ያለ ቅድስና ጌታን ማንም አያይም ማለት ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 12:14)?

የእግዚአብሔር ቃል ስለ እውነተኛ ክርስቲያናዊ አኗኗር ሲያስተምር፡ "ከሰው ሁሉ ጋር ሰላምን ተከታተሉ ቅድስናንም፤ ያለ እርሱ ጌታን ሊያይ የሚችል የለምና" በማለት በጥብቅ ያሳስባል (ዕብራውያን 12:14)። ቅድስና የሚለው ቃል ከኃጢአት መለየትን፣ ለእግዚአብሔር ብቻ የተለየ መሆንንና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የክርስቶስን ባሕርይ ማንጸባረቅን ያመለክታል።

እግዚአብሔር በተፈጥሮው ፍጹም ቅዱስ፣ ነውር የሌለበትና ከክፋት ሁሉ የራቀ አምላክ ነው። ብርሃን ከጨለማ ጋር ምንም ዓይነት ኅብረት እንደሌለው ሁሉ፣ ቅዱሱ አምላክም ከኃጢአት ጋር ፈጽሞ ሊተባበር አይችልም። በመሆኑም ወደ እርሱ መገኘት ለመቅረብና ፊቱን ለማየት፣ የሰዎች ሕይወት ከእርሱ ባሕርይ ጋር የሚስማማ የቅድስና ልምምድ ሊኖረው ግድ ይላል።

በክርስትና ትምህርት ቅድስና በሁለት መንገድ ይታያል። የመጀመሪያው ክርስቶስን ስንቀበል በደሙ የምናገኘው "የአቋም ቅድስና" ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ በዕለት ተዕለት ሕይወታችን መንፈስ ቅዱስን በመታዘዝ የምንኖረው "የተግባር ቅድስና" ነው። የዕብራውያን ጸሐፊ እዚህ ላይ እያነሳ ያለው፣ አማኞች በመዳናቸው ያገኙትን ጸጋ በተግባር ሕይወታቸው ዘወትር እንዲያሳዩት ነው።

"ጌታን ማየት" የሚለው ሐሳብ በምድር ላይ በጸሎትና በአምልኮ የምናደርገውን መንፈሳዊ ኅብረት፣ እንዲሁም በመጨረሻው ዘመን በክብር ፊቱን በግልጽ ማየትን ያካትታል። አንድ ሰው ኃጢአትን እየተለማመደና ቅድስናን እየጠላ ክርስቲያን ነኝ ቢል፣ የዚያ ሰው እምነት የሞተ ስለሆነ በምድርም ሆነ በሰማይ ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት ሊኖረው አይችልም።

ቃሉ ለእኛም የቅድስና ሕይወት አማራጭ ሳይሆን የክርስትና መሠረታዊ መገለጫ መሆኑን እንድናስተውልና፣ ራሳችንን ከዓለማዊ ርኩሰት ሁሉ እንድንጠብቅ አጥብቆ ያስገነዝበናል። የጠራና ንጹሕ ሕሊና ከሌለን የእግዚአብሔርን ክብር ማየት አንችልም።

ስለዚህ እንደ ተጠራንበት ጥሪ ክብር፣ በኑሯችን ሁሉ ከክፉ ነገር ርቀን ለእግዚአብሔር የተለየን ሆነን መገኘት አለብን። ዳሩ ግን የጠራችሁ ቅዱስ እንደ ሆነ እናንተ ደግሞ በኑሯችሁ ሁሉ ቅዱሳን ሁኑ ተብሎ እንደተጻፈ፣ ሕይወታችንን ዘወትር በቃሉ እውነት ልናነጻ ይገባል (1ኛ ጴጥሮስ 1:15)።