ሐዋርያው ዮሐንስ ራእዩን ላሳየው መልአክ ሊሰግድ በወደቀ ጊዜ፣ መልአኩ ከልክሎት "የኢየሱስ ምስክር የትንቢት መንፈስ ነውና ለእግዚአብሔር ስገድ" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ መርህ ያስተምረዋል (ራእይ 19፡10)። "የኢየሱስ ምስክር የትንቢት መንፈስ ነው" ማለት፣ የማንኛውም እውነተኛ ትንቢት፣ የእግዚአብሔር መገለጥ ወይም መንፈሳዊ አገልግሎት ዋነኛ ዓላማ፣ ማዕከልና የልብ ትርታ ኢየሱስ ክርስቶስን ማክበር፣ ማንነቱን መግለጥና ወደ እርሱ ማመልከት ነው ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ ሰዎች መላእክትን ወይም ታላላቅ መንፈሳዊ መሪዎችን የማምለክና ከፍ የማድረግ ጠንካራ ዝንባሌ ነበራቸው። ዮሐንስም የራእዩን ታላቅነት ሲያይ ይህን መልአክ ለማምለክ ተፈትኖ ነበር። መልአኩ ግን ይህንን አምልኮ ውድቅ በማድረግ، የነቢያትም ሆነ የመላእክት አገልግሎት የገዛ ራሳቸውን ክብር መፈለግ ሳይሆን የክርስቶስን ክብር ማንጸባረቅ መሆኑን አስተማረው። ትንቢት ሰዎችን ወደ ነቢዩ ሳይሆን ወደ ኢየሱስ የሚመራ የጸጋ መንገድ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የመጽሐፍ ቅዱስን አጠቃላይ ትርጉም ያጠቃልላል። የብሉይ ኪዳን ነቢያት ሁሉ የተነበዩት ወደ ፊት ስለሚመጣው መሲሕ ነበር፤ የአዲስ ኪዳን ሐዋርያት ደግሞ ስለ መጣው ክርስቶስ መሰከሩ። መንፈስ ቅዱስም (የትንቢት መንፈስ) ወደ ዓለም የመጣው ራሱን ሊገልጽ ሳይሆን ክርስቶስን ሊያከብር ነው (ዮሐንስ 16፡14)። ስለዚህ ከክርስቶስ መስቀልና ትንሣኤ ውጪ የሆነ ማናቸውም ዓይነት ትንቢት እውነተኛ የመንፈስ ቅዱስ ድምፅ ሊሆን አይችልም።
በዚህ ዘመን እጅግ አደገኛ የሆነ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። ሰዎች ትንቢትን የሚፈልጉት ስለ ነገው የሥጋ ኑሮአቸው፣ ስለ ትዳራቸው ወይም ስለ ቢዝነሳቸው ለማወቅ ብቻ ሆኗል። አንዳንዶች ደግሞ ትንቢትን ተጠቅመው የራሳቸውን ስምና ዝና ከፍ ያደርጋሉ። ነገር ግን ይህ የእግዚአብሔር ቃል እንደሚለው፣ ክርስቶስን ከፍ የማያደርግ، የክርስቶስን ባሕሪ በሰዎች ሕይወት ውስጥ የማይቀርጽና ሰዎችን ወደ ጌታ የማያቀርብ ትንቢት ከእግዚአብሔር መንፈስ አይደለም። እውነተኛ ትንቢት ክርስቶስን በልባችን ያነግሣል።
የሰው ልጅ ዘወትር ሚስጥርን ማወቅና መጻኢ ጊዜውን መቆጣጠር ይፈልጋል። ነገር ግን እግዚአብሔር የሰጠን ትልቁ ሚስጥርና የትንቢት ፍጻሜ ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ ነው። ጌታን ስናገኝ የዘመናት ሁሉ ሚስጥር ይፈታልናል። መንፈሳዊ አገልግሎታችን ሁሉ መመዘን ያለበት \’ይህ ነገር ክርስቶስን እያከበረ ነው ወይ?\’ በሚለው መለኪያ ነው።
ቃሉ ለእኛም ከመንፈሳዊ ስጦታዎችና ከግል ክብር ይልቅ ክርስቶስን በማክበር ላይ እንድናተኩር ያሳስበናል። "ስለ እርሱ የነቢያት ሁሉ ምስክር ናቸው፥ በእርሱ የሚያምን ሁሉ በስሙ የኃጢአቱን ስርየት እንዲቀበል" እንደሚለው ቃሉ (የሐዋርያት ሥራ 10፡43)፣ እኛም በማንኛውም አገልግሎታችን የኢየሱስን ምስክርነት ከፍ አድርገን ዘወትር ጌታን ብቻ ልናከብር ይገባናል።