ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “አንድ ሰው ሁለት ልጆች ነበሩት፤ ወደ አንደኛው ቀርቦ፦ ልጄ ሆይ፥ ዛሬ ሂድና በወይኔ አትክልት ሥራት አለው” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን የሚያስተምረውን የሁለቱ ልጆች ምሳሌ ተናግሯል (ማቴዎስ 21፡28)። ይህ ክፍል የሚጀምረው የካህናት አለቆች እና የሕዝብ ሽማግሌዎች የክርስቶስን ሥልጣን በጠየቁበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “የመጀመሪያው ልጅ” የሚለው ቃል በኃጢአት ወድቀው የነበሩትን ነገር ግን በኋላ በንስሐ የተመለሱትን ቀራጮችና ጋለሞታዎች ሲያመለክት፣ “ሁለተኛው ልጅ” የተባለው ደግሞ በከንፈራቸው እግዚአብሔርን እያከበሩ በልባቸው ግን ከእርሱ የራቁትን የሃይማኖት መሪዎች የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ምሳሌ ሲናገር፣ እውነተኛ መታዘዝ በቃላት ሳይሆን በተግባርና በንስሐ የሚገለጥ መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ አባት ለልጆቹ የሚሰጠው ትእዛዝ ፍጹም የሆነ አክብሮት እና አፋጣኝ ምላሽ የሚጠይቅ ነበረ። የመጀመሪያው ልጅ ለአባቱ “አልወድም” ብሎ ፊት ለፊት መመለሱ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ የዓመፅ ተግባር ነበር (ማቴዎስ 21፡29)። በሌላ በኩል ሁለተኛው ልጅ “እሺ ጌታዬ” በማለት የውሸት አክብሮት ማሳየቱ እና ወደ አትክልት ሥፍራው አለመሄዱ፣ በአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ ከፍ ያለ ስፍራ የነበራቸውን የፈሪሳውያንን ግብዝነት በትክክል የሚገልጽ ነው። ጌታችን ይህንን ባህላዊ ዳራ በመጠቀም፣ እግዚአብሔር የሚፈልገው ውጫዊ የሆነን የከንፈር አክብሮት ሳይሆን ውስጣዊ የልብ መለወጥን መሆኑን በግልጽ አሳይቷል።
የዚህ ምሳሌ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ እውነተኛ ጽድቅ በሚለካበት መለኮታዊ ሚዛን ላይ ነው። ሁለተኛው ልጅ የአባቱን ፈቃድ በቃል ቢቀበልም በተግባር ግን ባለመፈጸሙ ምክንያት ከእግዚአብሔር መንግሥት ውጭ ሆኗል። ሐዋርያው ያዕቆብ “ቃሉን የምታደርጉ ሁኑ እንጂ ራሳችሁን እያታለላችሁ የምትሰሙ ብቻ አትሁኑ” እንዳለው፣ እውነተኛ እምነት በተግባር የሚታይ ነው (ያዕቆብ 1፡22)። በተቃራኒው፣ የመጀመሪያው ልጅ መጀመሪያ ላይ አምፆ ቢሆንም፣ በኋላ ግን ተጸጽቶ የአባቱን ፈቃድ ፈጽሟል። ይህም እግዚአብሔር የሰውን የቀድሞ ኃጢአት ሳይሆን የኋለኛውን የንስሐ ልብ እንደሚቀበል ያረጋግጣል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ክርስቶስ ለካህናት አለቆች “ቀራጮችና ጋለሞታዎች ወደ እግዚአብሔር መንግሥት በመግባት ይቀድሟችኋል” ብሎ በሰጠው ድንገተኛ ፍርድ ላይ ነው (ማቴዎስ 21፡31)። የሃይማኖት መሪዎቹ የዮሐንስን የጽድቅ መንገድ ስላላመኑና ንስሐ ስላልገቡ ተኮንነዋል። በአንጻሩ ማኅበረሰቡ ያገለላቸውና ርኩስ ብሎ የጠራቸው ኃጢአተኞች ግን የዮሐንስን ስብከት ሰምተው ልባቸውን ለእግዚአብሔር ቃል አስገዝተዋል (ሉቃስ 7፡29)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ የእግዚአብሔር ጸጋ በውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ለሚታበዩት ሳይሆን፣ ጥፋታቸውን አምነው በንስሐ ለሚመለሱት የተሰጠ መሆኑን ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ አምልኳችን እና እግዚአብሔርን መከተላችን በከንፈር ቃል ብቻ ሳይሆን በሕይወት መለወጥ መታጀብ እንዳለበት ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ ጽድቃችን በቃላት ብዛት ሳይሆን ለእግዚአብሔር ፈቃድ በተግባር በመታዘዝ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በስም ብቻ ክርስቲያን ተብሎ ሃይማኖታዊ ሥርዓትን መፈጸም ሳይሆን፣ ኃጢአታችንን ተናዝዘን በመጸጸት በጌታ የወይን አትክልት ስፍራ ውስጥ በትጋት መሥራት ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ምሳሌ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ከግብዝነት ርቀን በእውነተኛ ንስሐ እንድንመላለስ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ ለእግዚአብሔር ቃል “እሺ” ብሎ ከመቅረት ይልቅ፣ ድካምን አምኖ ፈቃዱን ወደ መፈጸም መገሥገሥ ነው። በመሆኑም፣ “በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ተቀባይነት ያለው የጽድቅ ሥራ፣ በከንፈር ከሚሰጥ የውሸት ተስፋ ይልቅ ከንስሐ እንባ ጋር የሚቀርብ የተግባር መታዘዝ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።