ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “እነርሱንም ባይሰማ፥ ለቤተ ክርስቲያን ንገራት፤ ደግሞም ቤተ ክርስቲያንን ባይሰማ፥ እንደ አሕዛብና እንደ ቀራጭ ይሁንልህ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ሥርዓትን አስተምሯል (ማቴዎስ 18፡17)። ይህ ክፍል የሚጀምረው አንድ ወንድም ኃጢአት ቢሠራ እንዴት በቅደም ተከተል ሊታረም እንደሚገባው ከሚያሳየው መለኮታዊ ትምህርት ነው። እዚህ ላይ “ቤተ ክርስቲያን” የሚለው ቃል ሕንፃን ሳይሆን፣ በአንድነት የተሰበሰቡትን የአማኞች ማኅበር ሲያመለክት፣ “ንገራት” የተባለው ደግሞ በግል እና በምሥክሮች ያልተፈታው ጉዳይ በመጨረሻ ወደ አጥቢያው ማኅበረሰብ የሚቀርብበትን የዕርቅ እርምጃ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ በአማኞች መካከል ሊኖር የሚገባውን መንፈሳዊ ተጠያቂነት እና የቤተ ክርስቲያንን ሥልጣን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ በሰዎች መካከል የሚነሱ ግጭቶች እና መንፈሳዊ ድክመቶች በማኅበረሰቡ ወይም በምኩራብ ሽማግሌዎች ፊት ቀርበው መፈታታቸው የተለመደ ልማድ ነበረ። ነገር ግን፣ ኢየሱስ ያስቀመጠው ይህ ሦስት ደረጃ ያለው የዕርቅ ሂደት ዓላማው ኃጢአተኛውን በአደባባይ ለማዋረድ ወይም ለማሳፈር ሳይሆን፣ በማንኛውም መንገድ ወንድምን መልሶ ለማግኘት የሚደረግ የፍቅር ጥረት ነው። አንድን የግል የሆነ ስህተት ወደ መላው ማኅበረሰብ ማምጣት፣ በወቅቱ በነበረው ባህል ዘንድም ሆነ አሁን እጅግ ከባድ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የሚፈጥር ተግባር ነው። ሆኖም፣ ጉዳዩ ወደ ቤተ ክርስቲያን የሚመጣው ወንድምየው ንስሐ ለመግባት ፈቃደኛ ሳይሆን ሲቀር እና የልብ መደንደን ሲያሳይ የመጨረሻውን መንፈሳዊ ርዳታ እንዲያገኝ በማሰብ ነው።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው እግዚአብሔር ለቤተ ክርስቲያን በሰጣት የማሰር እና የመፍታት ሥልጣን ላይ ነው (ማቴዎስ 18፡18)። ጉዳዩ ለቤተ ክርስቲያን ሲነገር፣ መላው ጉባኤ በአንድ ልብ ሆኖ ለወንድምየው እንዲጸልይለት፣ እንዲመክረው እና ወደ እውነት እንዲመለስ ጥሪ እንዲያደርግለት ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ለነበረው ከባድ ኃጢአት በጻፈው መልእክት፣ እርሾ ሊጡን ሁሉ እንዳያቦካ በማስጠንቀቅ የቤተ ክርስቲያንን ቅድስና መጠበቅ አስፈላጊ መሆኑን አጥብቆ አስተምሯል (1ኛ ቆሮንቶስ 5፡6)። በመሆኑም፣ “ለቤተ ክርስቲያን ንገራት” የሚለው ትእዛዝ የክርስቶስን አካል ቅድስና ከመጠበቅ ጎን ለጎን፣ በኃጢአት የወደቀውን ሰው ነፍስ ለማዳን የሚወሰድ መለኮታዊ የእረኝነት ኃላፊነት ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ቤተ ክርስቲያንን ባይሰማ “እንደ አሕዛብና እንደ ቀራጭ ይሁንልህ” በሚለው የመጨረሻ ውሳኔ ላይ ነው። በዚያን ዘመን አሕዛብና ቀራጮች ከእስራኤል ማኅበረሰብ የተገለሉ እና እንደ ኃጢአተኛ የሚቆጠሩ ነበሩ። ይህ ማለት ግን ሰውየውን መጥላት ወይም መበቀል ማለት ሳይሆን፣ ከእንግዲህ ወዲህ እንደ መንፈሳዊ ወንድም ሳይሆን ወንጌል እንደሚያስፈልገው እና ንስሐ ሊገባ እንደሚገባው ሰው አድርጎ መመልከት ማለት ነው። ቤተ ክርስቲያን ከእርሱ ጋር ያላትን መንፈሳዊ ኅብረት በማቋረጥ፣ ሰውየው የድርጊቱን አስከፊነት ተገንዝቦ እንዲጸጸት እና በእውነተኛ ንስሐ ወደ ጌታ እንዲመለስ የምታደርገው መንፈሳዊ ተግሣጽ ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ ኃጢአት የግለሰብ ጉዳይ ብቻ ሳይሆን የመላው አማኝ ማኅበረሰብ ጤንነት ላይ ተጽዕኖ የሚያመጣ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ኅብረታችን በቅድስና እና እርስ በርስ በመተራረም ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በኃጢአት የወደቁትን ችላ ብሎ ማለፍ ሳይሆን፣ በእውነተኛ የክርስቶስ ፍቅር ተገፋፍቶ ወደ እውነት እንዲመለሱ እስከ መጨረሻው ጥረት ማድረግ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ሥርዓት በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ለቤተ ክርስቲያን የተሰጠውን የእረኝነት ሥልጣን በአግባቡ እና በፍቅር እንድንጠቀምበት አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ መፍረድና ማውገዝ ሳይሆን፣ የጠፋውን በግ ፈልጎ ወደ መንጋው መመለስ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛዋ ቤተ ክርስቲያን ኃጢአትን አጥብቃ የምትጠላ፣ ነገር ግን ኃጢአተኛውን በፍቅር እና በእውነት ተግሣጽ ወደ ንስሐ የምትጠራ የፈውስ ስፍራ ናት” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።