ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ "ሰው ከውኃና ከመንፈስ ካልተወለደ በቀር" ብሎ የተናገረው ቃል (ዮሐንስ 3፡5)፣ የውኃ ጥምቀት ለዘላለም ድነት (መዳን) ፍጹም ግዴታ መሆኑን የሚያስተምር አይደለም። እውነተኛ መዳን የሚገኘው በክርስቶስ ኢየሱስ በማመን ብቻ ሲሆን፣ በዚህ ክፍል የተጠቀሰው "ውኃ" የሚያመለክተው መንፈሳዊ መታጠብንና የእግዚአብሔርን ቃል እንጂ، አካላዊ የሆነውን የውኃ ጥምቀት ሃይማኖታዊ ሥርዓት አይደለም።
በታሪካዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዳራ፣ ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር የክርስቲያኖች የውኃ ጥምቀት ሥርዓት ገና አልተጀመረም ነበር። ኒቆዲሞስ ይህንን ቃል እንዲረዳው የተጠበቀው ከብሉይ ኪዳን ትንቢቶች ነው። በሕዝቅኤል 36፡25 ላይ እግዚአብሔር "ጥሩ ውኃንም እረጭባችኋለሁ… አዲስም መንፈስ በውስጣችሁ አኖራለሁ" ማለቱ፣ መንፈሳዊ ንጽሕናንና ዳግም ልደትን ለማሳየት ነው። በተጨማሪም በመስቀል ላይ የነበረው ወንበዴ ሳይጠመቅ ከጌታ ጋር ገነት መግባቱ ጥምቀት ለመዳን ግዴታ አለመሆኑን ያረጋግጣል (ሉቃስ 23፡43)።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ መዳን በእምነት ብቻ በጸጋ የሚገኝ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው (ኤፌሶን 2፡8-9)። የውኃ ጥምቀት መዳንን የሚያስገኝ ሥርዓት ቢሆን ኖሮ፣ መዳናችን በእግዚአብሔር ጸጋና በሰው ልጅ ተግባር (ሥራ) ላይ የተመሠረተ ይሆን ነበር። ጥምቀት የዳነ ሰው የሚያሳየው ውጫዊ የታዛዥነትና የምስክርነት ምልክት እንጂ፣ የኃጢአት ስርየት የሚያስገኝ የውስጥ ማንነትን የሚቀይር አዳኝ ኃይል አይደለም። መንጻት የሚመጣው በክርስቶስ ደምና በቃሉ አማካኝነት ብቻ ነው።
በዚህ የትርጉም ሐሳብ ውስጥ ትልቅ የሥርዓት ውጥረት እናያለን። የሰው ልጅ ዘወትር የሚታይና የሚዳሰስ ሃይማኖታዊ ሥርዓትን በመፈጸም ሕሊናውን ለማሳረፍ ይፈልጋል። አካላዊ ጥምቀትን እንደ መዳን ዋስትና መቁጠር، የሰውን ልጅ እምነት ከክርስቶስ የመስቀል ሥራ ወደ ራሱ ሃይማኖታዊ ድርጊት ያዞረዋል። እግዚአብሔር ግን የሚፈልገው በመንፈስ ቅዱስ አማካኝነት የሚደረግ የልብ መገረዝንና እውነተኛ አዲስ ልደትን ነው።
አካላዊ ውኃ የውጭውን እድፍ ከማጠብ ባለፈ ነፍስን ሊያነጻ አይችልም። የሰውን ነፍስ የሚያጥበውና አዲስ ሕይወት የሚሰጠው የመንፈስ ቅዱስ አሠራር ብቻ ነው። ስለዚህ ጌታ "ከውኃና ከመንፈስ" ሲል፣ ቃሉና መንፈሱ ተጣምረው በሰው ልብ ውስጥ የሚያመጡትን ሥር ነቀል የንስሐና የተሃድሶ ሥራ መግለጹ ነው።
ቃሉ ለእኛም መዳናችን የተመሠረተው በክርስቶስ ፍጹም ሥራ ላይ መሆኑን አውቀን፣ ጥምቀትንም የዳንበት የጸጋ ምልክት አድርገን እንድንፈጽም ያሳስበናል። "ልጅነትን በሚያገኝበት መታጠብና በመንፈስ ቅዱስ መታደስ አዳነን እንጂ እኛ ስላደረግነው የጽድቅ ሥራ አይደለም" እንደሚለው ቃሉ (ቲቶ 3፡5)፣ እኛም መዳናችንን ከሥርዓት ይልቅ በመንፈስ ቅዱስ መለኮታዊ አሠራር ላይ ዘወትር ልንመሠርት ይገባናል።