ጴጥሮስ ስለ እግዚአብሔር ፍርድ ሲያስተምር "ፍርድ ከእግዚአብሔር ቤት ተነስቶ የሚጀመርበት ጊዜ ደርሶአልና፤ አስቀድሞም በእኛ የሚጀመር ከሆነ ለእግዚአብሔር ወንጌል የማይታዘዙ መጨረሻቸው ምን ይሆን?" በማለት ይጠይቃል (1ኛ ጴጥሮስ 4:17)። እዚህ ላይ "ለወንጌል መታዘዝ" ማለት የምሥራቹን ቃል በአእምሮ መቀበል ብቻ ሳይሆን፣ ሙሉ በሙሉ ለክርስቶስ ጌትነት ራስን ማስገዛት ማለት ነው።
በጥንቱ ዓለም "ወንጌል" (ኢዩአንጌሊዮን) የሚለው ቃል የንጉሥን አዋጅ ወይም የድል ብሥራት ለማሳወቅ የሚነገር ቃል ነበር። አንድ ንጉሥ አዋጅ ሲያወጣ፣ ሕዝቡ አዋጁን ሰምቶ መታዘዝ ግዴታው ነበር። በተመሳሳይ ሁኔታ፣ የእግዚአብሔር ወንጌል እግዚአብሔር በክርስቶስ በኩል ያደረገውን የማዳን ሥራ የሚያበስር የንጉሥ አዋጅ በመሆኑ፣ በእምነትና በንስሐ ምላሽ መስጠትን ይጠይቃል። ወንጌልን አለመታዘዝ በንጉሡ ላይ እንደማመጽ ይቆጠራል።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ እምነትና መታዘዝ የማይነጣጠሉ የአንድ ሳንቲም ሁለት ገጽታዎች ናቸው። ወንጌልን መታዘዝ ማለት ኃጢአትን ትቶ በክርስቶስ የማዳን ሥራ ላይ ማረፍ፣ እንዲሁም የርሱን የሕይወት መንገድ መከተል ነው። ወንጌልን ሰምቶ በንስሐ ያልተመለሰና ዳግመኛ ያልተወለደ ሰው፣ ለእግዚአብሔር ወንጌል እንዳልታዘዘ ይቆጠራል። የእነዚህ ሰዎች መጨረሻ የዘላለም ፍርድ ነው።
ይህንን የትእዛዝና የእምነት ቁርኝት ሐዋርያው ጳውሎስ ሲገልጽ፣ ስለ ስሙ በአሕዛብ ሁሉ መካከል ለእምነት መታዘዝን ለማስገኘት ጸጋንና ሐዋርያነትን ተቀበልን ይላል (ሮሜ 1:5)። ወንጌልን ለማይታዘዙ ሰዎች የሚመጣውን ቅጣት ሲያስረዳም፣ እግዚአብሔርን የማያውቁትንና ለጌታችን ለኢየሱስ ክርስቶስ ወንጌል የማይታዘዙትን ይበቀላል በማለት ያስጠነቅቃል (2ኛ ተሰሎንቄ 1:8)።
ቃሉ ለእኛም እምነታችንን እንድንመረምር ያደርገናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት በመዝሙርና በስብከት ከመደሰት ያለፈ ነው። ወንጌል የሕይወት ለውጥንና ለእግዚአብሔር ቃል ፍጹም የሆነ መገዛትን ይጠይቃል። ስለዚህ ዕለት ዕለት ለቃሉ እውነት በመታዘዝ የድነታችንን ፍሬ ማሳየት አለብን።
እምነት ያለ ታዛዥነት የሞተ ነው። "ወንጌልን አምናለሁ የሚል ነገር ግን ለጌታ ፈቃድ የማይገዛ ሰው፣ ራሱን እንጂ እግዚአብሔርን አላታለለም" እንደሚባለው፣ እኛም ሙሉ ሕይወታችንን ለወንጌሉ እውነት በማስገዛት ዘወትር ልንመላለስ ይገባል።