ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ቅዱስ ቁርባን (የጌታ እራት) ክብርና ሥርዓት ሲያስተምር፣ "ስለዚህ ሳይገባው ይህን እንጀራ የበላ ወይም የጌታን ጽዋ የጠጣ ሁሉ የጌታ ሥጋና ደም ዕዳ አለበት" በማለት እጅግ ከባድ የሆነ መለኮታዊ ማስጠንቀቂያ ያስተላልፋል (1 ቆሮ 11:27)። "ሳይገባው" ወይም በማይገባ ሁኔታ የሚለው ቃል፣ በግሪኩ "አናክሲዮስ" ሲሆን፣ ትርጉሙም ቸልተኝነትን፣ አክብሮት ማጣትን፣ ማቃለልንና ያለ ተገቢ መንፈሳዊ ዝግጅት መቅረብን ያመለክታል። ይህ ማለት አንድ ሰው ፍጹምና ኃጢአት የሌለበት ሆኖ መቅረብ አለበት ማለት ሳይሆን፣ ወደ ማዕዱ ሲቀርብ ለክርስቶስ መሥዋዕትነት የሚገባውን ክብርና አመለካከት ይዞ መቅረብ አለበት ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቷ የቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ የጌታ እራት የሚከበረው "የፍቅር ማዕድ" ከተባለ የጋራ የራት ግብዣ ጋር ተያይዞ ነበር። በዚህ ማዕድ ላይ ሀብታሞች የየራሳቸውን የተትረፈረፈ ምግብና ወይን ይዘው ይመጡና፣ ለድሆች ሳያካፍሉ ለብቻቸው እየበሉ ይሰክሩ ነበር። ድሆችና ባሮች ከሥራ ዘግይተው ሲመጡ የሚበሉት አጥተው ይራቡና ያፍሩ ነበር (1 ቆሮ 11:20-22)። ጳውሎስ ይህንን አድልዎና ራስ ወዳድነት አጥብቆ ያወግዛል። የጌታን እራት እንደ ተራ የሆድ መሙያ ድግስ አድርጎ መቁጠር፣ ማዕዱን በማይገባ ሁኔታ መካፈል ነው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ በማይገባ ሁኔታ መካፈል ማለት "የጌታን ሥጋ አለመለየት" ነው። የጌታ ሥጋ ሁለት ትርጉም አለው፤ አንደኛው በመስቀል ላይ ስለ እኛ የተቆረሰው የክርስቶስ አካል ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ የክርስቶስ አካል የሆነችው ቤተ ክርስቲያን (ምዕመናን) ናት። አንድ ሰው የወንድሙን ሕመም ሳይረዳ፣ በልቡ ጥላቻንና መከፋፈልን ይዞ፣ ወይም የክርስቶስን ሞት ክቡርነት ሳይገነዘብ እንጀራውን ሲበላና ጽዋውን ሲጠጣ፣ የክርስቶስን ደም እንዳፈሰሱት ሰቃዮች የጌታ ሥጋና ደም ዕዳ (ጥፋተኝነት) በራሱ ላይ ያመጣል።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የብቁነትና የጸጋ ጉዳይ ነው። ብዙ ሰዎች ይህንን ጥቅስ ሲያነቡ፣ "እኔ ኃጢአተኛ ስለሆንኩ አልበቃም" ብለው ከማዕዱ ይርቃሉ። ነገር ግን ማዕዱ የተዘጋጀው ራሳቸውን ጻድቅ ላደረጉ ሰዎች ሳይሆን፣ የክርስቶስ ጸጋ ለሚያስፈልጋቸው ኃጢአተኞች ነው። ጳውሎስ እየተናገረ ያለው ስለ ተቀባዩ የግል ብቃት ሳይሆን፣ ስለ አቀራረቡ ሁኔታ ነው። ኃጢአትን አቅፎና ንስሐ ሳይገቡ፣ ማዕዱን እንደ ተራ ልማድ መካፈል ራስን ለፍርድ አሳልፎ መስጠት ነው።
ቃሉ ለእኛም ልባችንን እንድንመረምርና መንፈሳዊ ንጽሕናን እንድንጠብቅ ያሳስበናል። ዛሬ ወደ ጌታ እራት ስንቀርብ፣ በወንድሞቻችንና በእኅቶቻችን ላይ ያለንን ቂም፣ የሥጋ ትምክህትና ልማዳዊ አምልኮ ወደ ጎን መተው አለብን። ማዕዱ የፍቅር፣ የአንድነትና የንስሐ መድረክ ነው። የክርስቶስን መስቀል ማዕከል አድርገን፣ ለወንድሞቻችን ፍቅር በማሳየትና ኃጢአታችንን በእግዚአብሔር ፊት በመናዘዝ ወደ ቁርባኑ ስንቀርብ፣ በሚገባው ሁኔታ ተካፍለናል ማለት ነው።
በማጠቃለያ፣ በማይገባ ሁኔታ መካፈል መለኮታዊውን ሥርዓት ማቃለል ነው። "የጌታ ማዕድ የጸጋ ግብዣ ቢሆንም፣ የሚጠይቀው መንፈሳዊ አክብሮትና ንጽሕና ግን እጅግ የላቀ ነው" እንደሚባለው፣ ቅዱሱ ነገር ለቅዱሳን ተዘጋጅቷል። እያንዳንዱ ክርስቲያን የጌታን ሥጋና ደም ሲቀበል፣ ለተከፈለለት መለኮታዊ ዋጋ ተገቢውን አክብሮት በመስጠት፣ በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ ሊመላለስ ይገባዋል።