ሐዋርያው ዮሐንስ የመጽሐፍ ቅዱስን ታላቅ መለኮታዊ እውነት ሲያበስር "ፍቅር የሌለው እግዚአብሔርን አያውቅም፣ እግዚአብሔር ፍቅር ነውና" በማለት በግልጽ ያስተምራል (1ኛ ዮሐንስ 4:8)። ይህ ቃል መጽሐፍ ቅዱስ ስለ እግዚአብሔር ማንነት የሚሰጠው እጅግ የላቀና የማያወላውል ምስክርነት ነው። እግዚአብሔር ፍቅር አለው ብቻ ሳይሆን፣ እርሱ ራሱ የፍቅር ምንጭና ትርጉም ነው።
በታሪካዊውና ሃይማኖታዊው የጥንት ዓለም፣ አሕዛብ ያመልኩአቸው የነበሩት ጣዖታትና አማልክት በቁጣ የተሞሉ፣ ጨካኞች፣ እና በሰዎች መሥዋዕት ብቻ የሚደለሉ ነበሩ። ሰዎችን የሚወድ አምላክ የሚለው ጽንሰ-ሀሳብ በዚያን ጊዜ ለነበሩ ፈላስፎች እንግዳ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስ ግን የፍጥረተ ዓለሙ ገዥና ፈጣሪ፣ ማንነቱ በፍቅር የተገነባ፣ ርኅሩኅና አፍቃሪ አምላክ መሆኑን በማስተማር የሰውን ልጅ የአምልኮ ታሪክ ሙሉ በሙሉ ቀይሮታል።
ከሥነ-መለኮት አኳያ፣ እግዚአብሔር ፍቅር ነው የሚለው ትምህርት ከሥላሴ ምስጢር ጋር በጥልቀት የተያያዘ ነው። ዓለም ሳይፈጠር በፊት፣ እግዚአብሔር አብ፣ ወልድና መንፈስ ቅዱስ በፍጹም የፍቅር ሕብረት ውስጥ ይኖሩ ነበር። ስለዚህ ፍቅር የእግዚአብሔር ዘላለማዊ ማንነት እንጂ ከፍጥረት በኋላ የመጣ ስሜት አይደለም። መጽሐፍ ቅዱስ ይህንን ፍቅር እንደ ድርጊት ብቻ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔር የባህርዩ ማዕከል አድርጎ ያቀርበዋል።
ይህንን እውነት መጽሐፍ ቅዱስ በብዙ ስፍራ ያረጋግጣል። ጌታ ኢየሱስ፣ በእርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው እንጂ እንዳይጠፋ እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስኪሰጥ ድረስ ዓለሙን እንዲሁ ወዶአልና በማለት የፍቅሩን ታላቅነት መስክሯል (ዮሐንስ 3:16)። ሐዋርያው ጳውሎስም፣ ነገር ግን ገና ኃጢአተኞች ሳለን ክርስቶስ ስለ እኛ ሞቶአልና እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን የራሱን ፍቅር ያስረዳል ይላል (ሮሜ 5:8)።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መጽናኛና ደህንነትን ይሰጠናል። በሕይወታችን ውስጥ ውድቀት፣ ብቸኝነት ወይም ተስፋ መቁረጥ ሲገጥመን፣ አምላካችን በትር ይዞ የሚጠብቀን ጨካኝ ፈራጅ ሳይሆን፣ በዘላለማዊ ፍቅር የሚወደን አባት መሆኑን ማወቅ አለብን። ይህ ፍቅር በሁኔታዎች ላይ ያልተመሠረተ በመሆኑ፣ ዘወትር በልበ ሙሉነት ወደ ጸጋው ዙፋን እንድንቀርብ ያደርገናል።
የእግዚአብሔር ፍቅር የፍጥረት ሁሉ መሠረት ነው። "የእግዚአብሔር ፍቅር ምክንያት የማይፈልግ፣ በራሱ ማንነት ላይ የተመሠረተ ዘላለማዊ ውቅያኖስ ነው" እንደሚባለው፣ እኛም በዚህ ፍቅር ታምነን ዘወትር በማመስገንና እርሱን በመውደድ ልንመላለስ ይገባል።