ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “የሰው ልጅ በክብሩ በሚመጣበት ጊዜ… እረኛ በጎቹን ከፍየሎች እንደሚለይ እርስ በርሳቸው ይለያቸዋል” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 25፡31-32)። ይህ ክፍል የሚጀምረው የዘመኑን ፍጻሜ እና የመጨረሻውን የፍርድ ቀን በሚያሳይ ታላቅ ምሳሌ ነው። እዚህ ላይ “በጎች” የሚለው ቃል የእግዚአብሔርን ቃል ሰምተው የሚታዘዙትን እና በፍቅር የሚመላለሱትን ጻድቃን ሲያመለክት፣ “ፍየሎች” የተባሉት ደግሞ ለወንጌል እውነት ጀርባቸውን የሰጡትንና የልብን ርኅራኄ የጎደላቸውን ሰዎች የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ምሳሌ ሲናገር፣ ክርስቶስ ዳግም ሲመጣ የሚሆነውን መለኮታዊ ፍርድ እና መለየት ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በእረኝነት ባህል ውስጥ፣ በጎች እና ፍየሎች ቀኑን ሙሉ በአንድ መስክ ላይ ተቀላቅለው ይሰማራሉ፤ ሆኖም ምሽት ሲወድቅ እረኛው ይለያቸዋል። ፍየሎች ብርድ ስለማይችሉ ሞቅ ወዳለ ሥፍራ ሲገቡ፣ በጎች ግን ውጭ ማደር ይችላሉ። በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ ይህ የዕለት ተዕለት ልምድ የታወቀ ቢሆንም፣ ኢየሱስ ይህንን ባህላዊ አሠራር በመጠቀም የዓለምን ፍጻሜ መግለጹ በሰዎች አእምሮ ውስጥ ከፍተኛ የሆነ የፍርድ ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነው። ይህ አሠራር በምድር ላይ ጻድቃንና ኃጢአተኞች አብረው ቢኖሩም፣ የዘመኑ ፍጻሜ ሲደርስ ግን መለኮታዊው እረኛ ትክክለኛ እና ፍጹም የሆነ መለያየት እንደሚያደርግ በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ምሳሌ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው ፍርዱ በተመሠረተበት መስፈርት ላይ ነው። ንጉቡ በቀኙ ላሉት “ተርቤ አብልታችሁኛልና፥ ተጠምቼ አጠጥታችሁኛልና፥ እንግዳ ሆኜ ተቀብላችሁኛልና” በማለት ይጋብዛቸዋል (ማቴዎስ 25፡35)። ይህ የሚያሳየው እውነተኛ እምነት በተግባርና በሥራ የሚገለጥ መሆኑን ነው። ሐዋርያው ያዕቆብ “እምነትም ቢሆን ሥራ ከሌለው በራሱ የሞተ ነው” እንዳለው፣ እግዚአብሔር የሚፈልገው በከንፈር የሚደረግን አምልኮ ብቻ ሳይሆን፣ ለተቸገሩት በሚደረግ የፍቅር ሥራ የታጀበን ሕይወት ነው (ያዕቆብ 2፡17)። እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው በድሆች፣ በታመሙት እና በታሰሩት ወገኖቻችን ላይ በምናሳየው ርኅራኄ መሆኑን ክርስቶስ አረጋግጧል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት፣ ሁለቱም ወገኖች በሰጡት ድንገተኛ ምላሽ ላይ በግልጽ ይታያል። ጻድቃኑም ሆኑ ኃጢአተኞቹ፣ ኢየሱስን መቼ ተርቦ ወይም ተጠምቶ እንዳዩት ባለማወቃቸው ተገርመው ጠይቀዋል (ማቴዎስ 25፡44)። ንጉቡም መልሶ፣ “ከእነዚህ ከወንድሞቼ ከሁሉ ለሚያንሱት ለአንዱ ስላደረጋችሁት ለእኔ አደረጋችሁት” በማለት ጥልቅ ሚስጥር ገለጸላቸው (ማቴዎስ 25፡40)። ይህ መለኮታዊ ፍርድ የሚያሳየው፣ ጻድቃን መልካም ያደረጉት ሽልማት ፈልገው ሳይሆን የተለወጠው ልባቸው በፍቅር ስለሞላ መሆኑን ነው። በአንጻሩ ኃጢአተኞች የተፈረደባቸው ክፉ ሥራ ስለሠሩ ብቻ ሳይሆን፣ ማድረግ የነበረባቸውን በጎ ሥራ ባለማድረጋቸው እና የእግዚአብሔርን ፍቅር ባለማንጸባረቃቸው ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ አንዳንድ ጊዜ በዙሪያችን ያሉትን ችግረኞች ችላ በማለት ራሳችንን ብቻ ለማስደሰት የምናደርገው ሩጫ ከፈጣሪያችን እንደሚያርቀን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ አምልኳችን በታችኞቹ እና በተገፉት ሰዎች ውስጥ ክርስቶስን ማየት መቻል ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ ሃይማኖታዊ ሥርዓትን ከመፈጸም ባለፈ፣ ፍቅርን በተግባር በማሳየት እና የተሰበረውን ዓለም በመጠገን የክርስቶስን ብርሃን ማብራት ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ትምህርት በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን ልባችንን ለሌሎች ክፍት እንድናደርግ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በቃላት ከሚነገር እምነት ይልቅ፣ በተግባር በሚታይ ፍቅር እና ርኅራኄ መመላለስ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው እና ዘላለማዊው ጽድቅ የሚለካው በቤተ መቅደስ ውስጥ በምናቀርበው ዝማሬ ብቻ ሳይሆን፣ በችግረኞች መካከል ተገኝተን በምናፈስሰው የፍቅር እንባ ጭምር ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።