ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ጻፎችና ፈሪሳውያን በሙሴ ወንበር ተቀምጠዋል” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 23፡2)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ኢየሱስ ለሕዝቡ እና ለደቀ መዛሙርቱ ስለ ሃይማኖት መሪዎች ግብዝነት ባስተማረበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “የሙሴ ወንበር” የሚለው ሐረግ ምኩራብ ውስጥ የሚገኘውን ቁሳዊ መቀመጫ ብቻ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ሕግ የማስተማር፣ የመተርጎም እና የዳኝነት ሥልጣንን ሲያመለክት፣ “ተቀምጠዋል” የተባለው ደግሞ ጻፎችና ፈሪሳውያን ይህንን መንፈሳዊ ሥልጣን በሕዝቡ ላይ መጠቀማቸውን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ በሕጉ ትክክለኛነት እና በአስተማሪዎቹ ግብዝነት መካከል ያለውን ታላቅ ልዩነት ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ በማንኛውም ምኩራብ ውስጥ ከመሠዊያው አጠገብ ከድንጋይ የተሠራ ልዩ መቀመጫ ነበረ። ይህ መቀመጫ “የሙሴ ወንበር” በመባል የሚታወቅ ሲሆን፣ የኦሪትን ሕግ የሚያነበው እና የሚያስተምረው ረቢ ሕዝቡን ለማስተማር የሚቀመጥበት የክብር ሥፍራ ነው። አንድ መምህር በዚያ ወንበር ላይ ተቀምጦ ሲናገር፣ ልክ ሙሴ ራሱ ለእስራኤል ሕዝብ ሕጉን እንዳስተላለፈው ያህል ተቆጥሮ ሕዝቡ በታላቅ አክብሮት ይሰማው ነበር። ይሁን እንጂ፣ እነዚህ የሃይማኖት መሪዎች የሙሴን ሥልጣን የያዙ ቢሆንም እንኳ፣ እንደ ሙሴ የዋህ እና ለእግዚአብሔር የታዘዙ ባለመሆናቸው፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ ከፍተኛ የሆነ የባህል እና መንፈሳዊ ውጥረት የፈጠረ አሳዛኝ ክስተት ሆኖ ነበር።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው ለእግዚአብሔር ቃል መሰጠት በሚገባው ክብር እና በአገልጋዮች የሕይወት ጉድለት መካከል ባለው ታላቅ ሚስጥር ላይ ነው። ኢየሱስ ሕዝቡን ሲያዝ፣ “ስለዚህ ያዘዟችሁን ሁሉ አድርጉ ጠብቁትም፤ ነገር ግን እየተናገሩ አያደርጉትምና በሥራቸው አትምሰሉ” በማለት ሕጉን አክብሮ አስተማሪዎቹን ግን ነቅፏል (ማቴዎስ 23፡3)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ ቃሉ የሚነገረው ከእግዚአብሔር ስለሆነ የሰዎቹ ኃጢአት የቃሉን ቅድስና እንደማያረክሰው ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ “እንግዲህ አንተ ሌላውን የምታስተምር ራስህን አታስተምርምን?” ብሎ እንደገሠጸው፣ የእግዚአብሔርን ቃል መያዝ ብቻውን ሰውን ጻድቅ አያደርገውም (ሮሜ 2፡21)። ይህ እውነት የሙሴ ወንበር የሕይወት መለወጫ እንጂ የትዕቢት መድረክ መሆን እንዳልነበረበት ያረጋግጣል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ መሪዎቹ በሚያሳዩት ውጫዊ ሃይማኖታዊ ትዕይንት እና በውስጣዊ መንፈሳዊ ባዶነታቸው መጋጨት ላይ ነው። ጻፎችና ፈሪሳውያን ከባድና አስቸጋሪ ሸክም አስረው በሰው ትከሻ ላይ ይጭናሉ፤ እነርሱ ራሳቸው ግን በጣታቸው ስንኳ ሊነኩት አይወዱም ነበር (ማቴዎስ 23፡4)። በምኩራብ የከበሬታን ወንበር፣ በገበያም ሰላምታን ይወዳሉ እንጂ፣ ቃሉ የሚጠይቀውን ፍትሕ እና ምሕረት አልነበራቸውም። ይህ ተግባራቸው የሚያሳየው፣ የእግዚአብሔርን ሕግ ለራሳቸው ክብር እና ሥልጣን ማሳደጊያ መጠቀማቸውን ነው። ክርስቶስ ይህንን ሲያጋልጥ፣ መንፈሳዊ ሥልጣን ሌሎችን ለማገልገል እንጂ፣ በሰው ላይ ለመሠልጠን እና የራስን ጽድቅ ለማሳየት የተሰጠ አለመሆኑን በግልጽ ሚዛን ላይ ያስቀምጠዋል።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እውነተኛው የእግዚአብሔር ቃል ቅድስና ቃሉን በሚሸከሙት ሰዎች ድካም ላይ የተመሠረተ አለመሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ መታዘዛችን በሰዎች ማንነት ላይ ሳይሆን፣ በማያልፈው የእግዚአብሔር ቃል እውነት ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የአገልጋዮችን ድካም አይቶ ከእምነት መንገድ መውደቅ ሳይሆን፣ ከሰዎች ይልቅ እግዚአብሔርን በመመልከት እና ቃሉን በመታዘዝ ራስን በቅድስና መጠበቅ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ከግብዝነት ርቀን የእግዚአብሔርን ቃል በተግባር እንድንኖር አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የክብር ወንበርን ከመፈለግ ይልቅ፣ የቃሉን እውነት በሕይወታችን መግለጥ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ሥልጣን የሚለካው በተቀመጥንበት የክብር ወንበር ከፍታ ሳይሆን፣ በየዕለቱ ኑሯችን የእግዚአብሔርን ቃል ይዘን በምንጓዘው የትሕትና እና የመታዘዝ መንገድ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።