ስለ ፍቅር ውስጣዊ ንጽሕና ቃሉ ሲያስተምር "ፍቅር አይቀናም" በማለት የሥጋን ክፉ በሽታ ያወግዛል (1 ቆሮንቶስ 13:4)። "አይቀናም" የሚለው ቃል በሌላው ሰው ስኬት፣ መንፈሳዊ ስጦታ፣ በረከት ወይም ከፍታ ላይ አለማዘንን፣ አለመቆጨትንና ያንን ነገር ለራስ ብቻ አለመመኘትን ያመለክታል። ቅናት የሌላውን በረከት እንደ ራስ ጉድለት አድርጎ የሚቆጥር አጥፊ የልብ ስሜት ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ አማኞች በመንፈሳዊ ስጦታዎቻቸው እርስ በርስ ይፎካከሩና ይቀናኑ ነበር። አንዱ ሌላው ካለው ስጦታ የተሻለ እንዲኖረው ይመኝ፣ የሌላውንም ክብር ያንቋሽሽ ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህ የቅናት መንፈስ ቤተ ክርስቲያንን እንደሚያፈርስ በመረዳት፣ እውነተኛ ፍቅር የሌላውን በረከት እንደ ራስ አድርጎ እንደሚቆጥርና እንደማይቀና ነገረ መለኮታዊ እርማት ሰጣቸው።
ይህንን የቅናት አስከፊነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌላ ቦታም በስፋት ይገልጸዋል። ቅናት ግን አጥንትን ያበሰብሳል ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ምሳሌ 14:30)። እንዲሁም ቅናትና አድመኝነት ባሉበት ስፍራ በዚያ ሁከትና ክፉ ሥራ ሁሉ አሉ በማለት ያረጋግጣል (ያዕቆብ 3:16)። ፍቅር ግን ይህንን የአጥንት ነቀዝ ከልብ ውስጥ ጠራርጎ በማውጣት ሰላምን ይተክላል።
የዚህ ቃል ጥልቅ ውጥረት የሰው ልጅ በተፈጥሮው ራሱን ከሌሎች ጋር ለማወዳደር በሚያደርገው ዝንባሌ ላይ ይታያል። እኛ የጸለይንለትን በረከት አጠገባችን ያለው ሰው ሲያገኘው፣ አብሮ በቅንነት መደሰት እጅግ ከባድ መንፈሳዊ ፈተና ነው። ሆኖም፣ ፍቅር የሰዎችን ስኬት አክብሮ መቀበልን እንጂ፣ በውስጥ ማጉረምረምን ፈጽሞ አያስተናግድም።
ቃሉ ለእኛም በልባችን ውስጥ ያለውን ስውር የቅናት ስሜት እንድናስወግድ ይረዳናል። ወንድሞቻችን በትምህርት፣ በገንዘብ፣ በጋብቻም ሆነ በአገልግሎት ሲሳካላቸው፣ ከማንኛውም ዓይነት ውድድርና ቅናት ወጥተን ከልባችን አብረን እንድንደሰት ተግባራዊ መመሪያ ይሰጠናል።
በመጨረሻም፣ ቅናት የፍቅር ተቃራኒ ነው። "ቅናት የሌላውን ብርሃን በማጥፋት ራስን ለማብራት የሚደረግ ከንቱ ጥረት ሲሆን፣ ፍቅር ግን በሌላው መብራት እየደመቀ የሚያበራ የሰማይ ጸጋ ነው" እንደሚባለው፣ ልባችንን ከቅናት አጽድተን በፍቅር ልንኖር ይገባናል።