ሐዋርያው ጳውሎስ በክርስቶስ ያገኘውን አዲስ የአመለካከት ለውጥ ሲገልጽ፣ "ስለዚህ እኛ ከአሁን ጀምሮ ማንንም በሥጋ እንደሚታወቅ አናውቅም፤ ክርስቶስንም በሥጋ እንደ ታወቀ ያወቅነው ብንሆን እንኳ፣ አሁን ግን ከእንግዲህ ወዲህ እንደዚህ አናውቀውም" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ መነጽር ያሳያል (2 ቆሮ 5:16)። "በሥጋ መረዳት" (በግሪኩ ካታ ሳርካ) ማለት፣ ሰዎችን በውጫዊ መልክ፣ በዘር ሐረግ፣ በሀብት፣ በትምህርት ደረጃ ወይም በማኅበራዊ ክብር (በዓለማዊ ሚዛን) መመዘንና ማየት ማለት ነው። ከአሁን ጀምሮ ማንንም በሥጋ አናውቅም ማለት፣ አሮጌውን የዓለምን መለኪያ ጥለን፣ ሰዎችን በእግዚአብሔር ቃልና በመስቀሉ ብርሃን ማየት ጀምረናል ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ የቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ሰዎችን የምትመዝነው በዚህ በሥጋዊ መለኪያ ነበር። ሐሰተኛ ሐዋርያት መጥተው በውጫዊ ንግግራቸው፣ በደብዳቤያቸውና በአይሁዳዊ ዘራቸው ይኩራሩ ነበር። ጳውሎስን ግን ቁመናው አያምርም፣ ንግግሩ ደካማ ነው ብለው በሥጋ ሚዛን ይንቁት ነበር። ከዚህም አልፎ፣ አይሁዳውያን መሲሑን የሚጠብቁት ሮማውያንን የሚያጠፋ ምድራዊ (ሥጋዊ) ንጉሥ አድርገው ነበር። ጳውሎስ ይህን ሁሉ ዓለማዊ ዕይታ በመገልበጥ፣ እውነተኛው ምዘና በውጪ ሳይሆን፣ በክርስቶስ መስቀልና በአዲስ ፍጥረት መሆን እንዳለበት ያስተምራቸዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ክርስቶስ በመስቀል ላይ መሞቱ የሰውን ልጅ ታሪክ በሁለት ከፍሎታል። ጳውሎስ ቀድሞ (ሳውል እያለ) ክርስቶስን የሚያውቀው በሥጋ ነበር፤ ማለትም ክርስቶስን እንደ አንድ ተራ አሳሳች የእንጨት ጠራቢ ልጅ አድርጎ ይንቀው ነበር። ነገር ግን በደማስቆ መንገድ ከተለወጠ በኋላ፣ የክርስቶስን እውነተኛ መለኮታዊ ክብር በመንፈስ አወቀ። അതുപോലെም፣ አሁን ሰዎችን የሚያየው አይሁድ ወይም አሕዛብ፣ ጌታ ወይም ባሪያ፣ ሀብታም ወይም ድሀ ብሎ ሳይሆን፤ "ይህ ሰው ክርስቶስ የሞተለት ውድ ነፍስ ነው ወይስ አይደለም?" በሚለው የመስቀል መነጽር ብቻ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የሥጋ ዓይንና የመንፈስ ዓይን ትግል ነው። በተፈጥሮአችን አእምሯችን ሰዎችን በልብሳቸው፣ በሥልጣናቸው ወይም በገንዘባቸው ለማክበር ይቃጣል። ድሃን ንቆ ሀብታምን ማክበር የሥጋ ሚዛን ነው። ጳውሎስ ግን ክርስቲያን የሰዎችን ውጫዊ ልጣጭ አልፎ ውስጥ ያለውን ዘላለማዊ ነፍስ ማየት እንዳለበት ያሳስባል። እኛ የክርስቶስ ፍቅር ግድ የሚለን ከሆነ، የትኛውንም የሰው ዘር በክፋት ወይም በንቀት ልናየው አንችልም፤ ምክንያቱም ሁሉም ክርስቶስ በመስቀል የሞተላቸው ነፍሳት ናቸውና።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የማኅበራዊና መንፈሳዊ ግንኙነት ፈውስ ያመጣል። ዛሬ ዓለም በዘር፣ በቋንቋ፣ በፖለቲካ አመለካከትና በኢኮኖሚ ተከፋፍላለች። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ እንኳ ይህ ሥጋዊ ሚዛን ሲገባ ይታያል። ነገር ግን እኛ አዲስ ፍጥረቶች እንደመሆናችን፣ ይህንን ሥጋዊ መነጽር አውልቀን መጣል አለብን። ወንድሞቻችንንና እኅቶቻችንን የምናውቀው በብሔራቸው ወይም በገንዘባቸው ሳይሆን፣ በክርስቶስ ደም በተዋጀው አዲሱ ማንነታቸው ብቻ ሊሆን ይገባል።
በማጠቃለያ፣ ማንንም በሥጋ አለማወቅ የእውነተኛ ክርስትና መገለጫ መነጽር ነው። "የዓለም ዓይን የሰውን ውጫዊ ልብስና ቦርሳ ሲመዝን፣ የክርስቲያን ዓይን ግን የሰውን ዘላለማዊ ነፍስ በመስቀሉ ብርሃን ያያል" እንደሚባለው፣ እይታችን የልባችንን ማንነት ያሳያል። እያንዳንዱ አማኝ ሰዎችን በሥጋዊ መለኪያ ከመፍረድ ወጥቶ፣ በክርስቶስ ፍቅርና ጸጋ እያየ፣ ሁሉንም ሰው ለእግዚአብሔር መንግሥት ክብር ሊያገለግል ይገባዋል።