቅና በቅድስና ጎዳና ላይ በመመላለስ የመንፈስን በጎ ዘር ልንዘራ ይገባናል።