በቀዳሚው ቁጥር ላይ ያለውን ሐሳብ በማነጻጸር፣ ጴጥሮስ "የጌታ ፊት ግን ክፉን በሚያደርጉ ላይ ነው" (1 ጴጥሮስ 3፡12) በማለት የእግዚአብሔርን ቅድስናና ፍርድ ያውጃል። "የጌታ ፊት" የሚለው መንፈሳዊ አገላለጽ፣ የእግዚአብሔርን መለኮታዊ መገኘት፣ ፍርዱን፣ ቁጣውንና በኃጢአት ላይ ያለውን ፍጹም ተቃውሞ የሚያሳይ ቃል ነው። እግዚአብሔር ፊቱን ወደ አንድ ሰው መመለሱ የፍርድና የቅጣት ምልክት ነው።
በጥንቱ ምሥራቃዊ ባህል ውስጥ፣ ንጉሥ ፊቱን ከአንድ ሰው ላይ ማዞሩ ወይም በአንድ ሰው ላይ ፊቱን ማጥቆሩ፣ ያ ሰው ከንጉሡ ሞገስ መውጣቱንና የሞት ፍርድ እንደተፈረደበት የሚያሳይ ምልክት ነበር። በተመሳሳይ መንገድ፣ ፍጹም ቅዱስ የሆነው እግዚአብሔር፣ ክፋትንና ኃጢአትን አዘውትረው በሚያደርጉ ሰዎች ላይ ፊቱን ያዞራል። ይህ ማለት የእግዚአብሔር መለኮታዊ ሞገስ፣ ጥበቃና ሰላም ከእነርሱ ይርቃል ማለት ነው።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት ያለው በእግዚአብሔር ፍቅርና ቅድስና መካከል ነው። እግዚአብሔር ሰዎችን ሁሉ ይወዳል፣ ነገር ግን ክፋትንና ዓመፃን ፈጽሞ ይጠላል። ኃጢአት በእግዚአብሔር ቅድስና ላይ የሚደረግ ቀጥተኛ ዓመፅ በመሆኑ፣ አምላክ ኃጢአትን ዝም ብሎ ማለፍ አይችልም። ስለዚህ "የጌታ ፊት በክፉዎች ላይ ነው" ሲባል፣ እግዚአብሔር የኃጢአትን ሥራ በጽድቅ ይቃወማል፣ በጊዜውም ተገቢውን ፍርድ ይሰጣል ማለት ነው (ሮሜ 1፡18)።
ይህ መለኮታዊ ፊት ለጻድቃን የብርሃንና የሰላም ምንጭ ሲሆን፣ ክፉን በሚያደርጉ ላይ ግን እንደሚያቃጥል እሳት ነው። ክፋትን እያደረጉ የእግዚአብሔርን በረከትና ሰላም መጠበቅ መንፈሳዊ ሞኝነት ነው። እግዚአብሔር የኃጢአተኞችን ጸሎት የማይሰማበት ዋነኛው ምክንያት፣ እነርሱ ራሳቸው ኃጢአትን በመምረጥ የእግዚአብሔርን ፊት ስለሸሹ ነው።
ቃሉ ለእኛም ከኃጢአትና ከክፋት ፈጽመን እንድንርቅ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። የእግዚአብሔርን ፊት በጸጋና በሞገስ ለማየት እንጂ፣ በፍርድና በቁጣ እንዳናየው ዘወትር ኑሯችንን በእግዚአብሔር ቃል ሚዛን እየመረመርን በንጽሕና ልንመላለስ ይገባናል።
"የእግዚአብሔር ፊት ለወዳጆቹ የብርሃን ምንጭ፣ ለጠላቶቹ ግን የሚያቃጥል እሳት ነው፤" እንደሚባለው፣ በኃጢአት መኖር ማለት ከሁሉ ኃያል ከሆነው አምላክ ፊት ጋር ራስን ማጋጨት መሆኑን አውቀን፣ ከክፋት መንገድ ልንርቅ ይገባል።