የአላባስተር ቢልቃጥ ምንድን ነው?

በቢታንያ በለምጻሙ በስምዖን ቤት ኢየሱስ በማዕድ ተቀምጦ ሳለ፣ አንዲት ሴት ዋጋው እጅግ የከበረ ሽቱ የሞላበት የአላባስተር ቢልቃጥ ይዛ ወደ እርሱ መጣች (ማቴ 26:7)። “አላባስተር” የሚለው ቃል ጥንት በመካከለኛው ምሥራቅ ውድና ከፍተኛ ዋጋ ያላቸውን ሽቶዎች፣ ቅባቶችና ዘይቶች ለማስቀመጥ የሚያገለግል ትንሽ ማሰሮ ወይም ቢልቃጥ ነው። ይህ ዕቃ ብዙውን ጊዜ ከነጭና ብርሃን አስተላላፊ ከሆነ የድንጋይ ዓይነት የሚሠራ ሲሆን፣ ውስጡ ያለውን ውድ ሽቱ በአግባቡ ለመጠበቅና ክብሩን ላለማሳነስ ተብሎ በጥበብ የተዘጋጀ ነው።

በመጽሐፍ ቅዱስ ዘመን፣ እነዚህ ቢልቃጦች ጠባብና ረጅም አንገት ኖሯቸው የሚሠሩ ነበሩ። ይህም የሆነበት ምክንያት በውስጣቸው ያለው እጅግ ውድ የሆነ ሽቱ ተነኖ እንዳያልቅ ወይም እንዳይፈስ ጥብቅ በሆነ ማኅተም፣ በሰም ወይም በሙጫ፣ ስለሚታሸጉ ነው። የዚህ ቢልቃጥ ልዩ ባሕርይ፣ በውስጡ ያለውን ሽቱ ለመጠቀም የዕቃውን ጠባብ አንገት መስበር ግድ መሆኑ ነው። አንዴ ከተሰበረ በኋላ መልሶ ማሸግም ሆነ ለሌላ ጊዜ ማቆየት አይቻልም፤ የተሠራው ለአንድ ጊዜና ለሙሉ መፍሰስ ብቻ ነው።

ይህ ዕቃ በወንጌል ታሪክ ውስጥ እጅግ የላቀና ውድ የሆነን የአምልኮ መሥዋዕት ለማሳየት በስፋት ተጠቅሷል። ሴቲቱ ይዛው የመጣችው ሽቱ ንጹሕ ናርዶስ ሲሆን፣ ይህም ከሩቅ አገር የሚመጣና ዋጋውም የአንድ ዓመት ሙሉ የሠራተኛ ደመወዝ የሚያወጣ እጅግ ውድ የሆነ ንብረት ነበር። እርስዋ ግን ሽቱውን መክፈት ብቻ ሳይሆን፣ የቢልቃጡን አንገት ሰብራ በኢየሱስ ራስ ላይ አፈሰሰችው (ማር 14:3)። ይህ ድርጊት ምንም ሳታስቀር ውድ የሆነውን ነገር ሁሉ ለክርስቶስ ሙሉ በሙሉ መስጠቷን ያሳያል።

በአካባቢው የነበሩት ሰዎች ይህንን ድርጊት እንደ ብክነት ቆጥረው በሴቲቱ ላይ ሲቆጡ፣ ኢየሱስ ግን መልካም ሥራ እንደሠራችለት በመመስከር ተከላከላላት (ማር 14:6)። ቢልቃጡን በመስበር ያሳየችው ድርጊት፣ ራስን ዝቅ የማድረግና ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር የመገዛት ታላቅ ምሳሌ ነው። አምልኮዋ ዋጋ የሚያስከፍልና ወደኋላ የማይመለስ ፍጹም መሥዋዕትነትን ያረጋገጠ ነበር። እውነተኛ አምልኮ የሚጀምረው የልባችንን ትዕቢትና ማንነታችንን በጌታ ፊት ስንሰብር ነው።

የሕይወታችን እውነተኛ መዓዛ የሚወጣው፣ ልክ እንደ ቢልቃጡ በእግዚአብሔር ፊት ለመሰበር ፈቃደኞች ስንሆን ብቻ ነው። እግዚአብሔር የሚቀበለው መሥዋዕት የተሰበረ መንፈስ ነው፤ የተሰበረውንና የተዋረደውን ልብ እግዚአብሔር አይንቅም (መዝ 51:17)። እኛም ውድ የሆነውን ንብረታችንን፣ ክብራችንንና ማንነታችንን ሁሉ በኢየሱስ እግር ሥር ልናፈስስ ተጠርተናል።

በማጠቃለያ፣ የአላባስተር ቢልቃጥ ታሪክ የሚያስተምረን ራስን ስለ መስጠትና ያለ ምንም ገደብ ስለሚደረግ አምልኮ ነው። በጌታ ፊት ራሳችንን ባዶ ስናደርግና ሁሉን ለእርሱ ስንሰጥ፣ በሰው ዓይን ብክነት የሚመስለው ነገር በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ ያማረና የተወደደ መዓዛ ይሆናል። ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር የተሰጠና የተሰበረ ሕይወት፣ ጌታችንን ደስ የሚያሰኝ እጅግ የከበረ የአምልኮ መሥዋዕት ነው።