ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች በአገልግሎታቸው ሊኖራቸው የሚገባውን ትጋት ሲገልጽ “የጌታ ሥራ ሁልጊዜ የሚበዛላችሁ ሁኑ” ይላል (1 ቆሮንቶስ 15፡58)። “የሚበዛላችሁ ሁኑ” የሚለው ቃል የተለመደውን ወይም የተጠየቀውን ብቻ ከማድረግ አልፎ፣ ከመጠን በላይ መትረፍረፍን፣ ያለምንም ገደብ ራስን መስጠትን፣ እና በእግዚአብሔር መንግሥት ሥራ ውስጥ ፍሬያማ ሆኖ መገኘትን የሚያመለክት ነው።
በጥንቱ የሮማውያን ማኅበረሰብ ውስጥ አብዛኛው ሥራ የሚሠራው በባሪያዎች ሲሆን፣ ብዙዎቹ የሚሠሩት እንዳይቀጡ በመፍራት እና የተመደበባቸውን ዝቅተኛ ድርሻ ብቻ ነበር። ጳውሎስ ግን የክርስቶስን ወንጌል ለተቀበሉ ሰዎች ይህንን አመለካከት በመቀየር፣ ለጌታ የሚደረግ አገልግሎት በግዴታ ወይም በፍርሃት ሳይሆን ከልብ በመነጨ ፍቅርና በታላቅ ትጋት በተትረፈረፈ ሁኔታ መከናወን እንዳለበት የላቀ የሥራ ባህልን አስተማራቸው።
ከሥነ መለኮት አኳያ የጌታ ሥራ የሚበዛልን በራሳችን ጉልበት ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ነው። ጌታ ኢየሱስ “በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል፤ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና” በማለት የሥራችን ሁሉ ምንጭ እርሱ መሆኑን አረጋግጧል (ዮሐንስ 15፡5)። የትንሣኤው ተስፋ ስላለን በጎ ሥራን በማድረግ፣ ወንጌልን በመስበክ እና ፍቅርን በማሳየት ዘወትር ልንትረፈረፍ ይገባል።
ውጥረቱ የሚፈጠረው ምድራዊው ኑሮ በሚያመጣው ድካም እና የእግዚአብሔር መንግሥት በሚጠይቀው ትጋት መካከል ነው። ዓለም ለግል ስኬት፣ ለገንዘብ እና ለዝና እንድንሮጥ ጫና ስታደርግብን ጊዜያችንን እና ጉልበታችንን ትሻማለች፤ ነገር ግን ቃሉ የምናደርገውን ሁሉ ለሰው ሳይሆን ለጌታ እንደምናደርገው አውቀን በጌታ ሥራ እንድንበዛ ያሳስበናል (ቆላስይስ 3፡23-24)። የክርስትና ሕይወት ማረፊያ ሳይሆን የትጋት መስክ ነው።
ቃሉ ለእኛም በቤተ ክርስቲያን እና በማኅበረሰቡ ውስጥ የምናደርገውን አገልግሎት እንዳናቋርጥ ጥብቅ ጥሪ ያቀርብልናል። ዘመኑ በራስ ወዳድነት የተሞላ ቢሆንም፣ እኛ ግን ከጊዜያችን፣ ከገንዘባችን፣ ከዕውቀታችን እና ከጉልበታችን ለጌታ ሥራ አትረፍርፈን በመስጠት የክርስቶስን መንግሥት ማስፋት ይጠበቅብናል።
የክርስቲያን እረፍት በምድር ሳይሆን በሰማይ ነው። “ለእግዚአብሔር ክብር የሚፈስ ላብ ሁሉ በዘላለም መንግሥት ውስጥ እንደ ከበረ ዕንቁ ይቆጠራል፤ ስለዚህ የጌታ ሥራ ዘወትር በእጃችን ላይ ይብዛ” እንደሚባለው በበጎ ሥራ ሁሉ ትጉሃን ልንሆን ይገባል።