ፍጹም ፍቅር ፍርሃትን አውጥቶ ይጥላል ማለት ምን ማለት ነው? (1ኛ ዮሐንስ 4:18)

ሐዋርያው ዮሐንስ የፍቅርን ኃይል ሲገልጽ "ፍጹም ፍቅር ፍርሃትን አውጥቶ ይጥላል እንጂ በፍቅር ፍርሃት የለም" ይላል (1ኛ ዮሐንስ 4:18)። "ፍጹም ፍቅር" (በግሪኩ ቴሌዮስ አጋፔ) ማለት ጎልማሳ፣ ሙሉ የሆነ፣ እና ግቡ ላይ የደረሰ የእግዚአብሔር ፍቅር ማለት ሲሆን፤ "አውጥቶ ይጥላል" የሚለው ቃል ደግሞ እንደ አንድ ኃይለኛ ወታደር ጠላቱን ከግዛቱ ጠራርጎ እንደሚያባርር፣ ፍቅርም የቅጣትን ፍርሃት ከሰው ልብ ውስጥ ሙሉ በሙሉ ገፍቶ እንደሚያወጣው የሚያሳይ ነው።

በታሪካዊው አውድ፣ የጥንት አሕዛብ ሃይማኖቶች የተገነቡት በፍርሃት ላይ ነበር። አማልክቶቻቸው በማንኛውም ሰዓት ሊቆጡና ሊቀጡ ስለሚችሉ፣ ሰዎች ዘወትር በፍርሃትና በድንጋጤ መሥዋዕት ያቀርቡ ነበር። በክርስቲያኖችም መካከል እንኳ፣ እግዚአብሔርን እንደ ጨካኝ ዳኛ አድርገው በመሳል፣ ኃጢአት በሠራን ቁጥር በመብረቅ ይመታናል ብለው የሚሸበሩ ነበሩ። ዮሐንስ ግን የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ውስጥ አድጎ ፍጹም ሲሆን፣ ይህንን የቅጣትና የባርነት ፍርሃት ጠራርጎ እንደሚያስወግደው አስተማረ።

ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ፍርሃትና ፍቅር በአንድ ልብ ውስጥ አብረው ሊኖሩ አይችሉም። ፍርሃት ቅጣትን ስለሚያስብ፣ ሰውን ወደ ኋላ ይጎትታል፣ ነፍስንም ያሰቃያል። ነገር ግን እግዚአብሔር ምን ያህል እንደሚወደን ስንረዳና እኛም እርሱን መውደድ ስንጀምር፣ የቅጣት ፍርሃት ስፍራ ያጣል። ኃጢአትን የምንተወው ገሃነም እንገባለን ብለን ፈርተን ሳይሆን፣ አባታችንን ስለምንወድና እርሱን ማሳዘን ስላልፈለግን ይሆናል። ይህ ወደ መንፈሳዊ ጉልምስና መድረስ ነው።

ይህንን ሀሳብ ሐዋርያው ጳውሎስ አጥብቆ ሲያስተምር፣ አባ አባት ብለን የምንጮኽበትን የልጅነት መንፈስ ተቀበላችሁ እንጂ እንደገና ለፍርሃት የባርነትን መንፈስ አልተቀበላችሁምና ይላል (ሮሜ 8:15)። ለጢሞቴዎስም ሲጽፍለት፣ እግዚአብሔር የኃይልና የፍቅር ራስንም የመግዛት መንፈስ እንጂ የፍርሃት መንፈስ አልሰጠንምና በማለት እውነተኛው መንፈስ ከፍርሃት ነጻ እንደሚያወጣ ያረጋግጣል (2ኛ ጢሞቴዎስ 1:7)።

ቃሉ ለእኛም እግዚአብሔርን የምናመልክበትን ተነሳሽነት ያስተካክልልናል። ዛሬም ቢሆን ብዙዎች ወደ ቤተ ክርስቲያን የሚመጡትና የሚያገለግሉት እግዚአብሔር እንዳይቀጣቸው ፈርተው ነው። ነገር ግን እግዚአብሔር የሚፈልገው በፍርሃት የሚርበደበዱ ባሪያዎችን ሳይሆን፣ በፍቅር የሚታዘዙ ልጆችን ነው። የልባችን ሞተር ፍርሃት ሳይሆን ፍቅር መሆን አለበት።

ብርሃን ጨለማን እንደሚያባርር ሁሉ ፍቅርም ፍርሃትን ያሸንፋል። "ፍርሃት ሰውን በእስር ቤት ውስጥ ዘግቶ ሲያሰቃየው፣ ፍጹም ፍቅር ግን የነጻነትን በር ከፍቶ ወደ ሰላም ያወጣዋል" እንደሚባለው፣ እኛም በአባታችን ፍቅር አድገን ዘወትር ያለ ቅጣት ፍርሃት ልንመላለስ ይገባል።