ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ሰው ዓለሙን ሁሉ ቢያተርፍ ነፍሱንም ቢያጎድል ምን ይጠቅመዋል? ወይስ ሰው ስለ ነፍሱ ቤዛ ምን ይሰጣል?” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ማስጠንቀቂያን አስተምሯል (ማቴዎስ 16፡26)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ጴጥሮስን ከገሠጸውና፣ ማንም ሊከተለኝ የሚወድ ቢኖር ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ ብሎ ካስተማረው ታላቅ የደቀ መዝሙርነት ጥሪ ቀጥሎ ነው (ማቴዎስ 16፡24)። እዚህ ላይ “ዓለሙን ሁሉ ቢያተርፍ” የሚለው ሐረግ የዚህን ምድር ሀብት፣ ሥልጣን፣ ዝና እና ሥጋዊ ተድላን በሙሉ ማግኘትን ሲያመለክት፣ “ነፍሱን ቢያጎድል” የተባለው ደግሞ ከእግዚአብሔር ጋር ያለውን የዘላለም ሕይወት ማጣትን እና በመጨረሻው ፍርድ ወደ ዘላለም ጥፋት መውረድን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የሰውን ልጅ ነፍስ ክቡርነትና ከምድር ጊዜያዊ ደስታ ጋር ፈጽሞ ሊነጻጸር የማይችል መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ምድራዊ ሀብትና ብልጽግና እንደ ታላቅ የእግዚአብሔር በረከት ተደርገው ይቆጠሩ ነበር። በተለይም በሮማውያን ሥልጣኔ ዘንድ፣ ዓለምን ማሸነፍ፣ ሀብት ማከማቸት እና ኃያል መሆን የሕይወት ትልቁ ግብ ነበረ። ሆኖም፣ ኢየሱስ ይህንን ሥጋዊ እና ባህላዊ አመለካከት በመሻር፣ አንድ ሰው የሮምን ግዛት በሙሉ ቢቆጣጠርና የዓለምን ሀብት ሁሉ ቢሰበስብ እንኳን፣ የሕይወቱ እስትንፋስ የሆነችውን ነፍሱን ካጣ ያ ሁሉ ድካም ከንቱ መሆኑን ማወጁ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ አብዮታዊ ትምህርት ነበር። ይህን ማለቱ፣ እውነተኛው ትርፍ የሚለካው በቁሳቁስ ክምችት ሳይሆን በዘላለም ሕይወት ዋስትና ላይ መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በሰው ነፍስ ወደር የሌለው ዋጋ እና በመስቀሉ ቤዛነት ላይ ነው። የሰው ልጅ ነፍስ በዓለም ላይ ባሉ ወርቅና ብር ልትገዛ አትችልም፤ ዋጋዋ የተተመነው በአንዱ በእግዚአብሔር ልጅ በክርስቶስ ኢየሱስ ክቡር ደም ብቻ ነው (1ኛ ጴጥሮስ 1፡18-19)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ ዲያብሎስ የሰዎችን ነፍስ በጊዜያዊ የዓለም ምኞት ለመለወጥ ሌት ተቀን ይዋጋል፤ ስለዚህ ይህንን መንፈሳዊ ውጊያ ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል እንደሚነግረን የመንፈስን ሰይፍ እርሱም የእግዚአብሔርን ቃል መያዝ አለብን (ኤፌሶን 6፡17)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ ዓለም እና ምኞቷ ሁሉ እንደሚያልፉ፣ የእግዚአብሔርን ፈቃድ የሚያደርግ ግን ለዘላለም ጸንቶ እንደሚኖር ነው (1ኛ ዮሐንስ 2፡17)።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ሥጋ በሚመኘው ጊዜያዊ ደስታ እና ነፍስ በምትፈልገው ዘላለማዊ ዕረፍት መጋጨት ላይ ነው። የሰው ልጅ ብዙ ጊዜ አጭር ለሆነው ለዚህ ምድራዊ ሕይወት ሲል ውሸት ይናገራል፣ ሌላውን ይበድላል፣ እንዲሁም እግዚአብሔርን ይክዳል፤ በውጤቱም ጊዜያዊ ዝናን ወይንም ሀብትን ሊያገኝ ይችላል። ነገር ግን፣ ሞት መጥቶ ሁሉንም ምድራዊ ንብረት ሲያስጥለው፣ ነፍሱ ያለ ክርስቶስ ጸጋ ራቁቷን በእግዚአብሔር የፍርድ ዙፋን ፊት ስትቆም የሚኖረውን አስፈሪ ጸጸት ማንም ሊገምተው አይችልም። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ ያለ እግዚአብሔር የሚገኝ ማንኛውም ምድራዊ ስኬት፣ በመጨረሻው የዘላለም ኪሳራን የሚያመጣ አሳሳች የዲያብሎስ ወጥመድ መሆኑን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ ዋነኛ ትኩረታችን ሊሆን የሚገባው የባንክ አካውንታችንን ማሳደግ ሳይሆን የነፍሳችንን ደኅንነት መጠበቅ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ ሀብታችን በምድር ላይ በምናከማቸው ንብረት ሳይሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ባገኘነው የዘላለም ሕይወት ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የዓለምን ጊዜያዊ ጌጥ ንቆ፣ ራስን በመካድ እና መስቀልን በመሸከም ነፍስን ለዘላለም የሚያድነውን የክርስቶስን ፈለግ መከተል ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ጊዜያዊውን ብለን ዘላለማዊውን ርስት እንዳናጣ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ ዓለምን ለማትረፍ በሚደረገው ሥጋዊ ሩጫ ውስጥ ነፍስን ለጥፋት አሳልፎ ከመስጠት ይልቅ፣ ዓለምን ንቆ ክርስቶስን ማትረፍ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው የሕይወት ስኬት የሚለካው በምድር ላይ ባካበትነው ቁሳዊ ሀብት ግዝፈት ሳይሆን፣ ዓለሙ ሁሉ ቢጠፋ እንኳ የማታልፈውን እና በክርስቶስ ደም የተገዛችውን ነፍሳችንን ለዘላለም በማዳን ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።