የንጉሥ ካህናት ነን ማለት ምን ማለት ነው (1 ጴጥሮስ 2፡9)?

የአማኞችን መንፈሳዊ ሥልጣንና ኃላፊነት ለማብራራት፣ ጴጥሮስ "እናንተ ግን… የንጉሥ ካህናት… ናችሁ" (1 ጴጥሮስ 2፡9) በማለት እጅግ የከበረ ማዕረግ ይሰጠናል። "የንጉሥ ካህናት" የሚለው ሐረግ ሁለት ታላላቅ ሹመቶችን አንድ ላይ የሚያጣምር ነው፤ በአንድ በኩል ከንጉሣዊ ቤተሰብ መወለድን የሚያመለክት ሲሆን፣ በሌላ በኩል ደግሞ በእግዚአብሔር ፊት የማገልገልን የክህነት ሥልጣን ያሳያል። ይህ ክህነት በብሉይ ኪዳን ከነበረው የአሮን ክህነት የተለየ፣ በመልከ ጼዴቅ ሥርዓት የሆነ የክርስቶስ ክህነት ተካፋይነት ነው።

በታሪካዊው የብሉይ ኪዳን ሥርዓት፣ ንግሥናና ክህነት ፈጽሞ የተለያዩ ነበሩ። ከይሁዳ ነገድ የተወለዱት ነገሥታት ሲሆኑ፣ ከሌዊ ነገድ የተወለዱት ደግሞ ካህናት ነበሩ። ንጉሥ የሆነ ሰው ካህን መሆን አይችልም ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ እውነተኛው ንጉሥና ታላቁ ሊቀ ካህናት ሆኖ ሲመጣ፣ ይህን የከፋፈለ ሥርዓት አፈረሰው። በእርሱ አዲስ ልደትን ያገኙት አማኞችም፣ የእርሱን ባሕርይ በመካፈል በአንድ ጊዜ ነገሥታትና ካህናት የመሆንን መለኮታዊ ክብር አግኝተዋል።

ይህ ሥነ-መለኮታዊ እውነት የሰው ልጆች ወደ እግዚአብሔር መቅረብ መቻላቸውን ያሳያል። ቀድሞ ካህናት ብቻ ወደ መቅደሱ ሲገቡ፣ አሁን ግን የቤተ መቅደሱ መጋረጃ ስለተቀደደ، እያንዳንዱ አማኝ በክርስቶስ ደም አማካይነት ያለምንም ሰው አገናኝነት በቀጥታ ወደ ጸጋው ዙፋን መቅረብ ይችላል (ዕብራውያን 10፡19-22)። የንጉሥ ካህናት መሆናችን በእግዚአብሔር ፊት መቆም እንድንችል ሙሉ መብት እንደተሰጠን የሚያረጋግጥ ኃይለኛ ቃል ነው።

እንደ ካህንነታችን መጠን፣ ለእግዚአብሔር መንፈሳዊ መሥዋዕትን የማቅረብ ኃላፊነት አለብን። ይህ መሥዋዕት የእንስሳት ደም ሳይሆን፣ የከንፈሮቻችንን ፍሬ የሆነውን ምስጋና፣ የቅድስና ኑሮን፣ ሌሎችን መርዳትንና ለዓለም ሕዝብ ሁሉ በጸሎት መማለድን ያካትታል (ዕብራውያን 13፡15-16)። የንጉሥ ካህን የሆነ አማኝ ዘወትር በእግዚአብሔርና በሰዎች መካከል ቆሞ፣ የሰዎችን ጉዳይ ወደ አምላክ፣ የአምላክን ምሕረት ደግሞ ወደ ሰዎች የሚያስተላልፍ መንፈሳዊ ድልድይ ነው።

ቃሉ ለእኛም የጸሎትንና የአምልኮን ታላቅ ሥፍራ እንድናስተውል ያደርገናል። ሁላችንም በመንፈስ ቅዱስ የተቀባን የልዑል አምላክ ካህናት በመሆናችን፣ ስለ ቤተሰባችን፣ ስለ አገራችንና ስለ ቤተ ክርስቲያን በእግዚአብሔር ፊት ቆመን የመማለድ መለኮታዊ ኃላፊነታችንን ልንወጣ ይገባናል።

"እውነተኛ ካህን በምድር ላይ እየኖረ፣ የሰማዩን አምላክ ፈቃድ ለሰው ልጆች የሚያደርስ የጸጋ መሣሪያ ነው፤" እንደሚባለው፣ የክህነት አገልግሎታችንን በተሰበረ ልብና በቅድስና ሆነን ዘወትር ልንፈጽም ይገባል።