"በሰማያት ያለውን የአባቴን ፈቃድ የሚያደርግ እንጂ፥ ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ የሚለኝ ሁሉ መንግሥተ ሰማያት የሚገባ አይደለም" (ማቴ 7:21) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ማጠቃለያ ላይ እጅግ አስደንጋጭ የሆነ መለኮታዊ ማስጠንቀቂያ ሰጥቷል። በግሪኩ ቋንቋ "ኩሪዮስ" ተብሎ የተጻፈው ቃል፣ "ጌታ"፣ ሙሉ ሥልጣን ያለው ባለቤት፣ ወይም ገዥ የሚለውን ጥልቅ ሥነ-መለኮታዊ ትርጉም ይይዛል። በአይሁድ ባሕል አንድን ስም "ጌታ ሆይ፣ ጌታ ሆይ" ብሎ ደጋግሞ መጥራት የጠበቀ ቅርበትን፣ አክብሮትን ወይም መንፈሳዊ ቅንዓትን ለማሳየት የሚጠቅም ዘይቤ ነው። ሆኖም ይህ የክርስቶስ አዋጅ፣ በአንደበት የሚደረግ የሃይማኖት ጩኸት እና በሕይወት የሚገለጥ እውነተኛ መታዘዝ ምን ያህል የተለያዩ እንደሆኑ የሚያሳይ ታላቅ የቅድስና መለኪያ ነው።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ ዘመን አንድን ሰው "ጌታ" ብሎ መጥራት ፍጹም የሆነ የባርነት መገዛትን እና ታዛዥነትን ያመለክት ነበር። በዘመኑ የነበሩት ፈሪሳውያን እና አብዛኛው ሕዝብ በእግዚአብሔር ስም መማልን፣ መጸለይን እና ሃይማኖታዊ ቃላትን መጠቀምን ያዘወትሩ ነበር። ኢየሱስ ይህንን ማስጠንቀቂያ ሲሰጥ፣ ብዙዎች የእግዚአብሔርን ስም በከንፈራቸው እያከበሩ ልባቸው ግን ከእርሱ የራቀ መሆኑን በማጋለጥ ነው (ኢሳ 29:13)። "ጌታ" የሚለውን ታላቅ ስም እንደ ሃይማኖታዊ መፈክር ወይም የጸሎት ማሳመሪያ አድርጎ መጠቀም ቀላል ቢሆንም፣ በዕለት ተዕለት ኑሮ የጌትነቱን ሥልጣን በተግባር መቀበል ግን ራስን መካድ የሚጠይቅ ከባድ የመስቀል መንገድ ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ከንቱ ከሆነ የከንፈር እምነትና ሕያው ከሆነ የመታዘዝ ሕይወት መካከል ካለው ፍልሚያ ነው። ብዙዎች በዚያ ቀን በስምህ ትንቢት አልተናገርንምን? አጋንንትንስ አላወጣንምን? ብለው እንደሚከራከሩ ቃሉ ይነግረናል (ማቴ 7:22)። ነገር ግን መንፈሳዊ ስጦታዎችን መጠቀም ወይም ተአምራትን ማድረግ በራሱ የድነት ማረጋገጫ ሊሆን አይችልም። እውነተኛው የድነት ማረጋገጫ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ ነው። እምነት ያለ ሥራ የሞተ እንደሆነ ሁሉ (ያዕ 2:17)፣ የክርስቶስን ጌትነት በአፍ እያወጁ ሕግን በሚያፈርስ የኃጢአት ኑሮ መመላለስ እግዚአብሔርን ማሳዘን ነው። ጌታችንም እናንተ ዓመፀኞች ከእኔ ራቁ በማለት ፍርዱን ያውጃል (ማቴ 7:23)።
ይህ ትምህርት እውነተኛ ክርስትና ከሃይማኖታዊ እንቅስቃሴ ይልቅ ጥልቅ የሆነ ግላዊ ግንኙነትን እንደሚፈልግ ያረጋግጥልናል። "ከቶ አላወቅኋችሁም" የሚለው የክርስቶስ ቃል፣ በመካከላቸው የፍቅር፣ የኅብረትና የቅድስና ትውውቅ እንዳልነበረ ያሳያል። የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ መንፈስ ቅዱስ በሕይወታችን የሚሠራው ታላቁ ተአምር አጋንንትን ማውጣት ብቻ ሳይሆን፣ ውስጣዊ ማንነታችንን ቀይሮ ለአባታችን ፈቃድ ፍጹም ታዛዦች እንድንሆን ማድረግ ነው። የሚያስፈልገው የአንደበት ጩኸት ሳይሆን የልብ መገዛት ነው። እርሱን አውቀዋለሁ የሚል ትእዛዛቱንም የማይጠብቅ ውሸተኛ ነው እውነትም በእርሱ ውስጥ የለም እንደሚለው ቃል (1 ዮሐ 2:4)፣ መታዘዝ የሌለበት አምልኮ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ የለውም።
ከዚህ ጥልቅ እውነት ለእኛ የክርስትና ሕይወት የሚሆን ታላቅ መንፈሳዊ ትምህርት እናገኛለን። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ቆመን ስንዘምር፣ እጃችንን አንስተን "ጌታ ሆይ" ስንል፣ ቃላችን ከሕይወታችን ጋር ይስማማል ወይ ብለን ራሳችንን በጥብቅ ልንመረምር ይገባል። ክርስትና የአዳራሽ ውስጥ ስሜታዊ ጩኸት ብቻ አይደለም፤ ከቤተ ክርስቲያን በር ውጭ ባለው የዕለት ተዕለት ኑሯችን፣ በሥራ ቦታችን እና በትዳራችን ውስጥ የእግዚአብሔርን ፈቃድ መፈጸም ጭምር ነው። በከንፈራችን ጌታ ብለነው በተግባራችን ግን ራሳችን የሕይወታችን ጌታ ከሆንን፣ በመንፈሳዊ ማታለል ውስጥ ወድቀናል ማለት ነው። እግዚአብሔር የሚፈልገው በስሙ የሚነግዱትን ሳይሆን፣ በፈቃዱ የሚመላለሱትን እውነተኛ ልጆች ነው።
በመጨረሻም፣ "ጌታ ሆይ" የሚለው አዋጅ ወደ መንግሥተ ሰማያት የሚያስገባን ቃሉን በተግባር ስንኖረው ብቻ መሆኑን ልብ ልንል ይገባል። "እውነተኛ ደኅንነት በአንደበት ከሚደረግ ሃይማኖታዊ ውዳሴ አልፎ፣ የልብን ዙፋን ለክርስቶስ በማስረከብና የአባትን ፈቃድ በቅድስና በመፈጸም የሚገለጥ ሕያው የጸጋ ጉዞ ነው" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ የምትሉኝን የማታደርጉ ከሆነ ስለ ምን ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ ትሉኛላችሁ? የሚለውን የክርስቶስን ጥያቄ ዘወትር እያሰብን፣ በታዛዥነትና በፍርሃት የድነታችንን መንገድ እንድንፈጽም በግልጽ ያስተምረናል (ሉቃ 6:46)።