ሐዋርያው ዮሐንስ የክርስቶስን ፊት ክብር ሲገልጽ "ፊቱም በኃይል እንደሚበራ እንደ ፀሐይ ነበረ" በማለት ይጽፋል (ራእይ 1:16)። ይህ አገላለጽ የፀሐይን የቀትር (የእኩለ ቀን) ፍጹም ብርሃንና ግለት የሚያሳይ ሲሆን፣ የክርስቶስን መለኮታዊ ግርማ፣ ሊቀረብ የማይችል መለኮታዊ ክብር፣ ንጽሕና፣ እና የጨለማን ሥራ ሁሉ የሚያጋልጥ የክብር መገለጥ ያመለክታል። የጌታ ፊት ፍጥረትን ሁሉ የሚያበራ የሕይወት ብርሃን ነው።
በታሪካዊውና አካባቢያዊ አውድ፣ የቀትር ፀሐይ በመካከለኛው ምሥራቅ እጅግ ኃይለኛ፣ የሚያቃጥልና በባዶ ዓይን ለማየት የማይቻል ብርሃን ነው። አንድ ሰው ወደ ፀሐይ አፍጦ ማየት አይችልም፤ ካየም ዓይኑ ይጎዳል። ዮሐንስ ይህንን ምስል ለክርስቶስ የተጠቀመው፣ በምድር ሳለ በጥፊ የተመታው፣ የተተፋበትና የተዋረደው የኢየሱስ ፊት፣ አሁን በሰማያዊ ክብሩ ግን ማንም ሰው ፊት ለፊት ሊያየው የማይችለው ታላቅና የሚያስፈራ መለኮታዊ ብርሃን መሆኑን ለማሳየት ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ፀሐይ የብርሃን ሁሉ ምንጭ እንደሆነች፣ ክርስቶስም የመንፈሳዊ ብርሃን၊ የሕይወት፣ የጽድቅና የእውነት ሁሉ ምንጭ ነው። በእርሱ ፊት መቆም የሚችል ኃጢአት ወይም ጨለማ የለም። ይህ ብርሃን ለአማኞች ፈውስን፣ ደስታንና የዘላለም ሕይወትን ሲያመጣ፣ ለጠላቶቹ ደግሞ የሚያሳውርና የሚያስፈራ የፍርድ እሳት ይሆናል። አዲሲቱ ኢየሩሳሌም ፀሐይ የማያስፈልጋት፣ የክርስቶስ የፊቱ ብርሃን ስለሚያበራላት ነው።
ይህንን የክብር መገለጥ ዮሐንስ በደብረ ታቦር አስቀድሞ አይቶት ነበር፤ ጌታ ኢየሱስ በፊታቸው ተለወጠ፣ ፊቱም እንደ ፀሐይ በራ፣ ልብሱም እንደ ብርሃን ነጭ ሆነ ይላል (ማቴዎስ 17:2)። ነቢዩ ሚልክያስም ስለ ክርስቶስ መምጣት ሲተነብይ፣ ስሜን ለምትፈሩት ለእናንተ የጽድቅ ፀሐይ ትወጣላችኋለች፣ ፈውስም በክንፎችዋ ውስጥ ይሆናል በማለት የጌታን ፊት ከፈውስና ከጽድቅ ጋር አቆራኝቶታል (ሚልክያስ 4:2)።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መጽናኛና የተስፋ ብርሃን ይሰጠናል። በሕይወታችን ውስጥ የጨለማ፣ የሐዘን ወይም የድብርት ጊዜ ሲያጋጥመን፣ እንደ ፀሐይ በሚያበራው በክርስቶስ ፊት ራሳችንን ማቅረብ አለብን። የእርሱ ፊት ሲበራብን የሕይወታችን ጨለማ ሁሉ ይገፈፋል። ስለዚህ፣ ከኃጢአት ጨለማ ርቀን၊ ፊታችንን ወደዚህ የጽድቅ ፀሐይ በማዞር ብርሃኑን ተቀብለን ለዓለም ልናንጸባርቅ ይገባል።
ክርስቶስ የነፍሳችን የማይጠልቅ ፀሐይ ነው። "የክርስቶስ ፊት በአማኙ ልብ ላይ ሲበራ፣ የትኛውም የዓለም ጨለማ ስፍራውን ለቆ ይሸሻል" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ለጌታ ብርሃን ክፍት አድርገን ዘወትር በእውነትና በቅድስና ጎዳና ልንመላለስ ይገባል።