ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈሳዊ ልምምድን ከሥጋዊ ልምምድ ጋር እያነጻጸረ ሲያስተምር "ሰውነትን ለስፖርት ማሠልጠን ለጥቂት ይጠቅማልና፤ እግዚአብሔርን መምሰል ግን የአሁንና የሚመጣው ሕይወት ተስፋ ስላለው ለነገር ሁሉ ይጠቅማል" ይላል (1 ጢሞቴዎስ 4:8)። "ሥጋዊ እንቅስቃሴ" ወይም ስፖርት ለጤንነት፥ ለጥንካሬና ለሰውነት ብቃት የሚጠቅም ቢሆንም፥ ጥቅሙ ግን በዚህ ምድር ላይ ብቻ የተወሰነና አላፊ መሆኑን ቃሉ ያስረዳል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት ግሪካውያንና ሮማውያን ለሰውነት እንቅስቃሴና ለስፖርት ውድድሮች (እንደ ኦሎምፒክ ላሉት) ከፍተኛ ክብር ይሰጡ ነበር። ወጣቶች ጂምናዚየም ውስጥ ገብተው ሰውነታቸውን ለማፈርጠምና የድል አክሊል ለማግኘት ብዙ ይደክሙ ነበር። ጳውሎስ ይህንን በዘመኑ የነበረውን የታወቀ ባህል በመጠቀም፥ ሰዎች ለሚጠፋው ሥጋቸው ይህን ያህል ዋጋ ከከፈሉ፥ ለማይጠፋው መንፈሳዊ ሕይወታቸውማ ምን ያህል ሊተጉ እንደሚገባቸው ለማነጻጸር ተጠቅሞበታል።
ከመጽሐፍ ቅዱስ ማስረጃ አንጻር ጳውሎስ ስፖርትን ወይም የሰውነት እንቅስቃሴን አላወገዘም፤ እንዲያውም ሰውነታችን የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ በመሆኑ ልንንከባከበው ይገባል (1 ቆሮንቶስ 6:19)። ነገር ግን የነገሮችን ቅደም ተከተልና የክብደት መጠን ሲያስቀምጥ መንፈሳዊው ልምምድ ከሥጋዊው እጅግ እንደሚበልጥ ያረጋግጣል። ሥጋዊ እንቅስቃሴ ጥቅሙ ለዚህ አጭር የዕድሜ ዘመን ሲሆን፥ እግዚአብሔርን መምሰል ግን ለዘላለም የሚዘልቅ በረከት አለው።
በሥነ መለኮታዊ አውድ እዚህ ላይ ያለው ጥልቅ ትምህርት "ለዘላለም የሚጠቅመው የትኛው ነው?" በሚለው ሚዛን ላይ ያርፋል። እግዚአብሔርን ለመምሰል ራስን ማስለመድ ማለት በጸሎት፥ ቃሉን በማጥናት፥ በመጾምና በበጎ ሥራ መትጋት ነው። ይህ መንፈሳዊ ጂምናስቲክ በዚህ ምድር ሰላምንና ደስታን ሲሰጥ፥ በሚመጣው ደግሞ የዘላለም ሕይወትን አክሊል ያስገኛል። መንፈሳዊ ልምምድ ምድራዊውንም ሆነ ሰማያዊውን ሕይወት የሚያስተካክል ብቸኛ መንገድ ነው።
ሰዎች ለሥጋዊ ጤንነታቸው ጊዜ፥ ገንዘብና ጉልበት ለመስጠት ወደኋላ አይሉም። ነገር ግን መንፈሳዊ ጤንነት ከሁሉ ይበልጣል። ሥጋችን ምንም ያህል ቢጠነክር በመጨረሻ ማረጁና ወደ አፈር መመለሱ አይቀርም፤ ነፍሳችን ግን ለዘላለም ትኖራለች። ስለዚህ አማኞች ሥጋዊ ጤንነታቸውን ቢንከባከቡም፥ ቅድሚያና ዋና ትኩረታቸውን ግን ነፍሳቸውን ለሚያድነው ለእግዚአብሔር ቃልና አምልኮ መስጠት አለባቸው።
ቃሉ ለእኛም ቅድሚያ የምንሰጣቸውን ነገሮች እንድንመረምር ያነቃቃናል። ዛሬ ዓለም ለሥጋዊ ውበትና ብቃት ከመጠን ያለፈ ትኩረት በሚሰጥበት ዘመን፥ እኛ ግን ዘላለማዊ ለሆነው መንፈሳዊ ሕይወታችን ልንተጋ ይገባል። "የሚጠፋውን አክሊል ለማግኘት ከሚሮጡት ይልቅ፥ ለማይጠፋው አክሊል የምንሮጥ እኛ እንዴት አብዝተን መትጋት አይገባንም" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እግዚአብሔርን ለመምሰል ዘወትር ራሳችንን እናስለምድ።