ጴጥሮስ ስለ ክርስቶስ ቤዛነት ሲያብራራ "ለኃጢአት ሞተን ለጽድቅ እንድንኖር፣ እርሱ ራሱ በሥጋው ኃጢአታችንን በእንጨት ላይ ተሸከመ" በማለት ይጽፋል (1ኛ ጴጥሮስ 2:24)። ለጽድቅ መኖር ማለት የቀድሞውን የኃጢአት፣ የዓመጽና የርኩሰት ሕይወት እርግፍ አድርጎ በመተው፣ እግዚአብሔርን የሚያስደስት ቅዱስና ንጹሕ ሕይወት መምራት ማለት ነው።
በታሪካዊው የመስቀል ቅጣት አውድ፣ "በእንጨት ላይ ተሸከመ" የሚለው አገላለጽ የሮማውያንን እጅግ አሳፋሪና አሰቃቂ የሆነውን የሞት ቅጣት ያስታውሳል። ክርስቶስ በዚያ እርግማን በተሞላበት መስቀል ላይ የኛን በደል የተሸከመው፣ እኛ ከኃጢአት እስራት ነጻ ወጥተን፣ አዲስ ፍጥረት ሆነን አዲሱን የሕይወት ምዕራፍ እንድንጀምር ነው።
ሥነ-መለኮታዊ ትርጉሙ የሚያጠነጥነው በምትክነትና በአዲስ ሕይወት መርህ ላይ ነው። እኛ ለኃጢአት መሞት በራሳችን ኃይል አንችልም ነበር፤ ነገር ግን ክርስቶስ ስለ እኛ ሞተ። ስለዚህ አሁን ኃጢአት በእኛ ላይ ሥልጣን የለውም። ለጽድቅ መኖር ማለት የእግዚአብሔርን ሕግጋት በፍርሃት ሳይሆን ከልብ በመነጨ ፍቅርና በመንፈስ ቅዱስ አቅም መታዘዝ ማለት ነው። ይህ የዕለት ተዕለት የቅድስና ጉዞ ነው።
ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን አስደናቂ እውነት ሲያብራራ፣ እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ግን ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቁጠሩ ይላል (ሮሜ 6:11)። ዳግመኛ የተወለደ ሰው አሮጌው ማንነቱ ከክርስቶስ ጋር ስለተሰቀለ፣ ከእንግዲህ ለኃጢአት ባሪያ ሆኖ መኖር አይገባውም (ሮሜ 6:6)።
ቃሉ ለእኛም የዳንበትን ዓላማ በግልጽ የሚያስታውስ ነው። ክርስቶስ የሞተው ከገሃነም እሳት ብቻ ሊያድነን ሳይሆን፣ በምድር ላይ ስንኖር የጽድቅ ፍሬ እንድናፈራ ጭምር ነው። በሥራችን፣ በትዳራችን፣ እና በግንኙነታችን ሁሉ ውሸትን፣ ክፋትንና ርኩሰትን አስወግደን በእውነት ጎዳና ልንመላለስ ተጠርተናል።
መዳን የሕይወት ለውጥ ያመጣል። "ለኃጢአት መሞት ለጽድቅ የመኖር መግቢያ በር ነው" እንደሚባለው፣ እኛም በክርስቶስ ያገኘነውን ነጻነት አላግባብ ሳንጠቀምበት፣ እግዚአብሔርን በሚያስከብር የጽድቅ ኑሮ ዘወትር ልንመላለስ ይገባል።