ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ክርስቲያናዊ የሕይወት ጉዞ ጥብቅ መመሪያ ሲሰጥ፣ "ሁልጊዜ እንደ ታዘዛችሁ… በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ የራሳችሁን መዳን ፈጽሙ" ይላል (ፊልጵስዩስ 2፡12)። "መዳንን መፈጸም" የሚለው ቃል ድነትን በሥራ ለማግኘት መጣርን ሳይሆን፣ እግዚአብሔር በውስጣችን የጀመረውን የመዳን ሕይወት በተግባር ገልጦ ማሳየትንና ወደ ሙላት ማምጣትን የሚያመለክት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ "በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ" የሚለው ሐረግ የጥንት ባሪያዎች ለጌታቸው የነበራቸውን ጥልቅ አክብሮትና ትእዛዝን ለመፈጸም የነበራቸውን ከፍተኛ ጥንቃቄ የሚያሳይ ነበር። ጳውሎስ ይህንን ወደ መንፈሳዊው ዓለም ሲያመጣው፣ ክርስቲያኖች እግዚአብሔርን በሚያስፈራ የፍርሃት ስሜት (ፎቢያ) ሳይሆን፣ እጅግ በጠለቀ አክብሮት፣ ትሕትናና የእርሱን ቅድስና በሚመጥን ጥንቃቄ ሊያገለግሉት እንደሚገባ ያስተምራል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ አማኞች መዳንን አይሠሩም፤ ምክንያቱም መዳን በእግዚአብሔር ጸጋ ብቻ የተሰጠ ነጻ ስጦታ ነውና። ነገር ግን የተቀበሉትን መዳን "ይፈጽማሉ"፤ ይህ ማለት ያገኙትን ጸጋ በዕለት ተዕለት ሕይወታቸው፣ በቅድስናና በመንፈሳዊ ፍሬ ያሳያሉ። ቀጥሎ ባለው ቁጥር "ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ የሚሠራ እግዚአብሔር ነውና" (ፊልጵስዩስ 2፡13) በማለት፣ እኛ ውጫዊውን ስንሠራ ውስጣዊውን ኃይል የሚሰጠው እግዚአብሔር መሆኑን ሐዋርያው ያረጋግጣል።
በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ መመላለስ የኃጢአትን አደገኛነት አውቆ መራቅን ያካትታል። አንድ አማኝ እግዚአብሔር የከፈለለትን የክርስቶስን የደም ዋጋ ሲያስብ፣ ሕይወቱን በዘፈቀደና በቸልተኝነት ሊመራ አይችልም። ይህ መንቀጥቀጥ መዳኔን አጣዋለሁ ከሚል ስጋት የሚመነጭ ሳይሆን፣ እንዲህ ላለው ታላቅ ጸጋ የማይገባ ምላሽ እንዳንሰጥ ከሚደረግ ጥንቃቄ የሚመነጭ ነው።
ቃሉ ለእኛም ከመንፈሳዊ ስንፍናና ቸልተኝነት እንድንነቃ ታላቅ ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬ ብዙዎች ጸጋውን ኃጢአት መሥሪያ በማድረግ ያለ ምንም አክብሮት ለእግዚአብሔር ቃል ግድየለሾች ሆነዋል። እኛ ግን የተሰጠንን የድነት ዐደራ ተረድተን፣ ዘወትር በጸሎት፣ ቃሉን በመታዘዝና ኃጢአትን በመጸየፍ የተጠራንበትን ቅዱስ ሕይወት ከዳር ልናደርሰው ይገባል።
እግዚአብሔርን ማክበር የጥበብ ሁሉ መጀመሪያ ነው። ቃሉ "ስለዚህ የማይናወጥን መንግሥት ስለምንቀበል በማክበርና በፍርሃት እግዚአብሔርን ደስ እያሰኘን የምናመልክበትን ጸጋ እንያዝ" (ዕብራውያን 12፡28) እንደሚል፣ የእግዚአብሔርን ፊት እየፈለግን የሕይወታችንን ሩጫ በጥንቃቄ ልንፈጽም ይገባል።