ጳውሎስ በመልእክቱ ላይ “ደካሞችን እጠቅም ዘንድ ለደካሞች ደካማ ሆንሁ” በማለት ጥልቅ መንፈሳዊ ርኅራኄን ያሳያል (1 ቆሮንቶስ 9፡22)። እዚህ ላይ “ደካማ” የተባሉት በአካል የታመሙትን ብቻ ሳይሆን፣ በተለይም በእምነታቸው ያልበሰሉትን፣ ህሊናቸው ቶሎ የሚቆስለውን፣ እና መንፈሳዊ እውነቶችን በጥልቀት ተረድተው የክርስቲያናዊ ነጻነት ደረጃ ላይ ያልደረሱትን ምእመናን የሚያመለክት ነው።
በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን አውድ ውስጥ ስለ ጣዖት መሥዋዕት እና ስለተለያዩ ልማዶች ጠንካራ አቋም የሌላቸው እና በቀላሉ የሚሰናከሉ ክርስቲያኖች ነበሩ። ጳውሎስ በመንፈሳዊ ዕውቀት የበሰለ፣ ጠንካራ እና ነጻነት ያለው ሐዋርያ ቢሆንም፣ በእምነታቸው ብስለት ወደሌላቸው ሰዎች በሚቀርብበት ጊዜ በነጻነቱ ተጠቅሞ እነሱን ከማስደንገጥ ወይም ከማሰናከል ይልቅ፣ ከእነርሱ ጋር በእምነት ደረጃቸው እኩል ሆኖ ራሱን አቀረበ።
ከሥነ መለኮት አንጻር ይህ ማለት ጠንካራው ክርስቲያን የራሱን መብት ትቶ የደካማውን ወንድሙን ሸክም መሸከም አለበት ማለት ነው (ሮሜ 15፡1)። ደካማ መሆን ማለት ወደ ኃጢአት መውደቅ ሳይሆን፣ የደካሞችን ህሊና ላለማቁሰል ሲባል አንድን የተፈቀደ ነገር ላለማድረግ መወሰን ነው። ይህም እውነተኛው መንፈሳዊ ጥንካሬ ሌላውን በመጨፍለቅ ሳይሆን በመንከባከብ እንደሚገለጽ ያሳያል።
የሐዋርያው ዓላማ እነዚህን ሰዎች በደካማነታቸው ውስጥ ትቶ ለመሄድ ሳይሆን፣ ፍቅሩን በማሳየት ቀስ በቀስ ወደ መንፈሳዊ ብስለት እና ጥንካሬ እንዲመጡ መርዳት ነበር። ልክ አንዲት እናት ለሕጻን ልጅዋ ስትል የልጅ አንደበትን እንደምትናገር ሁሉ ጳውሎስም ለእነዚህ አዳዲስ እና ደካማ አማኞች በሚረዱት ልክ አብሮአቸው ተጓዘ።
ቃሉ ለእኛም በተለይም መንፈሳዊ ብስለት አለን ብለን ለምናስብ ትልቅ የትሕትና መለኪያ ነው። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ገና በእምነት ያልጠነከሩ ሰዎችን ስናገኝ በዕውቀታችን ልናንቋሽሻቸው ወይም በነጻነታችን ልናሰናክላቸው አይገባም። ይልቁንም ወደ እነርሱ ደረጃ ወርደን በፍቅር ልናንጻቸው ያስፈልጋል።
እውነተኛ መንፈሳዊ ጥንካሬ የሚለካው ደካሞችን ለመሸከም በምናሳየው ትሕትና ነው። “የበረታው ዛፍ ደካማውን ተክል ከነፋስ እንደሚከልለው ሁሉ፣ በመንፈስ የጠነከረው ክርስቲያንም የደካማውን ወንድሙን ህሊና በፍቅር ሊጠብቅ ይገባል” የሚለውን እውነት መኖር አለብን።