ጳውሎስ ክፉ ጠባዮችን ካስወገደ በኋላ፣ “ነገር ግን እያንዳንዱ ባልንጀራው ከራሱ ይልቅ እንዲሻል በትሕትና ይቁጠር” በማለት የክርስቲያናዊ ምግባርን ከፍተኛ ደረጃ ያስቀምጣል (ፊልጵስዩስ 2፥3)። ሌላውን አብልጦ መገመት ማለት ራስን መጥላት ወይም የራስን ዋጋ ማሳነስ ማለት ሳይሆን፣ የሌላውን ሰው ክብር፣ ፍላጎትና መንፈሳዊ ዋጋ በትሕትና ተረድቶ ከራስ ጥቅም በላይ ቅድሚያ መስጠት ማለት ነው። ይህ የፍቅርና የብስለት መገለጫ ነው።
በጥንቱ ግሪኮ-ሮማውያን ሥልጣኔ ውስጥ፣ ትሕትና የባሪያዎች፣ የደካሞችና የዝቅተኛ መደብ ሰዎች መገለጫ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። አንድ የተከበረ ሰው ራሱን ዝቅ አድርጎ ሌላውን ከእርሱ አብልጦ እንዲያይ ፈጽሞ አይጠበቅበትም። ይሁን እንጂ፣ የክርስቶስ ወንጌል ይህንን ሥርዓት ሙሉ በሙሉ ገለበጠው። ክርስትና ትሕትናን ከውርደት ወደ ታላቅነት መለኪያነት በማሸጋገር፣ አገልጋይነትን የእውነተኛ ጌትነት ምስጢር አድርጎ አስተማረ።
በመለኮታዊ ሥነ-መለኮት፣ ይህ አመለካከት የሚመነጨው እያንዳንዱ ሰው በእግዚአብሔር መልክ የተፈጠረና ክርስቶስ ደሙን ያፈሰሰለት ክቡር ፍጡር መሆኑን ከመገንዘብ ነው። ወንድማችንን ወይም እህታችንን አብልጠን የምንገምተው፣ እነርሱ ፍጹማን ስለሆኑ ሳይሆን በእነርሱ ውስጥ ያለውን የክርስቶስን ጸጋ ስለምናይ ነው። “ወንድማማች ለመሆን እርስ በርሳችሁ ተዋደዱ፤ አንዳችሁ ሌላውን ለማክበር ተሽቀዳደሙ” የሚለው ቃል የዚህን እውነት ተግባራዊነት ያሳያል (ሮሜ 12፥10)።
የዚህ ቃል ውጥረት ከተፈጥሯዊው የሰው ልጅ ትዕቢትና ራስ ወዳድነት ጋር የሚያደርገው ትግል ነው። ሥጋችን ሁልጊዜ “እኔ እበልጣለሁ፣ የእኔ ዕውቀት ይሻላል፣ እኔ ልከበር” ይላል። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ዓይናችንን ከራሳችን ድንቅነት አንስቶ የሌሎችን ጠንካራ ጎን እንድናይ ያደርገናል። የራሳችንን ድክመት አምነን የሌላውን ጸጋ ማድነቅ መቻል ታላቅ መንፈሳዊ ልዕልናንና የእግዚአብሔርን ጸጋ ይጠይቃል።
ቃሉ ለእኛም በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በማኅበረሰብ ውስጥ ሰላምን ለማስፈን ትልቅ መፍትሔ ይሰጠናል። ሁላችንም አንዳችን ሌላውን የምናከብርና ቅድሚያ የምንሰጥ ከሆነ፣ ክርክርና መከፋፈል ቦታ አይኖራቸውም። ባል ለሚስቱ፣ ሚስት ለባሏ፣ መሪ ለተመሪው አክብሮትን ሲሰጥ፣ የክርስቶስ ፍቅር በዚያ ስፍራ ያበራል።
በማጠቃለያው፣ ትሕትና የክርስቶስ ዋነኛ ጠባይ ነው። “እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፥ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል” በሚለው እውነት በመደገፍ፣ ዘወትር ወንድሞቻችንንና እህቶቻችንን ከእኛ አብልጠን በመመልከት በክርስቶስ ፍቅርና አክብሮት ልንመላለስ ይገባል (ያዕቆብ 4፥6)።