ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እግዚአብሔር ሉዓላዊነትና ጥበብ ያቀረበውን ታላቅ ትምህርት እጅግ በሚያስደንቅ የውዳሴ (ዶክሶሎጂ) ማጠቃለያ ሲዘጋ፣ "ሁሉ ከእርሱና በእርሱ ለእርሱም ነውና፤ ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን፤ አሜን" ይላል (ሮሜ 11:36)። ይህ አጭር ነገር ግን እጅግ ጥልቅ የሆነ ዓረፍተ ነገር፣ የፍጥረት፣ የድነትና የታሪክ ሁሉ መነሻ፣ አከናዋኝና መድረሻ እግዚአብሔር ብቻ መሆኑን ያውጃል። "ከእርሱ" የሚለው የሁሉን ነገር ምንጭነት፣ "በእርሱ" የሚለው የሁሉን ነገር ደጋፊነትና አቅራቢነት፣ "ለእርሱ" የሚለው ደግሞ የሁሉን ነገር የመጨረሻ ግብና ዓላማ ያሳያል።
በታሪካዊና ፍልስፍናዊ አውድ፣ በዘመኑ የነበሩት የስቶይክ ፈላስፎች ዓለም የተፈጠረችውና የምትመራው በራሱ በተፈጥሮ ዑደትና በማይታወቅ ኃይል ነው ብለው ያምኑ ነበር። የዓለም መነሻም ሆነ መድረሻ የላትም ብለው ያስቡ ነበር። ጳውሎስ ግን ይህንን ባዶ ፍልስፍና በመገልበጥ፣ ጽንፈ ዓለሙ ራሱን የቻለ ሥርዓት ሳይሆን፣ ሕያው፣ አሳቢና ሉዓላዊ በሆነው በእግዚአብሔር የተፈጠረ፣ በእርሱ ኃይል የተንጠለጠለና በመጨረሻም የእርሱን ክብር ለማንጸባረቅ ወደ እርሱ የሚመለስ መለኮታዊ ንድፍ መሆኑን ያስተምራል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ ትምህርት በዋናነት የሚያተኩረው በድነት ዙሪያ ነው። መዳናችን "ከእርሱ" ነው፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር አስቀድሞ በጸጋው መረጠን፣ ወደደንም። መዳናችን "በእርሱ" ነው፤ ምክንያቱም ክርስቶስ በመስቀል ላይ ባደረገው የቤዛነት ሥራና መንፈስ ቅዱስ በልባችን በሚያደርገው አሠራር ብቻ የጸደቅን ነን። መዳናችን "ለእርሱ" ነው፤ ምክንያቱም እኛ የዳንነው በራሳችን ክብር እንድንመካ ሳይሆን፣ የጸጋው ክብር እንዲመሰገን ለእግዚአብሔር አገልጋዮችና ልጆች እንድንሆን ነው። በድነት ታሪክ ውስጥ የሰው ልጅ ድርሻ ባዶ ሲሆን፣ የክብሩ ባለቤት 100% እግዚአብሔር ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የሰው ልጅ ትዕቢትና ራስን የማክበር ፍላጎት ነው። በተፈጥሯችን "ሁሉ ከእኔ፣ በእኔና ለእኔ ነው" የሚል የራስ ወዳድነት መንፈስ አለብን። ስኬታችንን በገዛ ጉልበታችን እንዳመጣነው አድርገን ማሰብ እንወዳለን። ነገር ግን ይህ ቃል የሰውን ልጅ ኩራት ሙሉ በሙሉ ከሥሩ ይነቅለዋል። ሕይወታችን፣ አየር መተንፈሳችን፣ ጥበባችንም ሆነ መንፈሳዊ ጸጋችን የራሳችን ሳይሆኑ፣ ከእግዚአብሔር የተቀበልናቸውና ለእርሱ ክብር መዋል ያለባቸው አደራዎች መሆናቸውን ያስገነዝበናል።
ቃሉ ለእኛም የሕይወትን ትክክለኛ ትርጉምና ዓላማ ይሰጠናል። የእኛ መኖር ዋነኛ ዓላማ ሀብት ማካበት፣ ዝና ማትረፍ ወይም ምድራዊ ደስታን ማሳደድ ሳይሆን፣ አምላካችንን ማክበር ነው። በሥራ ቦታችን፣ በቤተሰባችን፣ በቤተ ክርስቲያን አገልግሎታችንና በዕለት ተዕለት ኑሯችን የምናደርገው ነገር ሁሉ "ለእርሱ" ክብር የተሰጠ መሆን አለበት። ሕይወታችንን እግዚአብሔርን ማዕከል ወዳደረገ አኗኗር ስንመልስ፣ እውነተኛ ሰላምና እርካታን እናገኛለን።
በማጠቃለያ፣ ሁሉ ከእርሱ፣ በእርሱና ለእርሱ መሆኑ የእግዚአብሔርን ፍጹም የበላይነትና ክብር ያውጃል። "የፍጥረት ሁሉ መነሻ፣ መቆያና መድረሻ እግዚአብሔር ብቻ ነው፤ የሕይወት ትርጉም የሚገኘውም ራስን ለዚህ ታላቅ ክብር አሳልፎ በመስጠት ውስጥ ነው" እንደሚባለው፣ ለዚህ ታላቅ አምላክ አክሊላችንን አውልቀን ከመስገድና "ክብር ላንተ ይሁን" ከማለት ውጪ ሌላ ምላሽ ሊኖረን አይችልም። የክርስቲያን የመጨረሻው የሕይወት መዝሙር የአምላኩ ውዳሴ ነው።