"እንግዲህ መባህን በመሠዊያው ላይ ብታቀርብ፥ በዚያም ወንድምህ አንዳች በአንተ ላይ እንዳለው ብታስብ፥ በዚያ በመሠዊያው ፊት መባህን ትተህ ሂድ፥ አስቀድመህም ከወንድምህ ጋር ታረቅ፥ በኋላም መጥተህ መባህን አቅርብ" (ማቴ 5:23-24) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ መመሪያ ሰጥቷል። በግሪኩ ቋንቋ "ዲያላሶ" ተብሎ የተጻፈው ቃል፣ "ታረቅ" ወይም "ግንኙነትን አስተካክል" የሚለውን ጥልቅ ትርጉም ይይዛል። ይህ ቃል በመካከላቸው የጥል ግድግዳ የቆመባቸውን ሰዎች ወደ ቀድሞ ፍቅራቸው መመለስን የሚያመለክት ነው። ይህ የክርስቶስ ትእዛዝ፣ ከእግዚአብሔር ጋር የምናደርገው አምልኮ ከሰዎች ጋር ካለን ግንኙነት ጋር በቀጥታ የተቆራኘ መሆኑን የሚያሳይ ታላቅ መለኮታዊ አዋጅ ነው።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ ወደ ቤተ መቅደስ ሄዶ መባ ወይም መስዋዕት ማቅረብ እጅግ ታላቁ የሃይማኖት ሥርዓት ነበር። አንድ ሰው ከገሊላ ወይም ከሩቅ ሥፍራ ተነስቶ ኢየሩሳሌም ወዳለው ቤተ መቅደስ ለመድረስ ረጅም እና አድካሚ ጉዞ ያደርጋል። ካህኑ መስዋዕቱን ሊቀበለው በተዘጋጀበት በዚያ የመጨረሻና እጅግ አስፈሪ በሆነው የመሠዊያው ፊት ላይ እያለ፣ ኢየሱስ መባውን ትቶ እንዲመለስ ማዘዙ በዘመኑ ለነበሩት አድማጮች እጅግ የሚያስደነግጥ ቃል ነበር። ይህ የሚያሳየው እግዚአብሔር ከውጫዊው የሃይማኖት ሥርዓት ይልቅ ለተሰበረው የሰው ልጅ ግንኙነት መታደስ የሚሰጠውን ከፍተኛ ትኩረት ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ብዙዎች ሃይማኖታዊ ሥርዓትን በመፈጸም ብቻ እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት እንደሚችሉ ከሚያስቡት የተሳሳተ አመለካከት ነው። ፈሪሳውያንና የሕግ መምህራን ለሰዎች ምሕረትን ሳያደርጉ መባ በማቅረብ ይጸድቃሉ ብለው ያምኑ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ ይህንን ግብዝነት በመቃወም፣ አግድም ከሰዎች ጋር ያለን ግንኙነት ከተበላሸ ወደ ላይ ከእግዚአብሔር ጋር ያለን አምልኮ ተቀባይነት እንደሌለው አስተምሯል። ማንም እግዚአብሔርን እወዳለሁ እያለ ወንድሙን ቢጠላ ውሸተኛ ነው፤ ያየውን ወንድሙን የማይወድ ያላየውን እግዚአብሔርን ሊወደው እንዴት ይችላል እንደሚለው ቃል (1 ዮሐ 4:20)፣ እውነተኛ አምልኮ የሚጀምረው ከንጹሕ የሰዎች ግንኙነት ነው።
"አስቀድመህ" የሚለው ቃል ደግሞ ሌላውን ጥልቅ መለኮታዊ እውነት ይገልጻል። እርቅ ከማንኛውም መንፈሳዊ አገልግሎት፣ ጸሎት ወይም መባ የላቀ ቅድሚያ የሚሰጠው ጉዳይ ነው። ይህ ትእዛዝ የተበደለውን ሰው ብቻ ሳይሆን በዳዩንም ጭምር ወደ እርቅ እርምጃ እንዲወስድ ያስገድዳል። ወንድማችን በእኛ ላይ ቅሬታ እንዳለው መንፈስ ቅዱስ በልባችን ሲያሳስበን፣ እኛ ትክክል ነን ብለን ራሳችንን ከማጽደቅ ይልቅ በፍቅር ዝቅ ብለን ሰላምን መፈለግ አለብን። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ እኛ ጠላቶች ሳለን የራሱን ሕይወት በመስቀል ላይ አሳልፎ በመስጠት ከእግዚአብሔር ጋር እንዳስታረቀን (ሮሜ 5:10)፣ እኛም ትዕቢታችንን ሰቅለን የሰላም መንገድ ጠራጊዎች ልንሆን ይገባል።
ከዚህ ጥልቅ እውነት ለእኛ የክርስትና ሕይወት የሚሆን ታላቅ መንፈሳዊ ትምህርት እናገኛለን። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ቆመን ስንዘምር፣ ስንጸልይ ወይም አሥራት ስናወጣ፣ በልባችን ግን ለወንድማችን ወይም ለእኅታችን ቂምና ጥላቻ ከያዝን አምልኳችን ፍሬ አልባ ይሆናል። እውነተኛ የጴንጤቆስጤ አማኝ በመንፈስ ቅዱስ ሲሞላ መጀመሪያ የሚያሳየው ፍሬ የፍቅርን እና የይቅርታን ሕይወት ነው። በቤተሰብ፣ በሥራ ቦታ፣ ወይም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የተበላሹ ግንኙነቶች ካሉን፣ መንፈሳዊ አገልግሎታችንን ለአፍታ አቁመን እርቅን ልናስቀድም ይገባል። እግዚአብሔር የሚፈልገው በደማቅ ዝማሬ የታጀበ አምልኮን ሳይሆን፣ በንስሐና በፍቅር የታጠበ ንጹሕ ልብን ነው።
በመጨረሻም፣ ወንድምን ማስታረቅ እግዚአብሔር በምድር ላይ የሰጠንን ታላቁን የማስታረቅ አገልግሎት በተግባር የምንኖርበት መንገድ ነው። የክርስትና ኃይል የሚገለጠው በውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ሳይሆን፣ ይቅር በማለትና በመታረቅ በሚገኝ ነጻነት ውስጥ ነው። "እውነተኛ አምልኮ የሚጀምረው በመሠዊያው ፊት ሳይሆን፣ ይቅርታን ለመጠየቅና ለመስጠት ዝቅ በሚል የተሰበረ ልብ ውስጥ ነው፤ ሰውን ያልወደደ ልብ እግዚአብሔርን ሊያከብር ከቶ አይችልምና" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ እግዚአብሔርን በቅንነት ለማምለክ ከሰው ሁሉ ጋር በሰላምና በቅድስና እንድንኖር በግልጽ ያስተምረናል (ዕብ 12:14)።