ሐዋርያው ማቴዎስ በወንጌሉ ላይ የክርስቶስን ታሪክ የቀጠለው ከልደቱ ታሪክ በኃላ ከሰላሳ ዓመታት ጸጥታ ወዲህ ነበር። ማቴዎስ የክርስቶስን ይፋዊ መለኮታዊ አገልግሎት ከመዘገቡ በፊት፥ ከክርስቶስ ቀድሞ መጥቶ ሰዎችን ለእውነተኛ እምነትና ለንስሐ ስለሚያዘጋጀው ታላቅ ነቢይ በአጭሩ በመግለጽ ይጀምራል (ማቴ. ምዕ. 3)። ከዚያም ክርስቶስ የእግዚአብሔር አዳኝና ሊቀ-ካህናት ሆኖ አገልግሎቱን እንዲጀምር ያዘጋጁትን ሁለት ታላላቅ መለኮታዊ ክስተቶች (የጌታን ጥምቀትና የገደል ፈተናን) በሥርዓት አስፍሯል።
በብሉይ ኪዳን ትንቢት ውስጥ እግዚአብሔር ከመሢሑ መምጣት አስቀድሞ ታላቅ መንገድ ጠራጊ ነቢይ ወደ እስራኤል እንደሚላክ ለአይሁድ ሕዝብ በግልጽ ነግሯቸው ነበር (ኢሳ. 40:3)። የብሉይ ኪዳን የመጨረሻው የእግዚአብሔር ነቢይ የሆነው ሚልክያስ ይህንን መንገድ ጠራጊ ነቢይ «ነቢዩ ኤልያስ» ብሎ በትንቢት ጠርቶታል (ሚልክ. 4፡5)። ይህም ያ አዲስ ነቢይ ከጥንቱ ከኤልያስ ጋር ፍጹም በሚመሳሰል በታላቅ መንፈሳዊ ኃይል፥ ቅንዓትና የአኗኗር ዘይቤ እንደሚመጣ የሚያሳይ ነበር።
ከነቢዩ ሚልክያስ ዕረፍት ጀምሮ እስከ መጥምቁ ዮሐንስ መነሳት ድረስ ለ 400 የዝምታ ዓመታት እግዚአብሔር በነቢያት በኩል ለሕዝቡ ምንም ዓይነት አዲስ መለኮታዊ ቃል አልተናገረም ነበር፤ በመንፈስ ቅዱስ የተመራ አንድም ነቢይ በእስራኤል ምድር አልተነሳም ነበር። ከዚህ ረጅምና አስፈሪ የዝምታ ዘመን በኋላ ግን፥ አንድ ዐይን የማይገባ (ከግመል ጠጉር የተሠራ) ግዙፍ ልብስ የለበሰና በወገቡ የቆዳ ቀበቶ የታጠቀ ድንቅ ሰው ከይሁዳ በረሃ ተነስቶ ወደ ዮርዳኖስ ወንዝ አቅራቢያ በመጣ ጊዜ ያ 400 ዓመታት የዝምታ መርገም ሙሉ በሙሉ አበቃ።
ይህ መጥምቁ ዮሐንስ በምድረ-በዳ የነበረው የአኗኗር ባሕርይ፥ የቆዳ ልብስ መልበሱና አንበጣና የበረሃ ማር መመገቡ—የብሉይ ኪዳን ነቢያት አባትና ምሳሌ የሆነውን ነቢዩ ኤልያስን ፍጹም ለመምሰልና ትንቢቱን ለመፈጸም የተደረገ መለኮታዊ ዝግጅት ነበር (2ኛ ነገ. 1፡8)። የእርሱ ስም ዮሐንስ ሲሆን፥ ልዩ መለኮታዊ መጠሪያውም «መጥምቁ» የሚል ነበር፤ ይህም ሰዎች ኃጢአታቸውን ተናዝዘው ሕይወታቸውን ሙሉ በሙሉ እንዲለውጡና ለመሢሑ በተዘጋጀ ቅዱስ ልብ ለመኖር መወሰናቸውን በምልክት ለማሳየት ሰዎችን ሁሉ ወደ ዮርዳኖስ ወንዝ ለጥምቀት በመጥራቱ ምክንያት የተሰጠው ስም ነበር።
1. መጽሐፍ ቅዱሳዊ የንስሐ እውነተኛ ትርጉም
መጥምቁ ዮሐንስ በይሁዳ ምድረ-በዳ እያወጀ ያስተላለፈው ዋና መልእክት፦ «የሰማይ መንግሥት ቀርባለችና ንስሐ ግቡ!» የሚል እጅግ ቀላልና ጥብቅ መልእክት ነበር (ማቴ. 3፡2)። በአሁኑ ዘመን በብዙዎች ዘንድ ንስሐ መግባት ማለት፥ እንዲሁ ለፈጸምነው ስሕተትና በደል በሥጋ መጸጸት ወይም ማልቀስ ብቻ ይመስለናል። ነገር ግን በአዲስ ኪዳን የተጻፈበት የግሪኩ ቃል «ሜታኖያ» (Metanoia) ትርጉም ከዚህ እጅግ የጠለቀና የሚከተሉትን 2 ታላላቅ መለኮታዊ ነጥቦችን በጥንቃቄ ያካተተ ነው፦
ሀ. ዝርዝር ኃጢአትን ለእግዚአብሔር መናዘዝ
እውነተኛ ንስሐ የሚጀምረው የፈጸምናቸውን ዝርዝር ድካሞችና እግዚአብሔርን ያልታዘዝናቸውን በደሎች በሙሉ ያለምንም ማመኻኛ በጥፋተኝነት አምኖ በመቀበል ነው። አብዛኛውን ጊዜ በምድር ላይ ይቅርታ ስንጠይቅ ሰዎችን ስለመበደላችን ብቻ እናስባለን እንጂ፥ የሠራነው ኃጢአት በሉዓላዊው ፈጣሪ በእግዚአብሔር ላይ የተደረገ ታላቅ ዓመፅ መሆኑን በልባችን እምብዛም አናስተውልም።
ዳዊት በበደሉ ጊዜ የጸለየው ታላቅ ጸሎት፦ «አንተን ብቻ በደልሁ፥ በፊቶችህም ክፉ ነገርን አደረግሁ» የሚል ነበር (መዝ. 51፡4)። እያንዳንዱ ኃጢአት በመሠረቱ በእግዚአብሔር ቅድስና ላይ የሚደረግ ዓመፅ መሆኑን እስካልተረዳን ድረስ፥ ኑዛዜያችን ላይ ላዩን የደረቀ ሥርዓት ብቻ ስለሚሆን በደሉን ደግመን ከመሥራት ፈጽሞ አንለወጥም።
፩. የውይይት ጥያቄ፦
- ባለፈው ሳምንት በዕለታዊ ሕይወትህ ውስጥ የተገለጸውን አንድ ድካም ወይም ኃጢአት በልብህ አስብ። ይህ ድርጊት እንዲሁ በሰዎች ፍልስፍና የምትጸጸትበት ተራ የስነ-ምግባር ስሕተት ብቻ ሳይሆን፥ በቅዱሱ እግዚአብሔር ፊት ፍጹም የዓመፅ ተግባር የሚሆነው በምን ምክንያት ነው?
- እኛ አማኞች በየዕለቱ የምንሠራው እያንዳንዱ ጥቃቅን የሚመስል ኃጢአት ሁሉ፥ በመጀመሪያ ደረጃ በሉዓላዊው አምላክ በእግዚአብሔር ላይ በቀጥታ የሚፈጸም ከባድ በደል እንደሆነ በመንፈስ ቅዱስ ብንገነዘብ፥ ይህ መለኮታዊ ግንዛቤ በሕይወታችን ኃጢአትን ለመጥላትና ለመፍራት ባለን አመለካከት ላይ ምን ዓይነት ታላቅ ለውጥ ያመጣል?
ለ. ጠቅላላ የአኗኗር አቅጣጫን መለወጥ (ሜታኖያ)
እውነተኛ ንስሐ የፈጸምነውን ድንገተኛ መጥፎ ድርጊት መጸጸት ብቻ ሳይሆን፥ ጠቅላላ የተሳሳተ የአኗኗር መንገዳችንን ሙሉ በሙሉ የሚቀይር ጽኑ የልብ ቁርጥ ውሳኔን በውስጡ ያጠቃልላል። የግሪኩ ቃል «ሜታኖያ» የሚያስተላልፈው እውነተኛ አሳብ፦ ወደ አንድ የተሳሳተ የዓለም አቅጣጫ ቁልቁል በፍጥነት ይሄድ የነበረ ሰው፥ የቃሉን ድምፅ ሰምቶ አእምሮውንና ሃሳቡን በመቀየር ፊቱን 180 ዲግሪ ሙሉ በሙሉ አዙሮ፥ በተቃራኒው አቅጣጫ ፊቱን ወደ እግዚአብሔር አድርጎ በቅድስና መጓዝ መጀመሩን ያሳያል።
ስለዚህ በዕለታዊ ባህሪ ላይ ፍጹም የተግባርና የፍቅር ለውጥ የሌለበት ለቅሶ—በመጽሐፍ ቅዱስ ሚዛን እውነተኛ ንስሐ ተብሎ ፈጽሞ ሊጠራ አይችልም።
የአይሁድ የሃይማኖት መሪዎች (ፈሪሳውያንና ሰዱቃውያን) የልባቸውን ክፉ ባህሪና ትዕቢት ሳይለውጡ፥ እንዲሁ በሰዎች ፊት ለመታየት ብቻ ውጫዊ የጥምቀትን ሥርዓት ለመፈጸም ወደ ዮርዳኖስ ወንዝ በመጡ ጊዜ፥ መጥምቁ ዮሐንስ በታላቅ የነቢይ ቅንዓት እንዲህ ሲል በኃይል ገሠጻቸው፦ «እናንተ የእፉኝት ልጆች፥ ከሚመጣው ቁጣ እንድትሸሹ ማን አመለከታችሁ? እንግዲህ ለንስሐ የሚገባ ፍሬ አድርጉ።» (ማቴ. 3፡7-8)።
ዮሐንስ በግልጽ እንደነገራቸው በስም ሃይማኖተኛ መሆን፥ ወይም በሥጋ ከትክክለኛው የተቀደሰ ነገድ ወገን መሆን (የአብርሃም ልጆች ነን ማለት) ብቻውን ከቅዱሱ እግዚአብሔር ጋር ትክክለኛ የኅብረት ግንኙነት እንዲኖራቸው ፈጽሞ አያደርጋቸውም፤ የልብ ለውጥና የባህርይ ፍሬ የግድ ያስፈልጋል።
፪. የውይይት ጥያቄ፦
- ሀ) መጽሐፍ ቅዱስ በኃይል የሚያስተምረው ይህ ጥልቁና ፍሬያማው የንስሐ እውነተኛ አሳብ (ሜታኖያ)፥ በአሁኑ ዘመን አብያተ ክርስቲያናት ውስጥ እንዲሁ በቀላሉ አምነው የቤተ ክርስቲያን አባል ለመሆን ብቻ ለሚፈልጉ አዳዲስ ሰዎች ከምንነግራቸውና በጥቅሉ «ይቅር በለኝ በል» ከሚለው ልማዳዊ አቀራረብ የሚለየው እንዴት ነው?
- ለ) ዛሬ በእኛ ወንጌላውያን አብያተ ክርስቲያናት የሚሰጠው የደኅንነት (የድነት) ወይም የይቅርታ ትምህርት አሰጣጥና ስብከት፥ መጽሐፍ ቅዱስ ስለ ንስሐ ፍሬ የሚናገረውን እውነት በትክክል ያንጸባርቅ ዘንድ ወደፊት በአገልግሎታችን ውስጥ እንዴት መለወጥና መስተካከል አለበት?
2. የመጥምቁ ዮሐንስ ጥምቀት እና የክርስቲያን ጥምቀት ንጽጽር
ነቢዩ ዮሐንስ ከልባቸው ለተለወጡና ለመሢሑ መምጣት ራሳቸውን በቅድስና ለሚያዘጋጁት ሰዎች ሁሉ የንስሐ ጥምቀትን በውኃ ያጠምቅ ነበር። የነገረ-መለኮት ምሁራን ዮሐንስ የጥምቀትን ሥርዓት ከየት እንዳመጣው ታሪካዊ መነሻውን ሲመረምሩ፥ ጥምቀት በአይሁድ ታሪክ ቀድሞ በሁለት ታዋቂ መንገዶች የተለመደ ሥርዓት እንደነበረ ያስተምራሉ፦
- አንደኛው መንገድ (የባዕድ ሕዝብ ጥምቀት)፦ አንድ አረማዊ አሕዛብ ጣዖቱን ትቶ የአይሁድ እምነት ተከታይ (Proselyte) ለመሆን በሚፈልግበት ጊዜ፥ ከአይሁድ ባህል ጋር ከመቀላቀሉ በፊት የአሕዛብን ርኩሰት ማጠቢያ የሚሆን ታላቅ የጥምቀት ሥርዓት ይፈጸምለት ነበር።
- ሁለተኛው መንገድ (የኢሴናውያን ጥምቀት)፦ ከማኅበረሰቡ ተለይተው በበረሃ ይኖሩ የነበሩት የኢሴናውያን ገዳማውያን አማኞች፥ በየዕለቱ የውስጥ ንጽሕናቸውን ለማሳየት በውኃ የመታጠብና የመጠመቅ ጽኑ ሥርዓት ነበራቸው።
በመጥምቁ ዮሐንስ አገልግሎት የነበረው ጥምቀት 2 ታላላቅ ዐበይት ዓላማዎች ነበሩት፦
- የውስጥ ለውጥ ይፋዊ ምስክር መሆን፦ አንድ ሰው የድሮ የኃጢአት አኗኗሩን ትቶ፥ እግዚአብሔርን በቅድስና ለመከተል ወደሚፈልገው አዲሱ የመንፈስ ማኅበረሰብ ጋር ለመቀላቀል መሻቱን በሰዎች ፊት በይፋ የሚያሳይ ታላቅ የቃል ምስክርነት ነበር።
- የውስጥ ንጽሕና ውጫዊ ምሳሌ መሆን፦ የይሁዳ ሕዝብ የውጭው ውኃ በራሱ የልብን መንፈሳዊ ቆሻሻና የኃጢአትን ዕዳ ፈጽሞ ሊያስወግድ እንደማይችል ጠንቅቀው ያውቁ ነበር። ነገር ግን በብሉይ ኪዳን ሥርዓት ካህናት ወደ መቅደሱ ገብተው እግዚአብሔርን ከማገልገላቸው በፊት በውኃ የመታጠብ ግዴታ እንደነበረባቸው ሁሉ (ዘፀ. 30:17-21)፥ ዮሐንስ ያጠመቃቸው ሰዎችም ኃጢአታቸውን በይፋ ተናዝዘው ሕይወታቸውን በእግዚአብሔር ፊት በትሕትና ማስተካከላቸውን የሚያሳይ ውብ ውጫዊ መግለጫ ነበር።
፫. የውይይት ጥያቄ፦ በጥንቱ ዘመን የነበረው ያ የመጥምቁ ዮሐንስ የአይሁድ የጥምቀት ግንዛቤና ዓላማ፥ ዛሬ እኛ በአዲስ ኪዳን በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ከምንፈጽመው ከክርስቲያን ጥምቀት መለኮታዊ ትርጉም ጋር የሚመሳሰለው ወይም የሚለያየው በምን መንገዶች ነው?
ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የማዳን ሥራውን ፈጽሞ ከተነሳ በኋላ፥ የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን የጌታን ታላቅ ትእዛዝ መሠረት በማድረግ የክርስቲያን ጥምቀትን በታላቅ ክብር ማካሄድ ጀመረች (ማቴ. 28፡19)። በአዲስ ኪዳን የክርስቲያን ጥምቀት ከዮሐንስ ጥምቀት እጅግ የላቀ መንፈሳዊ ምስጢር አለው፦
- ጥምቀት አንድ አማኝ ናዝሬቱ ኢየሱስን ብቸኛ አዳኙና መሢሑ አድርጎ ለመከተል ሕይወቱን ሙሉ በሙሉ ለእርሱ ጌትነት አሳልፎ እንደሰጠ በሰማይና በምድር ፊት የሚያሳይ ታላቅ ይፋዊ ምስክርነት ነው።
- አማኙ የክርስቶስ አካል የሆነችው የቅድስት ቤተ ክርስቲያን ሙሉ አባል መሆኑንና ከቅዱሳን ማኅበር ጋር ፍጹም መተባበሩን ያረጋግጣል።
- ከሁሉ በላይ ጥምቀት አማኙ ከክርስቶስ ሞት፥ መቃብርና ትንሣኤ ጋር በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ፍጹም አንድ መሆኑን የሚያሳይ ታላቅ መለኮታዊ ማኅተም ነው፤ አማኙ በውኃው ውስጥ ሲቀበር ለአሮጌው ኃጢአተኛ ማንነቱና ለዓለም ባህል ሙሉ በሙሉ እንደሞተ ያሳያል፤ ከውኃውም ሲወጣ ከክርስቶስ ትንሣኤ ኃይል ጋር ለአዲስ ቅዱስ ሕይወት በክብር እንደተነሳ ይመሰክራል (ሮሜ 6፡3-4)።
3. “የሰማይ መንግሥት” መለኮታዊ ፅንሰ-አሳብ
መጥምቁ ዮሐንስ በበረሃ ሆኖ ታላቁ «መንግሥተ-ሰማይ» (የሰማይ መንግሥት) መቅረቧን በኃይል አውጇል። ቀደም ሲል በሰፊው እንደተመለከትነው፥ በሐዋርያው ማቴዎስ ወንጌል ውስጥ 33 ጊዜ ያህል የተጠቀሰው ይህ «የሰማይ መንግሥት» የሚለው ቁልፍ ሐረግ—ማቴዎስ ወንጌሉን መጀመሪያ ለአይሁድ ወገኖች እንደጻፈ የሚያሳይ ታላቅ መለኮታዊ ማስረጃ ነው። ምክንያቱም አይሁድ የእግዚአብሔርን (የይሖዋን) ቅዱስ ስም ያለ አግባብ በቀጥታ ለመጥራት እጅግ ስለሚፈሩ (ዘፀ. 20፡7)፥ የፈጣሪን ስም በሰማይ ተክተው «የሰማይ አምላክ» ወይም «የሰማይ መንግሥት» ማለትን ባህል አድርገውት ነበር (ነህ. 1፡4)። ስለዚህ «የሰማይ መንግሥት» እና ማርቆስና ሉቃስ ለአሕዛብ የጻፉት «የእግዚአብሔር መንግሥት» ፍጹም አንድ ዓይነት ትርጉም ያላቸው መለኮታዊ ቃላት ናቸው።
በመጽሐፍ ቅዱስ እውነት መሠረት፥ «መንግሥት» (በግሪክ Basileia) የሚለው ቃል መጀመሪያ የሚያመለክተው በካርታ ላይ የሚገኝን የተወሰነ ምድራዊ መልክዐ-ምድራዊ አካባቢን ወይም ድንበርን ፈጽሞ አይደለም። ይልቁኑ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ትርጉሙ፦ «ሉዓላዊ ኃይል፥ መለኮታዊ ሥልጣንና የአገዛዝ የበላይነትን» ብቻ ነው የሚያሳየው።
- ምንም እንኳን ጠቅላላው አጽናፈ-ዓለምና ፍጥረት ሁሉ በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ቁጥጥር ሥር ቢሆንም፤ እግዚአብሔር በቃሉና በመንፈሱ አማካይነት በአንድ አማኝ ሰው የተሰበረ ልብ ውስጥ በይፋ ገብቶ ሲገዛና ሥልጣኑን ሲያሰፍን—ያ ስፍራ እውነተኛው የእግዚአብሔር መንግሥት ይሆናል (ሉቃስ 17፡21)።
- በአሁኑ ዘመን ይህ መለኮታዊ አገዛዝ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በደሙ በዋጃት በቅድስት ቤተ ክርስቲያንና በአማኞች ሕይወት ላይ በጸጋ መግዛቱን በግልጽ ያሳያል።
- ይህ «መንግሥት» የሚለው ቃል ምድራዊ አካባቢንና ድንበርን ሊያመለክት የሚችለው በቀጣይ ታሪክ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በታላቅ መለኮታዊ ክብርና ግርማ ወደ ምድር ተመልሶ መጥቶ፥ ጠላቶቹን ሁሉ አጥፍቶ በምድር ላይ የሚመሠርተውን ያንን የመጨረሻውን ንጉሣዊ ምድራዊ መንግሥት (የሺህ ዓመቱን መንግሥት) በሚጠቅስበት ጊዜ ብቻ ይሆናል (ራእይ 20:4)።
4. የመንፈስ ቅዱስ ጥምቀት እና የእሳት ጥምቀት ምስጢር
ነቢዩ መጥምቁ ዮሐንስ እግዚአብሔር ታሪክን የሚያካሂድበትን አጠቃላይ የጊዜ ሰሌዳ (በክርስቶስ መጀመሪያ ምጽአትና በዳግም ምጽአቱ መካከል ያለውን ሰፊ የቤተ ክርስቲያን ዘመን ክፍተት) መጀመሪያ ላይ ሙሉ በሙሉ አልተረዳውም ነበር (ማቴ. 11፡2-6)። ዮሐንስ የጠበቀው መሢሑ ወዲያውኑ መጥቶ አሕዛብንና ክፉዎችን በእሳት አጥፍቶ ምድራዊውን የዳዊት መንግሥት የሚመሠርት መስሎት ነበር፤ ነገር ግን ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ መጀመሪያ የመጣው በትሕትና ሰዎችን ከኃጢአት ለማዳን የመጣ መንፈሳዊ ንጉሥ ሆኖ ነበር።
መጥምቁ ዮሐንስ ራሱን ሁልጊዜ ከፍ ከፍ ከማድረግ ተቆጥቦ፥ እርሱ ከእርሱ በኋላ ለሚመጣውና ከእርሱ እጅግ ለሚበልጠው ለታላቁ መሢሕ መንገድ የሚያዘጋጅ ትሑት ባሪያ መሆኑን በሚገባ ያውቅ ነበር (ማቴ. 3:11)። ዮሐንስ ወደ መሢሑ ጌትነት በማመልከት ክርስቶስ ለዓለም የሚያበረክታቸውን 2 ታላላቅ መለኮታዊ አገልግሎቶች ለሕዝቡ እንዲህ ሲል በይፋ አበሰረ፦
- ፩. በመንፈስ ቅዱስ ማጥመቅ (የጸጋ ዘመን)፦ መሢሑ አገልግሎቱን የሚጀምረው መለኮታዊውን መንፈስ ቅዱስ ለአማኞች በሙላት በመስጠት እንደሆነ ዮሐንስ አወጀ። በጥንቱ በብሉይ ኪዳን ዘመን መንፈስ ቅዱስ ለአንድ ለተወሰነ አገልግሎትና ሥልጣን ሲባል ለአጭር ጊዜ በአንዳንድ ነገሥታት፥ ካህናትና ነቢያት ላይ ብቻ በኃይል ይመጣ ነበር (መሳ. 6፡34)። አሁን በአዲስ ኪዳን የጸጋ ዘመን ግን በክርስቶስ የሚያምኑ የእግዚአብሔር ልጆች በሙሉ መንፈስ ቅዱስን በውስጣቸው ለዘላለም ይቀበላሉ። በሐዋርያት ሥራ ምዕራፍ 2 ላይ በጰንጠቆስጤ ዕለት መንፈስ ቅዱስ በደቀ-መዛሙርቱ ላይ በኃይል በወረደ ጊዜ፥ ቅዱሳን ሐዋርያት ይህ ክስተት ታላቁ ነቢዩ ኢዩኤል የተናገረው የመጨረሻው ዘመን ትንቢትና መጥምቁ ዮሐንስ አስቀድሞ የሰጠው የመለኮት የተስፋ ቃል ፍጹም ፍጻሜ መሆኑን በደስታ አስተዋሉ (ሐዋ. 2፡16-17)።
- ፪. በእሳት ማጥመቅ (የፍርድ ዘመን)፦ መሢሑ ተከታዮቹን በመንፈስ ቅዱስ ሲያጠምቅ፥ የማያምኑትንና ዓመፀኞችን ደግሞ «በእሳት ያጠምቃቸዋል»። አንዳንድ ክርስቲያኖች ይህንን «የእሳት ጥምቀት» የሚለውን ቃል በጰንጠቆስጤ ዕለት የወረዱትን የእሳት ልሳናት ብቻ እንደሚያመለክት አድርገው በስሕተት ያስባሉ፤ ነገር ግን ከአውዱ በጥንቃቄ እንደምንረዳው የእሳት ጥምቀት ማለት፦ መሢሑ ክርስቶስ ንስሐ ለመግባትና ለእግዚአብሔር ቃል ለመገዛት በግትርነት በማይፈልጉ ዓመፀኞች ሰዎች ላይ በታሪክ ፍጻሜ የሚያመጣውን የመጨረሻውን አስፈሪ መለኮታዊ ፍርድ የሚያመለክት ነው (ማቴ. 3፡12)። ዮሐንስ ሕዝቡን ሲያስጠነቅቅ ንስሐ ገብተው እግዚአብሔርን የሚታዘዙት አማኞች በሙሉ እንደ መልካም «ስንዴ» ተቆጥረው ወደ ሰማያዊው ጎተራ (ወደ መንግሥቱ) እንደሚሰበሰቡ፥ በልባቸው እያመጹ የሰይጣንን መንገድ የሚከተሉት ደግሞ እንደማይጠቅም «እንክርዳድ» ተለይተው በማይጠፋ ዘላለማዊ የእሳት ገሃነም ፍርድ ውስጥ እንደሚጣሉ በኃይል መሰከረ። መጥምቁ ዮሐንስ ይህ ታላቅ የእሳት የፍርድ ጥምቀት እስከ ክርስቶስ ዳግም ምጽአትና እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ለዘመናት እንደሚዘገይ ያኔ ገና ምስጢሩ አልተገለጠለትም ነበር (ራእይ 19፡11-21፤ 20፡11-15)።
👥 የውይይት ጥያቄ እና ተግባራዊ መጽሐፍ ቅዱሳዊ መልስ
፬. የውይይት ጥያቄ፦
- ታላቁ የመጥምቁ ዮሐንስ በምድረ-በዳ የነበረው ቅዱስ አገልግሎት፥ ትሑት አኗኗሩና ያለምንም ፍርሃት በጽናት ያስተላለፈው መለኮታዊ የእውነት መልእክት፥ ዛሬ በወንጌል ዘመን ላለንበት ለክርስቲያናዊ አገልግሎታችንና ለወንጌል ምስክርነታችን ጉዞ ፍጹም ተስማሚ ምሳሌና መንፈሳዊ ሞዴል የሚሆነው በምን መንገዶች ነው?
የመጥምቁ ዮሐንስ ሕይወት ዛሬ በ 2026 ዓ.ም. ላለንበት የወንጌል አገልግሎት 3 ታላላቅ መለኮታዊ ምሳሌዎችን ይሰጠናል፦
- የመጀመሪያው ምሳሌ (ክርስቶስን ብቻ ከፍ ማድረግ)፦ ዮሐንስ እጅግ ብዙ ሕዝብና ዝና ወደ እርሱ እየመጣ እያለ እንኳ፥ ራሱን ከፍ ከፍ ከማድረግ ፍጹም ተቆጥቧል፤ ይልቁኑ ትኩረቱን ሁሉ ወደ ጌታ ወደ ኢየሱስ በማድረግ፦ «እርሱ ሊልቅ እኔ ግን ልያንዝ ያስፈልጋል» ብሏል (ዮሐ. 3፡30)። ዛሬም ያሉ የወንጌል መጋቢዎችና አገልጋዮች ሁሉ ራሳቸውንና የገዛ ስማቸውን ማግነን ትተው፥ በመድረክ ላይ የኢየሱስን ክርስቶስን ጌትነትና የመስቀሉን እውነት ብቻ ከፍ ሊያደርጉ ይገባል።
- ሁለተኛው ምሳሌ (ያለምንም ፍርሃት እውነትን መናገር)፦ ዮሐንስ በሥልጣን ላይ የነበሩትን ጨካኞቹን የሃይማኖት መሪዎችና ንጉሡን ሄሮድስን ሳይፈራ ኃጢአታቸውን በግልጽ ገሥጿል (ማቴ. 3:7፤ ሉቃስ 3:19)። ዛሬም የቤተ ክርስቲያን መሪዎች ሰዎችን ለማስደሰት ሳይሆን፥ የእግዚአብሔርን ቃል እውነትና የቅድስና መርሆዎችን በዓለም ፊት ያለምንም ፍርሃት በጽናት ሊመሰክሩ ይገባል።
- ሦስተኛው ምሳሌ (እውነተኛ የንስሐ ፍሬ መጥራት)፦ ዮሐንስ ሰዎችን ወደ ደረቀ ሥርዓታዊ ሃይማኖት ሳይሆን፥ ሕይወትን ወደሚለውጥ እውነተኛ የንስሐ ፍሬ በጥብቅ ጠርቷል። ዛሬም እኛ ወንጌላውያን ሰዎችን እንዲሁ ወደ ቤተ ክርስቲያን ሕንጻ ማምጣት ብቻ ሳይሆን፥ ልባቸው በመንፈስ ቅዱስ ተለውጦ የክርስቶስ እውነተኛ ደቀ-መዝሙር እንዲሆኑ በትጋት ልናስተምራቸው ይገባል።
ምንጭ፦ «የአዲስ ኪዳን የጥናት መምሪያና ማብራሪያ»፣ በኤስ.አይ.ኤም (SIM) ጽሑፍ ክፍል የታተመና የተዘጋጀ መጽሐፍ ነው። ለዚህ አስደናቂና ለቤተ ክርስቲያን ተሐድሶ ለሚሆን ታላቅ አገልግሎታቸው እግዚአብሔር አምላክ ዘመናቸውንና አገልግሎታቸውን አብዝቶ ይባርክ።