ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ነጻነት ሲጽፍ "በክርስቶስ ኢየሱስ ያለው የሕይወት መንፈስ ሕግ ከኃጢአትና ከሞት ሕግ አርነት አውጥቶኛልና" ይላል (ሮሜ 8፡2)። በዚህ ስፍራ "ሕግ" የሚለው ቃል የሚያመለክተው በሙሴ የተሰጠውን አሥርቱን ትእዛዛት ሳይሆን፣ በሰው ልጅ ተፈጥሮ ውስጥ የሚሠራውን የማይለወጥ መርህ ወይም ኃይል ነው። የኃጢአትና የሞት ሕግ ማለት፣ የሰው ልጅ ኃጢአትን እንዲሠራ የሚገፋፋውና በመጨረሻም ወደ አካላዊና መንፈሳዊ ሞት የሚጎትተው የማይታለፍ የውድቀት መርህ ነው። ልክ የስበት ሕግ ነገሮችን ወደ መሬት እንደሚጎትት ሁሉ፣ የኃጢአት ሕግም ሰውን ወደ ጥፋት ይጎትታል።
በታሪካዊ አውድ ይህ ሕግ መሥራት የጀመረው በኤደን ገነት ውስጥ የመጀመሪያዎቹ ሰዎች አዳምና ሔዋን በእግዚአብሔር ላይ ካመጹበት ጊዜ አንስቶ ነው። እግዚአብሔር "ከእርሷ በበላህ ቀን ሞትን ትሞታለህ" ብሎ እንዳስጠነቀቀው (ዘፍጥረት 2፡17)፣ በኃጢአት መግባት ምክንያት ሞት በሰው ልጆች ሁሉ ላይ ነገሠ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የሰው ዘር በሙሉ በዚህ አስከፊ ሕግ ሥልጣን ሥር ወደቀ። የሰው ልጅ የቱንም ያህል በራሱ ጥረት መልካም ለመሆን ቢሞክር፣ ይህ በውስጡ ያለው የኃጢአት ኃይል አሸንፎ ወደ ጥፋትና ሞት ይወስደዋል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ የኃጢአትና የሞት ሕግ የሚያሳየው ኃጢአት የራሱ የሆነ የውድቀት ዑደት እንዳለው ነው። ኃጢአት ሲፀነስ ሞትን ይወልዳል (ያዕቆብ 1፡15)። ይህ ሕግ የሰውን አእምሮ ያሳውራል፣ ፈቃዱን ያስራል፣ እንዲሁም ከእግዚአብሔር ሕይወት ይለየዋል። እያንዳንዱ ሰው በተፈጥሮው የዚህ ሕግ እስረኛ በመሆኑ፣ የራሱን መንፈሳዊ ነጻነት በገዛ አቅሙ ማወጅ አይችልም። ሕጉ ኃጢአትን በማድረግ የሚገኘው የመጨረሻ ደመወዝ ዘላለማዊ ሞት መሆኑን በማያሻማ ሁኔታ ያረጋግጣል።
ይህ መርህ ከእግዚአብሔር የቅድስና ሕግ ጋርም ይጋጫል። የሙሴ ሕግ ቅዱስና ጻድቅ ቢሆንም፣ የሰውን ልጅ ከዚህ የኃጢአትና የሞት ኃይል ሊያድነው አልቻለም። ይልቁንም ሕጉ መምጣቱ በሰው ውስጥ ያለውን የኃጢአት ባሕርይ ይበልጥ አጋልጦ አሳየ እንጂ ሕይወትን አልሰጠም። የሰው ልጅ ሕጉን በጠበቀ ቁጥር በውስጡ ያለው የኃጢአት ሕግ እያመጸ ስለሚያሸንፈው፣ የኃጢአትና የሞት ሕግ ሰውን ሁልጊዜ በሽንፈትና በኩነኔ ሥር አስሮ ያቆየዋል (ሮሜ 7፡10-11)።
ቃሉ ለእኛም የድሮ ማንነታችን ምን ያህል አስከፊ በሆነ እስራት ውስጥ እንደነበር በማስታወስ ለእግዚአብሔር የማዳን ሥራ ምስጋና እንድናቀርብ ያደርገናል። የኃጢአትን ሥልጣን በሰውኛ ሥነ-ምግባር ወይም በፍልስፍና ማሸነፍ እንደማንችል እንገነዘባለን። ይህን የተፈጥሮ ሕግ ማሸነፍ የሚቻለው ከእርሱ በሚበልጥ ሌላ መለኮታዊ ኃይል ብቻ መሆኑን አውቀን፣ ከገዛ ራሳችን ጥረት ወጥተን በክርስቶስ ጸጋ ብቻ እንድንደገፍ ያስተምረናል።
በማጠቃለያም፣ የኃጢአትና የሞት ሕግ የሰውን ልጅ ወደ ዘላለም ጥፋት የሚገፋፋ ርኅራኄ የሌለው መንፈሳዊ የስበት ኃይል ነው። "የኃጢአትና የሞት ሕግ እኛን ወደ ጥፋት የሚጎትት አረመኔያዊ ጌታ ነው" እንደሚባለው፣ ከዚህ የጥፋት መርህ ነጻ የወጣነው በገዛ ብቃታችን ሳይሆን በመስቀሉ ላይ በተገለጠው የእግዚአብሔር ምሕረት ብቻ መሆኑን ዘወትር አምነን ልንመላለስ ይገባል።