ይህ ተስፋ እንደ ነፍስ መልሕቅ አለን ሲባል ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 6፡19)?

የዕብራውያን ጸሐፊ እግዚአብሔር ስለሰጠን ጽኑ ተስፋ ሲያብራራ "ይህም ተስፋ እንደ ነፍስ መልሕቅ አለን እርሱም እርግጥና ጽኑ የሆነ ወደ መጋረጃውም ውስጥ የገባ ነው" በማለት አስደናቂ የሆነ መለኮታዊ እውነትን ያስተምራል (ዕብራውያን 6፡19)። "መልሕቅ" በመርከብ ላይ የሚገኝና ማዕበል ሲነሳ መርከቡን ከዓለት ጋር አጋጭቶ እንዳያጠፋው ወደ ባሕሩ ጥልቅ የሚጣል ከባድ የብረት መሣሪያ ነው። "ተስፋ" የተባለው ደግሞ እግዚአብሔር በአብርሃም በኩል የገባውና በክርስቶስ ኢየሱስ የተፈጸመው የማይለወጥ የድነት (የመዳን) ቃል ኪዳን ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት ሰዎች የባሕር ላይ ጉዞን እጅግ ይፈሩ ነበር። መርከበኞች በማዕበል ውስጥ ሲገቡ ብቸኛው ተስፋቸው መልሕቃቸው ነበር። የዕብራውያን አማኞች በስደት፣ በመገለልና በመከራ ማዕበል ውስጥ እያለፉ ስለነበር የጸሐፊው አገላለጽ በቀጥታ ልባቸውን የሚነካ ነበር። ይህ ሥዕላዊ አገላለጽ ክርስቲያኖች በሕይወት ውጣ ውረድ ውስጥ ሲናወጡ ነፍሳቸው መረጋጋት የምትችለው በማይናወጠው በእግዚአብሔር ተስፋ ላይ መልሕቋን ስትጥል ብቻ መሆኑን ያሳያል።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር ይህ መልሕቅ የተመሠረተው በሁለት የማይለወጡ ነገሮች ላይ ነው፤ እነርሱም የእግዚአብሔር ቃልና የእግዚአብሔር መሐላ ናቸው (ዕብራውያን 6፡18)። እግዚአብሔር ሊዋሽ አይችልም። ስለዚህ የድነታችን ሕጋዊ ማረጋገጫ የሰውየው ጠንካራነት ሳይሆን፥ ተስፋ የሰጠው አምላክ ታማኝነት ነው። ይህ መልሕቅ ወደ ታች ወደ ባሕር ሳይሆን፥ ወደ ላይ ወደ ሰማያዊው መቅደስ (ወደ መጋረጃው ውስጥ) የተጣለ መሆኑ የቃል ኪዳኑን መለኮታዊነትና ዘላለማዊነት ያረጋግጣል።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ተስፋ ውጥረት ያለው በሚታየው ዓለም መከራና በማይታየው ሰማያዊ እርግጠኝነት መካከል ነው። መርከበኛው መልሕቁን ከጣለ በኋላ በውኃው ውስጥ ያለውን አያይም፤ ሆኖም መርከቡ ጸንቶ በመቆሙ መልሕቁ ዓለቱን እንደያዘ ያውቃል። በተመሳሳይ አማኞች በሰማይ ያለውን ክርስቶስን በአካል ባያዩትም፥ በውስጣቸው ያለው መንፈሳዊ ሰላምና መረጋጋት ነፍሳቸው በክርስቶስ ዐለት ላይ መታሰሯን ያረጋግጥላቸዋል። ይህ ተስፋ ሥጋዊ ሳይሆን የነፍስ ደኅንነትን የሚጠብቅ ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው ችግርና መከራ ሲበዛበት የጭንቀት ማዕበል ያናውጠዋል። ብዙዎች ተስፋ ቆርጠው የሕይወት መርከባቸው ሲሰበር ይታያል። ነገር ግን እውነተኛው ክርስቲያናዊ ተስፋ ምኞት ብቻ ሳይሆን "እርግጥና ጽኑ" የሆነ መታመን ነው። መከራው ምንም ያህል ኃይለኛ ቢሆን፥ መልሕቃችን የታሰረበት ክርስቶስ ከማዕበሉ ሁሉ በላይ ነው። አማኞች ወደ ኋላ ለማፈግፈግ ሲፈተኑ ይህ የነፍስ መልሕቅ ወደ እግዚአብሔር ዙፋን አጥብቆ ይስባቸዋል።

ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ለሚገጥመን ለማንኛውም ዓይነት ማዕበል ፍጹም የሆነ መረጋጋትን ይሰጠናል። ዛሬ ዓለም በብዙ ጭንቀትና ፍርሃት ስትናወጥ፥ እኛ ግን ወደ ሰማይ በገባው በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ ተስፋችንን አጥብቀን መያዝ አለብን። "በማዕበል ውስጥ የጸናች ነፍስ፥ መልሕቋን በማይናወጠው በክርስቶስ ዐለት ላይ የጣለች ናት" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በገባልን ኪዳን ላይ ታምነን በሰላም ልንጓዝ ይገባል።