“የማይታየው ባሕርይ እርሱም የዘላለም ኃይሉ ደግሞም አምላክነቱ ከዓለም ፍጥረት ጀምሮ ከተሠሩት ታውቆ ግልጥ ሆኖ ይታያልና፤ ስለዚህም እግዚአብሔርን እያወቁ እንደ እግዚአብሔርነቱ መጠን ስላላከበሩትና ስላላመሰገኑት የሚያመካኙት አጡ፤ ነገር ግን በአሳባቸው ከንቱ ሆኑ የማያስተውለውም ልባቸው ጨለመ።” ሮሜ 1፡19-21
የጥቅሱ ታሪካዊ እና አውዳዊ ዳራ ማብራሪያ
በነዚህ ክፍሎች ሐዋርያው ጳውሎስ “ጠቅላላ መገለጥ” (General Revelation) ስለሚባለው ታላቅ ሥነ-መለኮታዊ እውነት ያስተምራል። እግዚአብሔር ማንም ሰው “አላወቅሁም” ብሎ እንዳያመካኝ፣ ስለ ራሱ መኖርና ስለ ማንነቱ በፍጥረት በኩል በግልጽ አስቀምጧል። ቁጥር 19 እና 20 እንደሚያስረዱት፣ የማይታየው የእግዚአብሔር ባሕርይ፣ ማለትም የዘላለም ኃይሉና አምላክነቱ፣ ከዓለም መፈጠር ጀምሮ በተሠሩት ነገሮች በግልጽ ይታያል። ሰማያት የእግዚአብሔርን ክብር ይናገራሉ፣ የጠፈርም ሥራ የእጁን ጥበብ ያወራል (መዝሙር 19፡1)። ስለዚህ ማንም ሰው አምላክ የለም ለማለት የሚያቀርበው ምክንያት የለውም፤ የሚያመካኙትም አጥተዋል።
ቁጥር 21 ደግሞ የሰውን ልጅ ውድቀት መነሻ ያሳያል። ሰዎች እግዚአብሔርን በፍጥረቱ በኩል እያወቁ፣ ሊሰጡት የሚገባውን ክብር አልሰጡትም፣ እንዲሁም አላመሰገኑትም። ምስጋና ቢስነትና እግዚአብሔርን አለማክበር ወደ ከንቱ አሳብ ይመራል፤ ይህ ደግሞ በመጨረሻ የማያስተውለውን ልብ በጨለማ እንዲዋጥ ያደርገዋል። ሰው ፈጣሪውን ካልተቀበለና ካላመሰገነ፣ አእምሮው እውነታውን መገንዘብ ይሳነዋል፣ የመረዳት ብርሃኑም ይጨልማል (ኤፌሶን 4፡18)።
ምሳሌ ይህንን የፍጥረት ምስክርነትና የምስጋና ቢስነትን ውጤት በሚከተሉት ክፍሎች እናያለን፡
- የፍጥረት ምስክርነት፡ ዳዊት የሰውን ልጅ አፈጣጠር ድንቅነት ሲመለከት፣ ግሩምና ድንቅ ሆኖ ስለተፈጠረ ፈጣሪውን አመስግኗል (መዝሙር 139፡14)። ይህ የፍጥረት ድንቅነት ራሱ የፈጣሪን ታላቅ አእምሮና ኃይል ይመሰክራል።
- ክብሩን አለመስጠት የሚያመጣው ጨለማ፡ የባቢሎኑ ንጉሥ ናቡከደነፆር ላገኘው ታላቅነትና ግርማ እግዚአብሔርን ከማመስገን ይልቅ በራሱ ኃይል እንደገነባው በተመካ ጊዜ፣ ማስተዋሉ ተወግዶ እንደ አውሬ በሜዳ እስኪኖር ድረስ አእምሮው ጨልሞ ነበር (ዳንኤል 4፡30-33)።
ትግበራ
ይህ የቃሉ ክፍል ለእኛ ታላቅ ትምህርትን ይሰጠናል። በመጀመሪያ፣ ሕይወታችን ሁልጊዜም በእግዚአብሔር ፊት በምስጋና የተሞላ ሊሆን ይገባል። እግዚአብሔርን ላደረገልን ነገር ብቻ ሳይሆን፣ ለታላቅ ማንነቱ፣ ለዘላለም ኃይሉና ለአምላክነቱ ዘወትር ልናከብረው ይገባል፤ ምክንያቱም በሁሉ አመስግኑ የሚለው የእግዚአብሔር ፈቃድ ነውና (1ኛ ተሰሎንቄ 5፡18)። ምስጋና ቢስነት ልብን እንደሚያደነድንና አእምሮን እንደሚያጨልም ተገንዝበን፣ ከዚህ አደገኛ መንፈሳዊ ድቀት ራሳችንን መጠበቅ አለብን።
በሁለተኛ ደረጃ፣ በዙሪያችን ወዳለው ዓለምና ፍጥረት ስንመለከት፣ አእምሯችን ወደ ፈጣሪያችን ታላቅነት ሊያመራ ይገባል። ይህንን እውነት በመያዝ፣ ጌታን የማያውቁ ሰዎች በውስጣቸው አምላክ እንዳለ የሚነግራቸው ሕሊና እንዳላቸው በመረዳት በድፍረት ወንጌልን ልናካፍላቸው እንችላለን። የዚህ ዓለም አምላክ የማያምኑትን አሳብ ስላሳወረ (2ኛ ቆሮንቶስ 4፡4)፣ ጨለማውን ሰብረን የክርስቶስን ብርሃን ለማብራት፣ የእግዚአብሔር ቃል የሆነውን የመንፈስን ሰይፍ ይዘን በጸሎት ልንጋደል ይገባል (ኤፌሶን 6፡17)። እኛም በቃሉ ብርሃን እየተመላለስን ለፈጣሪያችን የሚገባውን ክብርና አምልኮ በሕይወታችን ሁሉ እናቅርብ።