ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቲያናዊ ጉዞን በሩጫ ሲመስል “የሚታገለውም ሁሉ በነገር ሁሉ ራሱን ይገዛል፤ እነዚያም የሚጠፋውን አክሊል ሊያገኙ ነው፣ እኛ ግን የማይጠፋውን” በማለት ታላቅ ተስፋን ይሰጠናል (1 ቆሮንቶስ 9፡25)። “የማይጠፋ አክሊል” የሚለው አገላለጽ በክርስቶስ ላመኑ እና በቅድስና ጸንተው ለተጓዙ አማኞች በዘላለም መንግሥት የሚሰጣቸውን ማለቂያ የሌለው ክብር፣ የዘላለም ሕይወት እና ሰማያዊ ሽልማት የሚያመለክት ቃል ነው።
በታሪካዊ አውድ የቆሮንቶስ ከተማ በየሁለት ዓመቱ በሚካሄደው የኢስትሚያን የስፖርት ውድድር ትታወቅ ነበር። አትሌቶቹ ለወራት ከባድ ልምምድ አድርገው፣ ራሳቸውን ከብዙ ምድራዊ ደስታ ከልክለው ውድድሩን ሲያሸንፉ የሚሸለሙት ከጥድ ቅጠል ወይም ከወይራ በተሠራ አክሊል ነበር። ይህ አክሊል በጥቂት ቀናት ውስጥ የሚጠወልግ እና የሚደርቅ ነበር፤ ጳውሎስ ይህንን ምስል በመውሰድ ሰማያዊውን ሽልማት ያብራራል።
ከሥነ መለኮት አንጻር ምድራዊ አትሌቶች ለሚጠወልግ ቅጠል ይህን ያህል መከራን ከተቀበሉ፣ ክርስቲያኖች ደግሞ መቼም ለማይጠወልገው፣ ለማይጠፋው እና ለማያልፈው የክብር አክሊል ራሳቸውን መግዛትና መንፈሳዊ ዲስፕሊን ሊኖራቸው እንደሚገባ ያሳስባል (1 ጴጥሮስ 5፡4)። የማይጠፋው አክሊል እግዚአብሔር ራሱ ለልጆቹ የሚያዘጋጀው የጽድቅ እና የሕይወት አክሊል ነው (2 ጢሞቴዎስ 4፡8)።
ይህ አክሊል በገንዘብ የማይገዛ፣ በሞት የማይነጠቅ እና በዘመን ብዛት የማያረጅ ነው። አማኞች በዚህ ምድር ላይ ለሚከፍሉት ዋጋ፣ ለሚያፈሱት እንባ እና ኃጢአትን ለመቃወም ለሚያደርጉት ተጋድሎ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ሲመጣ በክብር ዙፋኑ ፊት የሚሰጠው የድል አድራጊነት ምልክት ነው።
ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊ ጉዟችንን በጽናት እና ራስን በመግዛት እንድንቀጥል ብርታት ይሆነናል። የዓለም ክብር፣ ሀብት እና ዝና ሁሉም እንደ ቆሮንቶስ አትሌቶች አክሊል የሚጠወልጉ እና ኃላፊ ናቸው። የእኛ ትኩረት ግን ከሞት በኋላ በሚጠብቀን የማይጠፋው ዘላለማዊ ሽልማት ላይ መሆን አለበት።
የምድሩ አክሊል ይደርቃል፤ የሰማዩ አክሊል ግን ለዘላለም ያበራል! “ጊዜያዊ የሆነውን ምድራዊ ክብር ትተን የማይጠፋውን ሰማያዊ ሽልማት አሻግረን ስንመለከት፣ የምድሩ መከራ ሁሉ እጅግ ቀላል ይሆንልናል” እንደሚባለው በድል አድራጊነት ሩጫችንን ልንጨርስ ይገባል።