የጥቁሩ ፈረስ የረሃብ ፍርድ ሲታወጅ "በአራቱም እንስሶች መካከል ድምፅ፡— አንድ እርቦ ስንዴ በአንድ ዲናር ሦስት እርቦ ገብስም በአንድ ዲናር፣ ዘይቱንና ወይኑን ግን አትጉዳ ሲል ሰማሁ" ይላል (ራእይ 6:6)። "ዘይቱንና ወይኑን አትጉዳ" የሚለው ትእዛዝ، ረሃቡ እጅግ የከፋ ቢሆንም، እግዚአብሔር በፍርዱ ላይ ገደብ ማድረጉንና የተወሰኑ የተፈጥሮ ሀብቶችን ከጥፋት መጠበቁን የሚያሳይ የእግዚአብሔር ሉዓላዊ ድምፅ ነው።
በታሪካዊውና የግብርና አውድ፣ ስንዴና ገብስ በመካከለኛው ምሥራቅ የድሆችና የዕለት ተዕለት ዋነኛ የምግብ መሠረቶች ነበሩ። እነዚህ አዝዕርት ሥራቸው አጭር በመሆኑ በድርቅ ቶሎ ይጎዳሉ። በሌላ በኩል፣ ወይራ (ለዘይት) እና ወይን ሥሮቻቸው ወደ መሬት ጠለቅ ብለው የሚገቡ በመሆናቸው፣ ድርቅን የመቋቋም አቅም አላቸው። በተጨማሪም፣ ዘይትና ወይን የባለጸጎች የቅንጦት ዕቃዎች ተደርገው ይቆጠሩ ነበር። ይህ የሚያሳየው ረሃቡ መጀመሪያ የሚመታው ደካማውንና ድሀውን መሆኑን ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ይህ ድምፅ እግዚአብሔር በቁጣው መሐል ምሕረትን እንደማይረሳ ያሳያል። የፍርዱ መጠን የተገደበ ነው። እግዚአብሔር ዓለምን ሙሉ በሙሉ ለማጥፋት ገና አልፈቀደም። የዘይትና የወይን አለመጎዳት፣ እግዚአብሔር የሕይወትን መቀጠል እንደሚፈቅድና ለንስሐ የሚሆን በቂ ጊዜን እንደሚሰጥ ያመለክታል። ፍርዱ አስፈሪ ቢሆንም፣ የጥፋቱ ልክ በፈጣሪ ቁጥጥር ሥር ነው።
ይህንን የተፈጥሮ ፍርድ ነቢዩ ኢዩኤል ሲገልጽ፣ እህል ጠፍቶአልና… ስንዴውና ገብሱ አልቆአልና… ወይኑ ደርቆአል በለሱም ጠውልጎአል በማለት አጠቃላይ ጥፋትን አሳይቷል (ኢዩኤል 1:10-12)። ነገር ግን ዮሐንስ ያየው ራእይ፣ እግዚአብሔር ሰውን ደስ የሚያሰኘውን ወይንና ፊቱን የሚያበራውን ዘይት (መዝሙር 104:15) ሙሉ በሙሉ እንዳላጠፋ በማሳየት፣ የጸጋውን በር ገና እንዳልዘጋው አበክሮ ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም እግዚአብሔር የሁኔታዎች ሁሉ የበላይ ተቆጣጣሪ መሆኑን ያስተምረናል። በዓለም ላይ የኢኮኖሚ ውድቀት ወይም ድርቅ ቢመጣም፣ የችግሩ ልክ የሚወሰነው በእግዚአብሔር ድምፅ ብቻ ነው። እርሱ ከፈቀደው ውጭ ምንም ነገር ሊጎዳን አይችልም። ስለዚህ በማንኛውም የችግር ጊዜ በፍርሃት ከመዋጥ ይልቅ፣ አትጉዳ ብሎ መገደብ በሚችለው አምላካችን ላይ ሙሉ በሙሉ መታመን አለብን።
የእግዚአብሔር ፍርድ ሁልጊዜ በምሕረት የታጠረ ነው። "የሰው ልጅ በረሃብ ሲጨነቅ፣ እግዚአብሔር ግን የሕይወትን ቅሪት ዘይትና ወይን ጠብቆ ያኖራል" እንደሚባለው፣ እኛም የችግራችንን ገደብ ለሚወስነው አምላክ ራሳችንን በማስገዛት ዘወትር በሰላም ልንመላለስ ይገባል።