ጌታ ኢየሱስ ለትያጥሮን ቤተ ክርስቲያን በላከው መልእክት "ዳሩ ግን ነቢይት ነኝ የምትለውን ባሪያዎቼንም እንዲሴስኑና ለጣዖት የታረደውን እንዲበሉ የምታስተምረውንና የምታስተውን ያችኑ ሴት ኤልዛቤልን ስለምትፈቅድላት የምነቅፍብህ ነገር አለኝ" ይላል (ራእይ 2፡20)። "የኤልዛቤል መንፈስ" የሚባለው እውነተኛውን የእግዚአብሔር ቃል አጣምሞ በማቅረብ አማኞችን ወደ ሥጋዊ ርኩሰት፣ ወደ ጣዖት አምልኮና ከዓለም ጋር ወደ መመሳሰል የሚመራ የሐሰት ትምህርትና አታላይ መንፈስ ነው።
በታሪካዊ ዳራ፣ ኤልዛቤል በብሉይ ኪዳን የነበረችው የእስራኤል ንጉሥ የአክዓብ ሚስት ናት። እርሷ የበኣልን አምልኮ በእስራኤል ውስጥ በማስፋፋት፣ የእግዚአብሔርን ነቢያት በማስገደልና ሕዝቡን ወደ ከባድ ጣዖት አምልኮ በመምራት ትታወቃለች (1ኛ ነገሥት 16፡31)። በትያጥሮን የነበረችው ይህች ሴት (ወይም ቡድን) ልክ እንደ ብሉይ ኪዳኗ ኤልዛቤል፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ራሷን እንደ ነቢይት በመሾም ምዕመናኑን በሐሰተኛ መንፈሳዊነት እያታለለች ወደ ኃጢአት ትመራቸው ነበር።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ የኤልዛቤል መንፈስ ዋነኛ ዓላማው ውጫዊ ስደት ማምጣት ሳይሆን፣ ቤተ ክርስቲያንን ከውስጥ ማበላሸት ነው። ይህ መንፈስ የሰውን ልጅ ሥጋዊ ምኞት እንደ መንፈሳዊ ነጻነት አድርጎ ያቀርባል። በትያጥሮን ከተማ ብዙ የንግድ ማኅበራት ስለነበሩ፣ ክርስቲያኖች በእነዚህ ማኅበራት ውስጥ ተቀባይነትን ለማግኘት የጣዖት በዓላትን ማክበርና በዝሙት መካፈል ነበረባቸው። ኤልዛቤል ይህንን ድርጊት ኃጢአት አይደለም ብላ በማስተማር መንፈሳዊ ድርድር አምጥታለች።
በዚህ አውድ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት የቅድስናና የዓለማዊ ጥቅም ግጭት ነው። አማኞች ንግዳቸው እንዳይበላሽና ከማኅበረሰቡ እንዳይገለሉ ሲሉ ከሐሰት ትምህርት ጋር ተስማሙ። የኤልዛቤል መንፈስ አደገኛነቱ ክርስትናን ፈጽሞ እንዲክዱ አለማድረጉ ነው፤ ይልቁንም እግዚአብሔርን እያመለኩ የዓለምንም ርኩሰት እንዲጋሩ ማድረግ ነው። ጌታ ይህንን ልምምድ አጥብቆ ይጸየፈዋል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ጠባብ የሆነውን የቅድስና መንገድ ትቶ፣ ሥጋውን የሚያመቸውንና ከዓለም ጋር የሚያስታርቀውን ትምህርት መስማት ይወዳል። የኤልዛቤል መንፈስ ዛሬም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሰዎችን በማታለል የኃጢአትን ክብደት ያቀላል፣ የንስሐንም አስፈላጊነት ያስክዳል። እውነተኛ ነቢያት ኃጢአትን ሲገሥጹ፣ የኤልዛቤል መንፈስ ግን ኃጢአትን ያባብላል።
ቃሉ ለእኛም ከማንኛውም ዓይነት የዓለም መመሳሰልና የሐሰት ትምህርት ራሳችንን ጠብቀን በንጹሕ የቃሉ እውነት እንድንመላለስ ያሳስበናል። "ዓለምን ወይም በዓለም ያሉትን አትውደዱ፤ ማንም ዓለምን ቢወድ የአባት ፍቅር በእርሱ ውስጥ የለም" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ዮሐንስ 2፡15)፣ እኛም መንፈሳዊ ቅድስናችንን ሳንደራደር የጌታን እውነት ልንጠብቅ ይገባናል።