ነቢዩ ናሆም ስለ ቴብስ (ኖእሞን) ከተማ መጥፋትና ስለ ነነዌ የወደፊት ዕጣ ፈንታ ሲናገር፣ "እርስዋ ደግሞ ተማርካ ወደ ስደት ሄደች፤ ሕፃናቶችዋም በመንገድ ሁሉ ራስ ላይ ተፈጠፈጡ፤ በክቡራንዋም ላይ ዕጣ ተጣጣሉ" በማለት እጅግ ዘግናኝ የሆነ የጦርነት ምስል ያቀርባል (ናሆም 3፥10)። "ሕፃናትን መፈጠፈጥ" የሚለው አገላለጽ በጥንቱ ዓለም የነበረውን አረመኔያዊ የጦርነት ባህልና፣ ጠላትን ከነዘሩ ለማጥፋት የሚደረገውን የጭካኔ ጥግ የሚያሳይ እጅግ አሳዛኝ ሥዕላዊ መግለጫ ነው።
በታሪካዊ አውድ ስንመረምረው፣ ናሆም ይህንን የተናገረው በአሦራውያን እጅ ስለወደቀችው የግብጿ ከተማ ቴብስ (ኖእሞን) ታሪክ ለማስታወስ ነው። አሦራውያን በስድስት መቶ ስልሳ ሦስት ቅድመ ልደተ ክርስቶስ ይህችን ታላቅ ከተማ ሲቆጣጠሩ፣ ነዋሪዎቿን በከፍተኛ ጭካኔ ጨፍጭፈዋል፣ ሕፃናትንም ሳይቀር በግድግዳና በድንጋይ ላይ ፈጥፍጠው ገድለዋል። አሁን ደግሞ ናሆም፣ ነነዌ (የአሦር ዋና ከተማ) በሌሎች ላይ ያደረገችው ይህ አሰቃቂ ታሪክ፣ በራሷ ላይ ተመልሶ እንደሚመጣና ያንኑ መራራ ጽዋ እንደምትጠጣ እያሳወቃት ነው።
በባህላዊና ሕጋዊ የጦርነት ሥርዓት፣ በጥንቱ የቅርብ ምሥራቅ ታሪክ አሸናፊው ኃይል የተሸናፊውን ሕዝብ ሕፃናት የሚገድለው፣ ወደፊት አድገው ብቀላ እንዳያደርጉና የዚያን ብሔር ዘር ሙሉ በሙሉ ለማጥፋት አስቦ ነበር። በእግዚአብሔር ፍጹም የፍትሕ ሕግ መሠረት ደግሞ፣ የፈሰሰው የንጹሐን ደም በከንቱ አይቀርም። አሦር የራሷን ግዛት የመሠረተችው በዚሁ የደም አፋሳሽነትና የጭካኔ ሕግ ስለነበር፣ መለኮታዊው ፍርድ ቤቷ በገዛ አሠራሯ መሠረት ብድራቷን እንድትቀበል ሕጋዊ ብያኔ አስተላለፈባት። ይህም በሰው ልጅ ጭካኔና በእግዚአብሔር ፍትሐዊ ብቀላ መካከል ያለውን ውጥረት ያሳያል።
በሥነ መለኮት፣ ይህ ክፍል ኃጢአት ምን ያህል አሰቃቂና አውዳሚ እንደሆነ አጉልቶ ያሳያል። እግዚአብሔር የፍቅር አምላክ ቢሆንም፣ በንጹሐን ላይ የሚደረገውን ግፍና ሥርዓታዊ ጭካኔ ዝም ብሎ የሚመለከት አምላክ አይደለም። ክፋት የቱንም ያህል ሥር ቢሰድና ቢታበይ፣ በመጨረሻው ዘመን በእግዚአብሔር የፍርድ ሚዛን ተመዝኖ ከነሥሩ (ከነዘሩ) ይነቀላል። የክፉዎች ዘር መጥፋት የእግዚአብሔርን ምድር ከርኩሰት የማጽዳት መለኮታዊ የጽድቅ ሥራ ነው።
ክፋት ዘላቂ ድል የለውም። ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በዓለም ላይ የሚታየው የግፍ፣ የጭካኔና የንጹሐን መገደል እጅግ የሚያሳዝን ቢሆንም፣ እግዚአብሔር የፍትሕ አምላክ መሆኑን በማመን ክፋትን አጥብቀን እንድንጠላ፣ ለሰላም እንድንጸልይና በፍትሕ ሚዛኑ ለሚበቀለው አምላክ ፍርዱን እንድንተው ያስተምረናል። የክፉዎች ፍጻሜ ጥፋት ነው።
እግዚአብሔር የንጹሐንን ደም ይበቀላል። አትሳቱ፤ እግዚአብሔር አይዘበትበትም፤ ሰው የሚዘራውን ሁሉ ያንኑ ደግሞ ያጭዳልና ተብሎ እንደተጻፈው፣ በጭካኔ የተዘራው የዓመፅ ዘር በመጨረሻው አስፈሪውን የጥፋት መከር ማስገኘቱ አይቀርም (ገላትያ 6፥7)።