“የክርስቶስ ኢየሱስም የሆኑቱ ሥጋን ከክፉ መሻቱና ከምኞቱ ጋር ሰቀሉ” በማለት ጳውሎስ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን ይገልጻል (ገላትያ 5፥24)። “ሥጋን መስቀል” ማለት አሮጌውንና ኃጢአተኛውን ተፈጥሯችንን፣ ከነክፉ ምኞቱና ፍላጎቱ አቅም ማሳጣት፣ መግደልና ለክርስቶስ መስቀል አሳልፎ መስጠት ማለት ነው። ይህ አንድ ጊዜ በድነት ጊዜ የተጀመረና በዕለት ተዕለት ሕይወት የሚቀጥል የቅድስና ጉዞ ነው።
በጥንቱ የሮማውያን ሥርዓት፣ ስቅላት እጅግ ዘግናኝ፣ አሳፋሪና ሥቃይ የበዛበት የሞት ቅጣት ነበር። ወንጀለኞች በመስቀል ላይ ሲቸነከሩ የመንቀሳቀስም ሆነ የነፃነት ኃይላቸው ይቋረጣል። ጳውሎስ ይህንን አስፈሪ ምሳሌ በመጠቀም፣ አማኞችም በውስጣቸው ያለውን የኃጢአት ሥር (ሥጋን) ያለ አንዳች ርኅራኄና ድርድር አሳልፈው ለሞት መስጠት እንዳለባቸው በጥብቅ ያስገነዝባል።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ እኛ በክርስቶስ ስናምን በመንፈስ ከእርሱ ጋር በመስቀል ላይ ተሰቅለናል። ሐዋርያው “ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ ከእንግዲህ ወዲህ እኔ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል” ብሎ እንዳወጀው (ገላትያ 2፥20)፣ ሥጋን መስቀል ማለት የኃጢአት ኃይል በእኛ ላይ እንዳይገዛ ራስን ለኃጢአት እንደ ሞተ አድርጎ መቁጠር ነው። የድሮው ማንነታችን ተወግዶ በአዲስ ማንነት መተካቱን ማመን ነው።
የዚህ ትምህርት ውጥረት ሥጋ በመስቀል ላይ በቀላሉ እጅ የማይሰጥ መሆኑ ላይ ነው። የተሰቀለ ሰው ወዲያውኑ አይሞትም፤ ለረጅም ሰዓታት ያጣጥራል። በተመሳሳይ፣ ምንም እንኳን ሥጋችን በመስቀል ላይ ቢቸነከርም፣ አሁንም ድረስ እኛን ለመፈተንና ወደ አሮጌው ሕይወት ለመመለስ ይንፈራገጣል። ስለዚህ አማኙ በየዕለቱ የሥጋን ምኞት በመቃወም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ይህንን ትግል በድል መወጣት አለበት።
ቃሉ ለእኛም ሥጋዊ ምኞቶቻችንን እንዴት ማስተናገድ እንዳለብን ግልጽ አቅጣጫ ይሰጠናል። ለኃጢአት በር መክፈት ወይም ከሥጋ ምኞት ጋር መደራደር የለብንም። ቅንዓት፣ ቁጣ፣ ዝሙትና ራስ ወዳድነት ሲነሳሱብን፣ እነዚህን ምኞቶች በእምነት ወደ ክርስቶስ መስቀል በመውሰድ ልንቸነክራቸውና ልንክዳቸው ይገባል።
በማጠቃለያው፣ የክርስቶስ መሆን ማለት ለዓለምና ለኃጢአት መሞት ማለት ነው። “ከእንግዲህ ወዲህ ለኃጢአት እንዳንገዛ የኃጢአት ሥጋ ይሻር ዘንድ አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን” በሚለው ታላቅ እውነት ጸንተን፣ በየቀኑ በክርስቶስ ኢየሱስ አዲስ ሕይወት ልንመላለስ ይገባል (ሮሜ 6፥6)።