ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ፍቅር ታላቅነት ሲያስተምር “ፍቅር ሁሉን ይታገሣል፥ በሁሉ ያምናል፥ ሁሉን ተስፋ ያደርጋል፥ በሁሉ ይጸናል” በማለት ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን ያስተምረናል (1 ቆሮንቶስ 13፡7)። በዚህ ክፍል ውስጥ “ሁሉን ይታገሣል” ወይንም በሌላ አገላለጽ “ሁሉን ይሸፍናል” የሚለው ቃል በመጀመሪያው የጽሑፍ ቋንቋ ሲተረጎም እንደ ጣሪያ ሆኖ ከዝናብና ከማዕበል መከላከልን፣ የሰዎችን ድካም መሸፈንና ክብርን መጠበቅን የሚያመለክት ሰፊ ጽንሰ ሀሳብ ነው።
በታሪካዊ እና ባህላዊ አውድ ስንመለከተው የቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ምእመናን እርስ በርሳቸው ከመሸፋፈን ይልቅ አንዱ የሌላውን ነውር በአደባባይ በማውጣት እና በአረማውያን ፍርድ ቤቶች በመካሰስ ይታወቁ ነበር። ወንድም የወንድሙን ስህተት በማጋለጥ መንፈሳዊ ልዕልናን ለማግኘት በሚሽቀዳደሙበት ማኅበረሰብ ውስጥ፣ ጳውሎስ ይህንን ባህል ክፉኛ በመንቀፍ እውነተኛ ፍቅር የሌሎችን ክብር እንደሚጠብቅና ድክመታቸውን እንደሚሸፍን አስተማራቸው።
ከሥነ መለኮት አኳያ ፍቅር ሰዎችን የሚጠብቀው ኃጢአትን በማበረታታት ሳይሆን የሰውን ልጅ ክብር ላለማዋረድ ነው። እግዚአብሔር የሰውን ልጅ ኃጢአት በክርስቶስ ደም እንደሸፈነ ሁሉ፣ መንፈሳዊ ፍቅርም የሌሎችን ነውር ከመዘርገፍ ይቆጠባል (1 ጴጥሮስ 4፡8)። ይህ መለኮታዊ የሆነ የፍቅር ባሕርይ፣ የወደቀውን በማንሳት እና የተሰበረውን በመጠገን ላይ ያተኮረ እንጂ ለማጥፋት የሚዘምት አይደለም።
በዚህ ሂደት ውስጥ የሚፈጠረው ትልቁ መንፈሳዊ ውጥረት በሥጋዊው የማጋለጥ ዝንባሌ እና በመንፈሳዊው የመሸፈን ኃላፊነት መካከል ያለው ትግል ነው። የሰው ልጅ ተፈጥሮ የሌሎችን ስህተት በማውራት ራስን ጻድቅ አድርጎ ማቅረብን ይፈልጋል፤ ነገር ግን የመንፈስ ቅዱስ ቃል ይህንን ዝንባሌ በመስበር በወንድሞች ድካም ላይ የጸጋን ጣሪያ እንድንዘረጋ አጥብቆ ይጠይቀናል (ምሳሌ 10፡12)። እውነተኛ ፍቅር የሰዎችን ነውር አደባባይ ከማውጣት ይልቅ በጸሎት ጓዳ ውስጥ ይሸፍነዋል።
በማኅበራዊ ሚዲያ እና በተለያዩ መድረኮች የሰዎችን ስህተት ማጋለጥ እንደ ጀግንነት በሚቆጠርበት በዚህ ዘመን፣ እኛ ግን የሌሎችን ክብር በመጠበቅና በጸሎት በመሸፈን ከዓለም የተለየን መሆናችንን በተግባር ልናሳይ ይገባል።
ሰዎችን መጠበቅና መሸፈን ከልብ የሚመነጭ የፍቅር መገለጫ ነው። “እውነተኛ ፍቅር የሰዎችን ነውር የሚያጋልጥ ብርሃን ሳይሆን፣ በድክመታቸው ላይ የሚዘረጋ የምሕረት ጣሪያ ነው” እንደሚባለው በወንድሞቻችን ሕይወት ላይ የጥበቃ ከለላ ልንሆን ይገባል።