“አይሁዳዊ ወይም የግሪክ ሰው የለም፣ ባሪያ ወይም ጨዋ ሰው የለም፣ ወንድ ወይም ሴት የለም፤ ሁላችሁ በክርስቶስ ኢየሱስ አንድ ሰው ናችሁና” የሚለው ቃል፣ የክርስቲያኖችን ፍጹም መንፈሳዊ ውህደት ያበስራል (ገላትያ 3፥28)። ይህ “አንድ ሰው መሆን” የሚያመለክተው፣ የተለያየ ዳራ፣ ባህል፣ ጾታና ማኅበራዊ ደረጃ ያላቸው ሰዎች በክርስቶስ መስቀል አማካኝነት አዲስና አንድ መንፈሳዊ ቤተሰብ ወይም አንድ የክርስቶስ አካል መሆናቸውን ነው።
በታሪካዊው ዓለም የሰው ልጅ በጎሳ፣ በመደብ (ባሪያና ጌታ)፣ እንዲሁም በጾታ እጅግ የተከፋፈለና የተበጣጠሰ ነበር። እነዚህ ክፍፍሎች በማኅበረሰቡ ውስጥ የጥላቻና የመበላለጥ ግንቦችን ገንብተው ነበር። የክርስቶስ ወንጌል ግን ይህንን መለያየት ከስሩ በማፍረስ፣ ከማንኛውም ማኅበራዊና ባህላዊ አጥር በላይ የሆነ አዲስ የሰው ልጅ ኅብረትን በምድር ላይ መሠረተ።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ይህ አንድነት የተገኘው እያንዳንዱ አማኝ ከክርስቶስ ጋር ባለው ግላዊ ኅብረት ምክንያት ነው። ሁሉም ክርስቲያኖች በአንድ መንፈስ ተጠምቀው አንድ አካል ሆነዋል፣ ሁሉም አንድ መንፈስ ጠጥተዋል (1 ቆሮንቶስ 12፥13)። ክርስቶስ ራሱ የዚህ አዲስ አካል ራስ ሲሆን፣ አማኞች ደግሞ እርስ በርሳቸው ብልቶች ናቸው። ስለዚህ የአንዱ ክብር የሌላው ክብር፣ የአንዱ ሕመም የሌላው ሕመም ይሆናል።
ይህ እውነት የሰው ልጆችን ሰው ሰራሽ ከፍታና ዝቅታን ስለሚያጠፋ፣ በዘመኑ ለነበሩት የሐሰት መምህራን ከባድ ውጥረት ፈጥሮ ነበር። አይሁዳውያን በሕግ አጠባበቃቸው ሊመኩ አይችሉም፤ ጌቶች በባሪያዎቻቸው ላይ ሊኮሩ አይችሉም። ሁሉም በእግዚአብሔር ጸጋ ፊት እኩል ኃጢአተኞች እንደነበሩ፣ አሁን ደግሞ በክርስቶስ ደም እኩል ጻድቃን መሆናቸውን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ እውነተኛ ወንድማማችነትንና እህትማማችነትን እንድናዳብር ጥልቅ ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬም ቢሆን ሰዎችን በገንዘባቸው፣ በትምህርት ደረጃቸው፣ ወይም በዘራቸው የምንመድብ ከሆነ ከወንጌል እውነት አፈንግጠናል ማለት ነው። ልዩነቶቻችን እኛን ከማራራቅ ይልቅ፣ የአካሉን ውበትና ልዩ ልዩ ጸጋ የሚያንጸባርቁ መሆን አለባቸው።
በማጠቃለያው፣ በክርስቶስ የተገኘው አንድነት ከማንኛውም ምድራዊ ኅብረት የጠነከረ ነው። “ሰላም በሚያሰርበት ማሰሪያ የመንፈስን አንድነት ለመጠበቅ ትጉ” በሚለው ቃል መሠረት፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ያገኘነውን ይህንን ክቡር አንድነት በቅድስናና በፍቅር ልንጠብቀው ይገባል።