በ1 ቆሮንቶስ 9፡22 ላይ ሐዋርያው ጳውሎስ “በሁሉ መንገድ አንዳንዶቹን አድን ዘንድ ለሁሉ ሁሉን ሆንሁ” በማለት የወንጌል አገልግሎት ከፍተኛውን መርህ ያስቀምጣል። “ለሁሉ ሁሉን መሆን” ማለት የሰዎችን ልዩ ልዩ የኑሮ ደረጃ፣ ባህል፣ ዕውቀት እና አስተዳደግ በመረዳት የወንጌልን መልእክት ማንም ሰው ሊረዳውና ሊቀበለው በሚችለው መንገድ ራስን በማስማማት ማቅረብ ማለት ነው።
በጥንቱ የሮም ዓለም ውስጥ በነበሩት የተለያየ ዘር እና መደብ ባላቸው ሕዝቦች መካከል ትልቅ ማኅበራዊ ግድግዳ ነበር። አይሁድ እና አሕዛብ፣ ጌታ እና ባሪያ፣ የተማረ እና ያልተማረ የሚሉ ጽኑ ክፍፍሎች ነበሩ። ጳውሎስ ይህንን የጥላቻ እና የመለያየት ግድግዳ በማፍረስ ወደ አይሁድ ሲሄድ እንደ አይሁዳዊ፣ ወደ አሕዛብ ሲሄድ ደግሞ እንደ አሕዛብ በመሆን ወንጌልን ከሰዎች ባህል ጋር አዋህዶ ሰበከ።
የዚህ ድርጊት ሥነ መለኮታዊ መሠረት የክርስቶስ ኢየሱስ ሰው መሆን (ሥጋዌ) ነው። ክርስቶስ እኛን ለማዳን ሲል ሰማያዊ ክብሩን ትቶ የሰውን ሥጋ እንደለበሰ ሁሉ፣ ጳውሎስም የሰዎችን ነፍስ ለማትረፍ ሲል የራሱን ባህላዊ እና ማኅበራዊ መብት ትቶ ወደ ሰዎቹ ደረጃ ወረደ። ይህ መለኮታዊ ርኅራኄ እንጂ የሞራል ወይም የኃጢአት ስምምነት አይደለም፤ ጳውሎስ ወንጌልን ለማድረስ ሲል በኃጢአት አልተባበረም።
ለሁሉ ሁሉን መሆን ፍጹም ራስን መካድን ይጠይቃል። ሰዎች ወንጌልን እንዳይቀበሉ ዕንቅፋት የሚሆንባቸውን የሰባኪውን ግላዊ ልማድ፣ አነጋገር እና አካሄድ አስቀድሞ በማስወገድ መልእክቱ ብቻውን በልባቸው ውስጥ እንዲሠራ ማድረግ ነው። የዚህ ሁሉ ጥረት የመጨረሻ ግብ አንድ ብቻ ነው፤ እርሱም “አንዳንዶቹን ማዳን” የሚለው ታላቅ አደራ ነው።
ቃሉ ለእኛም ልዩ ልዩ ባህል፣ አመለካከት እና አስተዳደግ ካላቸው ሰዎች ጋር እንዴት መኖር እና ወንጌልን ማካፈል እንዳለብን ግልጽ መመሪያ ይሰጠናል። የእኛን ባህል ወይም ልማድ በሌሎች ላይ ከመጫን ይልቅ ወንጌልን በእነርሱ ጫማ ውስጥ ሆነን ለማቅረብ ጥረት ማድረግ የወንጌል ስርጭት ስኬት ቁልፍ ነው።
ሰዎችን ወደ ክርስቶስ ለማምጣት የክርስቶስን ፍቅር በየቋንቋቸው መተርጎም ያስፈልጋል። “በፍቅር የተሞላ ልብ ለሁሉም ሰው የሚሆን የጸጋ ቋንቋ አለው፤ ለሁሉ ሁሉን መሆን የፍቅር ከፍተኛው ማዕረግ ነው” እንደሚባለው በልዩነታችን ውስጥ ወንጌል ድልድይ ሊሆን ይገባል።