ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቲያኖች ስለራሳቸው ሊኖራቸው የሚገባውን አመለካከት ሲያስተምር፣ "እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፣ ነገር ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቁጠሩ" ይላል (ሮሜ 6:11)። "ቁጠሩ" የሚለው ቃል በግሪኩ "ሎጊዞማይ" ሲሆን፣ በሒሳብ አያያዝ ውስጥ አንድን ነገር እውነት መሆኑን አረጋግጦ መመዝገብ ማለት ነው። ለኃጢአት ሞታችኋል ማለት፣ አሮጌው ማንነታችሁ ሥልጣን እንዳጣና ከእንግዲህ ለኃጢአት ጥሪ ምላሽ እንደማትሰጡ በእምነት አረጋግጡ ማለት ነው።
በታሪካዊና ሕጋዊ አውድ ስንመለከት፣ ሞት የሁሉ ነገር ማብቂያ ነው። አንድ ሰው በሮም ሕግ ሥር ወንጀል ሠርቶ ቢፈለግ፣ ነገር ግን ሰውየው ቢሞት፣ ሕጉ በሬሳ ላይ ሥልጣን የለውም፤ ማንም የሞተን ሰው ሊቀጣ ወይም ሊያዝዝ አይችልም። ጳውሎስ ይህንን ሕጋዊ መርህ ወደ መንፈሳዊው ዓለም ያመጣዋል። ክርስቲያን ከክርስቶስ ጋር ስለሞተ፣ ኃጢአት ከዚህ በፊት ይገዛው እንደነበረው አሁን ሊያዘው አይችልም። ኃጢአት ጌታ ቢሆንም፣ ባሪያው ስለሞተ ጌትነቱ አብቅቷል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ለኃጢአት መሞት ማለት ኃጢአት የማድረግ ችሎታን ማጣት ማለት ሳይሆን፣ ከኃጢአት ግዛት መውጣት ማለት ነው። የሞተ ሰው በዙሪያው ለሚሆነው ነገር ሁሉ ምንም ስሜት እንደማይሰጥ፣ አማኝም የኃጢአት ምኞት ሲቀሰቀስበት እንደ ሞተ ሰው ምላሽ አልባ መሆን አለበት። በተቃራኒው ደግሞ ለእግዚአብሔር ጽድቅና ፈቃድ ሕያውና ንቁ መሆን ይኖርበታል። ይህ ሚዛን የክርስትናን የቅድስና ሕይወት ለመኖር ቁልፍ ነው።
በዚህ ትምህርት ያለው ትልቁ ውጥረት በቦታ እና በተግባር መካከል ያለው ልዩነት ነው። እግዚአብሔር ሞታችኋል ሲለን እውነታውን እየነገረን ነው፤ ነገር ግን በተግባር ኃጢአት አሁንም በሥጋችን ውስጥ ይንቀሳቀሳል፣ ይፈትነናልም። ስለዚህ ጳውሎስ "ቁጠሩ" ይለናል። ስሜታችን ምንም ቢል፣ እውነታው ግን እኛ አዲስ ፍጥረት መሆናችን ነው። ጠላት በሐሰት ሊያታልለን ሲሞክር፣ እኛ በእግዚአብሔር ቃል ላይ በመቆም ሞታችንን በማወጅ ልንቃወመው ይገባል።
ቃሉ ለእኛም የዕለት ተዕለት የድል መመሪያችን ነው። በኃጢአት ልማድ ወይም በክፉ ሱሶች ለተያዙ አማኞች፣ መፍትሔው በገዛ ጉልበት መታገል ሳይሆን፣ ለዚያ ኃጢአት መሞታቸውን በእምነት መቁጠር ነው። ቁጣ፣ ምቀኝነት፣ ወይም ርኩሰት ሲመጣብን፣ "እኔ ለዚህ ነገር ሞቻለሁ፣ የሞተ ሰው ደግሞ አይቆጣም፣ አያመነዝርም" ብለን በአእምሯችን መታደስ አለብን። እግዚአብሔር ያደረገንን መሆናችንን አምነን ስንቀበል፣ መንፈስ ቅዱስ ያንን እውነት በሕይወታችን ሕያው ያደርገዋል።
በማጠቃለያ፣ ለኃጢአት መሞት የአማኙ የነጻነት አዋጅ ነው። "እውነተኛ የድል ሕይወት የሚጀምረው፣ በመስቀሉ ላይ የተፈጸመውን የአሮጌውን ማንነት ሞት በዕለት ተዕለት ኑሮ ላይ እውነት አድርጎ በመቁጠር ነው" እንደሚባለው፣ እምነታችን በስሜት ላይ ሳይሆን በቃሉ ላይ ሊመሠረት ይገባል። ክርስቲያን ኃጢአትን የሚያሸንፈው ራሱን ከኃጢአት በላይ ሕያው በማድረግ ሳይሆን፣ በመስቀል ላይ ከክርስቶስ ጋር መሞቱን በመቀበል ነው።