ሐዋርያው ጳውሎስ መንፈሳዊውን ተጋድሎ በሚገባ ከተነተነ በኋላ፣ "ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለንና መልካም ሥራን ለመሥራት አንታክት" በማለት ታላቅ የማበረታቻ ቃል ያስተላልፋል (ገላትያ 6፡9)። "አለመታከት" የሚለው ቃል መንፈሳዊ ድካምን፣ ተስፋ መቁረጥንና ወደ ኋላ ማፈግፈግን አሸንፎ በጽናት መቀጠልን የሚያመለክት ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊ አውድ የጥንት ቤተ ክርስቲያን በከባድ ስደት፣ በተቃውሞና በሐሰት ትምህርት ፈተና ውስጥ ነበረች። አማኞች በጎ በማድረጋቸው ምክንያት ውዳሴን ሳይሆን መከራን ይቀበሉ ነበር። በእንደዚህ ዓይነት ሁኔታ ውስጥ ሆኖ ለሰዎች ፍቅርን ማሳየት፣ ይቅር ማለትና ወንጌልን መስበክ እጅግ አድካሚ ነበር። ጳውሎስ ይህንን የሰው ልጅ የተፈጥሮ ድካም ስለሚረዳ፣ የእግዚአብሔርን ዘላለማዊ ሽልማት በማስታወስ እንዲጸኑ ይመክራቸዋል።
መልካም ሥራን መሥራት ማለት በክርስቶስ ያገኘነውን ጸጋ በተግባር ለሌሎች ማካፈል ነው። ነገር ግን ዘር ወዲያው እንደማያፈራ ሁሉ፣ በጎ ሥራችንም ወዲያውኑ ምላሽ ወይም አድናቆት ላያገኝ ይችላል። ሰዎች ውለታ ሊረሱ፣ ሊቃወሙን ወይም ክፉ ሊመልሱልን ይችላሉ። መታከት የሚመጣው ውጤቱን በፍጥነት ስንጠብቅና ከሰው ምስጋና ስንፈልግ ነው። አለመታከት ማለት ግን፣ ውጤቱን ለእግዚአብሔር ትቶ ዘወትር ትክክል የሆነውን ነገር ማድረጉን መቀጠል ማለት ነው።
የዚህ ጥሪ ስነ-መለኮታዊ መሠረት የክርስቶስ ራሱ ሕይወት ነው። ክርስቶስ በመስቀል ላይ የዓለምን ኃጢአት ሲሸከም እስከ መጨረሻው አልታከተም። ክርስቲያናዊ ጽናት በሰው ጉልበት ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የሚገኝ ጸጋ ነው። እግዚአብሔር የወሰነው "የመከር ጊዜ" እንዳለ ማወቃችን፣ በድካማችን ሁሉ እንድንጸና ብርታት ይሆነናል፤ መከሩ የተረጋገጠ መለኮታዊ ቃል ኪዳን ነውና።
ቃሉ ለእኛም ልዩ መጽናኛንና ትዕግሥትን ይሰጠናል። በአገልግሎታችን፣ በቤተሰባችን ወይም በማኅበረሰባችን ውስጥ በጎ በማድረጋችን ምክንያት ከደከመን ወይም ተስፋ ከቆረጥን፣ ዛሬ አዲስ ብርታት ልናገኝ ይገባል። የምንሠራው ለሰው ሳይሆን ለእግዚአብሔር መሆኑን አውቀን፣ ምንም እንኳ ቢከብድም የፍቅርና የጽድቅ ሥራችንን ከማድረግ ወደ ኋላ ማለት የለብንም።
እውነተኛው ሽልማት የሚመጣው ከእግዚአብሔር ዘንድ ብቻ ነው። ቃሉ "እናንተ ግን ወንድሞች ሆይ፥ መልካም ሥራን ለመሥራት አትታክቱ" (2 ተሰሎንቄ 3፡13) እንደሚል፣ የእኛ ኃላፊነት መዝራትና መንከባከብ ሲሆን፣ በወቅቱ ደግሞ ፍሬውን የሚያስገኘው እግዚአብሔር ራሱ መሆኑን አውቀን በጽናት ልንቆም ይገባል።