ሐዋርያው ጳውሎስ የፍቅርን ውስጣዊ ንጽሕና ሲገልጽ "ፍቅር አይታበይም" በማለት የትዕቢትን መንፈስ ይቃወማል (1 ቆሮንቶስ 13:4)። "አይታበይም" የሚለው ቃል በጥንታዊው ቋንቋ እንደ አየር ፊኛ አለመንፋትን፣ በራስ አመለካከት አለመሞላትንና ራስን ከሌሎች አብልጦ አለማየትን ያሳያል። መመካት ውጫዊ ጉራ ሲሆን፣ መታበይ ደግሞ የዚያ ጉራ ምንጭ የሆነው ውስጣዊ የትዕቢት ስሜት ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ የቆሮንቶስ ክርስቲያኖች በነበራቸው መንፈሳዊ ዕውቀትና የጸጋ ስጦታ ምክንያት ልባቸው ታብዮ ነበር። እውቀት አላቸው፣ ነገር ግን ያ እውቀት ለትዕቢት እንጂ ለፍቅር አላገለገላቸውም ነበር። ጳውሎስ ይህንን ሁኔታ ሲያርም፣ ፍቅር ራስን እንደ ትልቅና ሁሉን አዋቂ አድርጎ እንደማይቆጥር፣ ይልቁንም የሌሎችን ሐሳብና ድርሻ እንደሚያከብር ነገረ መለኮታዊ እርማት ሰጣቸው።
ይህንን የትዕቢት አስከፊነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም በግልጽ ያሳየናል። ትዕቢት ውድቀትን፣ ኵራትም ጥፋትን ትቀድማለች ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ምሳሌ 16:18)። እንዲሁም እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፣ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል በማለት ያረጋግጣል (1 ጴጥሮስ 5:5)። ፍቅር በትዕቢት ከተሞላ ልብ ጋር አብሮ መኖር አይችልም።
የዚህ ቃል ጥልቅ ውጥረት የሰው ልጅ ጥቂት ዕውቀት ወይም ሥልጣን ሲያገኝ ራሱን ከሌሎች ልቆ ለማሳየት በሚያደርገው ትግል ላይ ነው። መታበይ የሌላውን ሰው ምክር ላለመቀበልና "እኔ ብቻ ልክ ነኝ" ወደሚል ግትርነት ይመራል። ነገር ግን ፍቅር ይህንን የትዕቢት አየር በማውጣት፣ ራስን ዝቅ ለማድረግና ከሌሎች ለመማር ፈቃደኛ የሆነ ልብን ይፈጥራል።
ቃሉ ለእኛም በልባችን ውስጥ ያለውን የተደበቀ ትዕቢት እንድንመረምር ያሳስበናል። በመንፈሳዊነት፣ በትምህርትም ሆነ በኑሮ ደረጃ ከሌሎች የተሻልን ብንሆን እንኳ፣ ራሳችንን ከፍ ከማድረግ ተቆጥበን ወንድሞቻችንንና እህቶቻችንን በእኩልነትና በአክብሮት እንድንመለከት ጥብቅ ኃላፊነት ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ ፍቅር የትዕቢት መድኃኒት ነው። "በትዕቢት የተነፋ ልብ ለሌሎች የሚሆን ቦታ የለውም፤ ነገር ግን ፍቅር ልብን ባዶ በማድረግ የሰዎችን ሸክም ለመሸከም ሰፊ ሥፍራ ያዘጋጃል" እንደሚባለው፣ ራሳችንን ዝቅ አድርገን ዘወትር በፍቅር ልንመላለስ ይገባናል።